Hoogtepunt

Niet alleen een hoogtepunt maar ook een hoogtestage. Vandaag met M. de Jbel Lkest beklommen en vanaf 2350 m hoogte in het Marokkaanse Anti Atlas gebergte wensen wij al onze volgers een sportief en vooral gezond 2014!

Tweede kerstdag

Samen met M. loop ik een rondje. Het worden bijna 14 km. Het is één van M's favoriete rondjes. We lopen op de hei ieder een eigen tempo. M. loopt wat voorop, ik volg. Daarna haalt ze me terug.De zon zakt mooi in de verte.

Van het kerstdiner hebben we geen last. We lopen heerlijk ontspannen. De zevenheuvelen terug is modderig. Af en toe slipt een schoen weg.

Tja, geen grip hè.

 

In actie tijdens Berkelloop.....

 

 

Absolute sportieve hoogtepunt van het jaar!

 

Maandagavondrondje

De dinsdagtraining voor kerst haal ik niet. Dus loop ik de maandag maar een echt maandagavondje. Gewoon 10 km in 10 km per uur met een extra rondje in de wijk. De stramheid van de trail verdwijnt uit de benen.

Berkelloop

Drie paar trailschoenen en mijn weg-lopers (wit)

Het is de korste dag van het jaar. Wim, Jan, Frans en ik gaan de Berkelloop rennen. Een mannetje met midwinterhoorn blaast het 'startschot' en weg gaan we. Het startveld bestaat uit 110 deelnemers. Frans heeft zich per abuis twee keer ingeschreven dus er zijn 111 startnummers. Ik heb nummer 26.

Het is een trail dus ik schik me in de wetten van de trail. Het is 'genieten' en de tijd doet er niet toe. Ik besluit achter aan de groep te starten en ga dus als allerlaatste over de startstreep. Lekker achterin hangen, zo denk ik. Maar al snel pak ik een ritme wat ik de hele wedstrijd zal vasthouden, zo'n 11,2-11,3 km per uur. Dat blijkt voor de achterhoede redelijk snel te zijn dus ik haal de ene loper na de andere in. Af en toe kies ik een groepje en maak ik een praatje.

Zo ontmoet ik een vader en zoon (zoon liep 1.07 in zevenheuvelen 2012, best goede tijd. Vader hijgt en puft) een dame die er doorheen zit (te snel gestart, haar eerste trail, ze loopt alleen op de weg) en een baardmannetje dat links ineens uit de bosjes schiet. Dat baardmannetje hijgt en puft en steunt en kreunt terwijl hij mij probeert bij te blijven. Ik loop langzaam van hem weg. Neem mijn tijd op de drankpost want dat hoort bij een trail. Een mannetje heeft een jerrycan staan en schenkt de bekertjes vol. Ik wacht rustig af en neem ook een stukje ontbijtkoek. In een trail moet je immers stapelen en door blijven eten, zo lees ik altijd in de stukjes van Edwin. De ontbijtkoek plakt echter aan mijn tanden en ik zal het even later weggooien.

Langs de drankpost komt een loper die schreeuwt 'aangeven' en ik geef hem een bekertje door zodat hij doorkan. Hij rammelt en piept echter als een oude T-ford. 'Die pakken we zo', zeg ik tegen de rustpostman en ik loop inderdaad rustig naar de gestresste loper. Erop en erover, zoals dat heet in wielertermen.

Dan hoor ik achter me weer het puffende baardmannetje. Hij is bijgekomen bij de drankpost. Heel langzaam komt hij dichterbij, maar ik hoor aan zijn ademhaling dat hij stevig in het rood loopt. Dan krijg ik een vileine gedachte. Ik laat hem rustig dichterbij komen en op het moment dat hij aansluit geef ik even gas. Mentaal zetje en hij is erdoorheen.

Even later kijk ik over mijn schouder en zie dat ik de haas ben voor een hele sliert lopers. Dat is net voor een hotsteknotsestuk langs de beek. Het zij zo en ik houd mijn 11,3 km per uur aan. Wat blijkt? Even later ben ik ze kwijt. Dan zit ik al op de 21,1 km maar er is nog geen finishdoek te zien. Ook dat hoort bij een trail, hij is altijd langer dan je denkt. Ik besluit om 'in het moment' te lopen en wel te zien waar de finish is. Geen idee, wanneer die komt. Dat worden dus uiteindelijk ruim 22 km die ik in 1uur58 afleg.

Is dat nu leuk zo'n trail. Het is wat anders. De omgeving vond ik niet echt geweldig maar ja, we zijn de Veluwe gewend. Het lopen op de maaipaden langs de beken is zwaar omdat je niet echt je ritme kunt vinden. Het is daardoor ook niet echt leuk. Verder heb ik natuurlijk geen trailschoenen, dat is een klein nadeeltje op de moddergedeeltes.

Leuk is wel de kleinschaligheid en dat er geen enkele tijdsdruk is. Er is zelfs tijd voor een praatje onderweg. Zo beschouwd vond ik wel weer een plezante loop. Filmpje!

Aan de vooravond van de trail.....

Morgen een trail lopen. Dan zou ik vanavond de traditionele foto moeten maken. Breed grijnzend. In de uitgestoken rechterhand een glas stevig bier. Links van mij een of andere dame flirtend met de camera. Ook zij heeft een glas bier. Mijn hand bijna net niet om haar middel. En dan zou ik een tekst moeten schrijven zoiets als 'de voorbereiding was niet optimaal, maar we zien wel*' en ik moet anecdotes uitwisselen over stoere trails, 168 kilometer en verder........ met mijn maatjes......

Maar ja, ik zit gewoon lekker thuis en M. mijn eigen lekker wijf zit ergens aan een kerstdiner.

Dan morgen maar schrijven over 'de ervaring' en de 'niet noemenswaardige dip op drie kwart van de wedstrijd'. Dat ik daar weer 'vleugels krijg en de inhaalrace inzet' en natuurlijk net voor de finish nog even stop om rustig een foto te nemen.

Mensen, ik doe verschrikkelijk mijn best om een echte trailer te worden. Maar het lukt nog niet echt, vrees ik. Asfalt is nu eenmaal ook erg leuk. Het trailvirus is (nog) niet in me gevaren. Anderen zijn opgegeven, hier en hier.

*een tekst als: 'De voorbereiding is nog nimmer zo slecht geweest voor een wedstrijd als vandaag. Om 10 uur begin ik wat spullen bij elkaar te zoeken en mijn rugzak te vullen. Ook lees ik dan de mail en zoek ik de envelop op. Ergens moet die parkeerkaart toch zijn! Om kwart voor elf heb ik het denk ik wel en ga ik op pad.'

Zoeken naar het gevoel

Zaterdag 17,5 km

Zondag 11,6 km

De zaterdag groep met de amazone als een natural leader

Ik mag dus weer lopen en sluit aan bij de zaterdagochtend groep. Het wordt een route via Beekhuizen en er is sprake van 'grip'en 'single tracks'. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar niet zo'n zin in heb. Ik wil lekker lopen en niet glipperen op te smalle paadjes. Ik neem me dan ook voor om mijn eigen weg te gaan zodra het kan.

We starten voortvarend maar eerlijk gezegd is het nogal druk in mijn hoofd, ik ben bozig en die onvrede plant zich voort in de benen. Conditioneel loop ik dan ook prima maar de moraal is hoekig. Omhoog, net voor de Emma pyramide zeg ik de groep vaarwel, beklim die puist en ga op weg naar huis. Het worden ruim 17 kilometers in 9,5 per uur. Zoals gezegd, mijn boosheid zakt in de benen en dat loopt niet lekker. Het gaat hier te ver om te zeggen waar ik precies boos over ben, maar het bewijs is er eens te meer: lopen is ook een mentaal ding.

Monument voor het onbekende kind

de roos centraal in het monument

Kortom, ik neem me voor om zondag als revanche eens op het gevoel te gaan lopen. Gewoon lekker voortdraven zonder te denken aan start of finish. En dat 10 km lang. Dat is het plan. Ik start op de parkeerplek aan de Schelmseweg en na vijf kilometer ben ik bij het monument van het onbekende kind. Was ik nog nooit geweest. Er staan stenen uit 35 landen en dat vind ik dan wel weer indrukwekkend. Ik leg mijn hand op een steen uit Argentinië en een steen uit Afrika, Uit Frankrijk en Bolivia. Ik denk ook even aan N. Apart. Jammer dat de snelweg zo aanwezig is.

Daarna slof ik nog eens ruim vijf kilometer weg en na bijna 12 km ben ik terug bij de auto. Wat een verschil met gister toen de benen vol boosheid liepen. Toch bijna 30 km in een weekend. Ik neem me voor om volgend weekend puur voor het plezier de Berkelloop te rennen. Ze noemen het een 'trail' ik zie het als een alternatief zaterdagochtendtochtje.

Goed nieuws (2)

Na bijna twee weken heeft huize P. en M. weer werkend internet. Baudelaire gaat terug in de boekenkast!

Goed nieuws

Goed nieuws, het weekje temporiseren heeft een goede afloop. De dokter verklaart na een kleine ingreep- en nadat hij een ferme deuk slaat in het eigen risico - dat het mij weer vrij staat om te gaan lopen. 'Niet boksen met die oogkwaal', voegt hij eraan toe. Maar dat waren we toch al niet van plan.

Spleen

M. en de amazone stappen in de auto op weg naar de zaterdagochtend duurloop. Ik blijf achter met een kan koffie en de krant. Het geeft wel rust. Normaal is de zaterdag hectischer, maar mijn blessure houdt me even aan de kant.
Ik scharrel wat door de kamer. Het internet ligt er hier ook nog steeds uit. Lezen is lastig met mijn oogblessure. Ik pak Baudelaire erbij, Les Fleurs du Mal. Grappig dat zo'n bundel dan lekker wegleest. De oude student Frans in mij is nog niet weggevaagd:
Quand le ciel bas et lourd pese comme un couvercle sur l'esprit gemissant en proie aux longs ennuis et que de l'horizon embrassant tout le cercle il nous verse un jour noir plus triste que les nuits (Spleen)
Ik weet zeker dat Baudelaire nooit aan hardlopen heeft gedaan. Anders kon hij niet zulke trieste gedachten zo mooi schrijven. Het is 1861. Tijdloos.
Ik word er bijkans vrolijk van!

Temporiseren

Het wordt noodgedwongen een weekje temporiseren. Geen blessures aan het loopgestel maar het oog wil ook wat...........

Geen internet

Internet ligt eruit in huize M. en P. (Dit tik ik op een mobieltje model 2008, geen doen dus)

Vriendelijk verzoek aan de volgers om deze keer zelf een stukje te schrijven hieronder. Thema: hardlopen.

Voor de beste bijdrage heb ik nog ergens een fles wijn (het verhaal achter de fles is goed, dat kun je van de wijn niet helemaal zeggen, maar dit terzijde).

Alternatief zaterdagochtend rondje

Kampioen

Dat we gister vier keer 1500 liepen in Rozendaal. Dat het pittig was, want een Gordon-helling-parcours-training. Dat ik steevast bij de eersten loop. En dat ik als enige losga bij het vijfde 1500tje optioneel en dus als enige bij het viaduct op de groep moet wachten. Dat me dat allemaal goed afging.

Dat alles ga ik hier niet opschrijven. Voor je het weet schrijft men hieronder weer iets over een kampioen der trainingen.....

Alternatief feestje

Gister ging ik op mijn verjaardag

rennen naar Oosterbeek en terug.

Ik had geen hoedje op.

Er hingen geen slingers.

Geen taart te zien.

Maar wat was het een feest!

Nieuwe wegen...

De zaterdagloop vervalt om mij moverende redenen. Ik sta er zondag dan ook alleen voor als ik naar buiten stap. Twintig kilometer moeten het zijn, en twintig kilometer zullen het worden. Op zijn C.'s zal ik op het eind zelfs even in de straat op en neer lopen om het quotum vol te maken.

Tegelijkertijd is er een aandrang naar de rivier. Die wil ik zien en omdat ik alleen loop kan dat uitstekend. Ik sla nieuwe wegen in! Ik ren dus een stuk door de stad, raak aan de rivier, kom via Oosterbeek op landgoed Mariëndaal, steek door richting Warnsborn en via Schelmseweg, Bosweg kom ik terug.

Ook de snelheid zit er goed in. Ik klok 10,9 km per uur gemiddeld. Dat is snel voor een duurloop met toch een aardig hoogteverschil tussen rivier en stuwwal. De hoogtegrafiek laat het feilloos zien, 178 hoogtemeters. Kortom, een mooie bezigheid voor de zondagmiddag. En het schuldgevoel van het missen van de donderdagavond is meteen weggepoetst.

 

Wedstrijdje

En ingeschreven voor weer een wedstrijdje! Noem het een trail, mijn eerste in wedstrijdvorm!

Moet ik wel mijn inpaklijst aanpassen: buff, leki-stokken, trailschoenen, electrolyten, kompas, platgeslagen cola en een ietwat groter ego moeten zeker mee. Ook extra oefenen op zinnetjes als: 'pfoeh, asfaltwedstrijdjes: naar spul vinden wij trailers, mannen van stavast' en zinnetjes als 'na 18 km moest ik kotsen en liep mijn anus spontaan leeg in mijn watervaste Gore-tex Salomon-schoenen. En ja, als je daar eenmaal wat in hebt staan dan blijft het kilometers lang klotsen. Niks van gemerkt.Toch lekker gelopen. Een ervaring!'

Onthoofd

Dinsdag lopen we als hersteltraining een onthoofd rondje Oosterbeek. Bijna 11 km in nog geen tien km per uur. Wel een paar klonten overigens.

onthoofd Rondje Oosterbeek

Rondje Oosterbeek

7Heuvelen, de analyse........

zevenheuvelen 2013

zevenheuvelen 2012

Het blijkt mijn zesde zevenheuvelenloop te zijn geweest. Dan leer je het parcours wel kennen. En iedere keer is het weer leuk. Er zit ook een mooi verloop in de tijden. Van 1:35 naar 1:09 (:59). Deze keer dus 1:10. Langzamer!

Tusentijden in zes jaar tijd

Het kan sneller. Deze keer ga ik sterk van start met een winst van 33 seconden in de eerste vijf kilometer. Mijn snelste vijf binnen de 7heuvelenloop ooit. Op de 10km heb ik echter al 6 seconden ingeleverd tegenover de tijd van 2012. De laatste vijf km loopt dat op tot 44 seconden.

Toch wellicht iets te snel gestart?

Het grootste verlies zit in km 13. Daar moet ik even wandelen om de hamstrings te ontlasten. Daarna krijg ik J. (linksboven op de groepsfoto) in het vizier. Ik kruip ernaar toe in een km tijd van 4:19 in km 14. Dat is dan wel weer snel. Als ik hem achterhaal roep ik 'Kom op, we gaan samen finishen.' Dan zijn het nog 750 verschrikkelijke meters. Beiden behoorlijk stuk finishen we. Het samen juichen is niet overtuigend. J. wil zijn klokje indrukken, ik wil een juichgebaar. Het resultaat is armoedig.

Hele stukken loop ik heel goed. Voor volgend jaar ga ik werken aan mijn km 13. Die brengt geen geluk, zo blijkt uit deze analyse.

Het bedrijventeam, leuke manier om collega's anders te zien

Na afloop in de groep heb ik het met trainer G. over het niveau van groep vijf. Voor mezelf heb ik dat gedefinieerd in 1:10 op de 7heuvelen en daarna kunnen drinken: sportdrank, koffie, anderhalf pils, twee stevige glazen bokbier en thuis een goed glas wijn. Bij dit alles moet je overeind blijven staan én tot het eind een goede gesprekspartner zijn. 

Trainer G. is erg goed in het tweede deel, veel beter dan ik. Hij loopt echter deze keer 1:14. Te langzaam. Daar moet hij dan weer aan werken.'Ieder jaar gaat het weer een stukje beter', zegt hij over de lange weg terug naar zijn oude niveau. Peinzend kijkt hij in zijn bierglas. Voor hem is dat nog steeds halfvol. Had hij een half leeg glas gezien dan was hij binnenkort vast gaan trailen.

Herenliefde

Na een brainstormsessie besluit het filmproductiehuis 1uur45 een spraakmakende film te maken. Groots aangepakt met 30.000 man figuranten. Ruimhartig en artistiek aangesneden, ruim 29.000 figuranten haalden de eindversie van de film niet. Wat overblijft is tegelijkertijd provocerend en ontroerend: echte herenliefde. En.......de film heeft een goede afloop, ze halen de finish! Overigens blijft alles in het nette. En o ja, de muziek is van Brokeback Mountain.

Zevenheuvelen

Eindtijd 1:10:42. Was echt lekker om te lopen. Ideaal weer. Geen pr. Niet helemaal stuk. Kan dus sneller. Volgend jaar herkansing!

Heel blijven

De week staat in het teken van heel blijven. Dat heeft alles te maken met de baan. Een baantraining is een leuke training. Het gaat altijd soepel, ik loop harder dan ik denk en de warme kantine is mooi dichtbij, dus ook de thee na afloop.

De baan is echter wel een aanslag op het beengestel. De onderlaag is hard, daarop zit een verende laag die nog eens versterkt wordt door de zolen van de schoen. Kortom, iedere stap op de baan is een extra elastieken klap op de knie. Wie daar niet aan gewend is, moet dus rustig aan doen.

Dinsdag lopen we 10 keer 400 meter. Na afloop nog eens 8 keer 100 meter. In de laatste honderdjes voel ik de knie, een pijntje, meer niet, maar toch.......... De training is prima, conditioneel lekker.

Zondag is de zevenheuvelenloop. Gister staat op het programma een duurloop met versnellingen. Dat lijkt me iets te veel van het goede na de baan. Ik besluit de lichte hersteltraining van M. mee te gaan lopen. Maar ach, het werk loopt uit. Beiden zijn wij tegen half zeven thuis en dus zitten we tegen half acht in restaurant Sugar Hill aan een wild zwijn.

Rust is ook een goede training en dan pikken we toch ook nog wat van de Veluwe mee.

We lopen een Klontentrail

Extra hoogtemeters. Foto: Jan V.

Aan het Frans moet aspirant-trailer J. zich niet wagen want dan krijg je zoiets als een klontentrail, maar voor de rest is er weinig mis met de uitgestippelde route van vanochtend. Het is pittig en ik loop niet op mijn best, maar het geheel is te doen en weer eens wat anders.

En voor de verandering ga ik ook een keer op mijn plaat. Dat hoort bij een trail. Je verwacht dan dat de groep collegiaal even stopt, je opraapt en weer motiveert, maar omdat ik achteraan loop heeft niemand het in de gaten. Ik vloek een keer, klop het zand van me af, lik mijn wonden en sluit weer aan.

Het is niet de val die maakt dat ik vandaag niet op mijn top loop. De macht is er niet. Mijn analyse zit in de loopbroek. Ik bestelde een L, die was te klein. Toen ruilde ik voor een XL, die is op lengte maar sluit toch wel erg nauw aan op de bovenbenen en kuiten. Niet echt lekker dus. Ik begrijp er ook niets van dat anderen zweren bij nauwsluitende tubes. De volgende keer voor dit soort etappes de ingelopen broek maar weer aan.

En M? Die maakt werk van haar blessure. Als je geen trail kunt hardlopen, dan maar wandelen. Tegen drieën is ze terug. Ze heeft dan de NS wandeltocht Dieren-Arnhem achter de kiezen. Als beloning ligt er een blessurekaartje van de mede-ciko-ers. Die missen haar. Kijk, wandelen en een kaaartje, dat verbetert de sfeer in huis, want een hardloopdame die niet kan hardlopen.................ik wens het niemand toe, brrrrr!

PS. deze keer de foto's van Jan. Ik had mijn fototoestel bij me maar de batterij per abuis in de oplader thuis laten zitten. Probeer dan maar eens een kiekje te maken.

Heuveltraining

'Het gaat te hard.'
'Wat gaat te hard.'
'Het inlopen..........'
'Gaat het inlopen te hard?'
'.......en de herstelperiodes. Je kunt dan niet herstellen van de explosie hellingop.'
'Explosie? Een explosie? Goh, heb ik effe gemist.......'

Pyramide met duurloop

Het zou een pyramide worden van 2-4-6-8-6-4-2 minuten. Trainer H. stelt voor om er 2-4-6-6-4-2 van te maken. 'Een vlakke pyramide', zo concluderen wij hardop. Maar dan gaat hij los. Wij herstellen tussendoor niet maar 'dribbelen' op bijna 11 km per uur. Wij gaan niet op het vlakke maar lopen uiteindelijk via sonsbeek en de linkerkant langs Rijnstate - de steile kant - weer naar boven terwijl wij versnellen.

Pittige training, zo noemen wij dat.

Maria gevonden en een polonaise

Maria, patroonheilige van de ciko-marathonners!

Trainer W. en ik slaagden er niet in om vorige week het Maria-kapelletje te vinden. Dus dat wordt een revanche deze ochtend. Ik moet Maria ook vinden want ik heb beloofd een schietgebedje te doen voor de amazone en haar buurman die voor (of tegen?) suikerziekte de marathon in New York gaan rennen.

Omdat de ldc-ers het laten afweten door een kwetsuur en een weekendje weg, besluit ik om in mijn eentje de zaterdagochtendloopgroep te zijn. Dat bevalt prima, iedereen in de groep - ik, ik en ik - lopen immers mijn tempo. Ik vertrek om kwart voor acht, eerder dan gebruikelijk.

Ik heb goed in mijn hoofd geprent waar Maria precies zich bevindt. Neemt niet weg dat ik om pakweg half negen ergens in Oosterbeek door een voortuin ren. De richting is dan goed, het paadje verkeerd. Hoop dat ik niet gezien ben. Daarna vind ik het weidje, het juiste paadje en de kapel zonder moeite. Ik heb dan 10,1 km gelopen en zit perfect op de helft. Bij Maria maak ik een paar kiekjes, doe het schietgebedje voor New York - ook voor Hein overigens, die gaat daar echt presteren, respect Hein! - en draaf verder.

In je eentje kun je de ge-ijkte paden mijden en ik besluit dan ook via Oosterbeek en langs het spoor terug te lopen. Ik pak een stukje van het rondje Oosterbeek mee, schamp het Sonsbeekpark en via de Rozendaalseweg ben ik na ruim 20 km terug. De Garmin geeft zelfs een gemiddelde aan van 10,6 per uur en ik loop een negatieve split. Hoe goed kun je het hebben.

Morgen is de grote dag. M. en ik hebben besloten om ons op zolder rond half vier voor de tv te nestelen om NY marathon live te kijken. We denken eraan ons daar te omringen met een chippie, een wijntje, olijven en wat brokjes kaas. Wellicht doen we dan ook nog een kleine polonaise onder het gebint. Je weet maar nooit.........

Blogachterstand

do avond - rechterrondje met M., linker alleen

di avond - 6x800 meter

Soms moet je een week wat harder werken, ook 's avonds. De trainingen gaan dan wel door maar de blogstukkies schieten erbij in. Dus dit wordt een inhaalstukje. Dinsdagavond 6x800 meter langs de Schelmseweg. Eenmaal op gang, schiet het lekker op.

Donderdag geen ciko-training maar een training met M. Ze kwakkelt wat met rug en bekken en we proberen een traininkie van 4 km. M. haakt dan af en gaat naar huis. Ik plak er nog 6 km aan vast en tik de 10 aan. De laatste zes gaan in een wat steviger tempo vooral als ik de Boslaan af stuiter. Ik beschouw het als een 7heuvelenoefentraject en loop ruim boven de 14 km. Niet te lang overigens, het blijft een training.

Overmoedig....

Ldc-er M. is geblesseerd en ldc-er (long distance coach) J. moet op vrijdagavond de kroeg in om op zaterdag zijn ouders te kunnen helpen met hun verhuizing. Overmoedig schrijf ik op facebook de volgende reactie: 'Ik ga wel van start en wil ook best de ldc-ers vervangen.' Het lijkt zo simpel. Een groepje 20 km leiden, daarheen en weer terug. Ik kom van een koude kermis thuis.

Als aspirant ldc-er zak ik toch gigantisch door het ijs deze zaterdagochtend. Mijn beginnersfouten op een rijtje:
1. Ik heb geen mobiele telefoon bij me. Dat is wel standaard basis-uitrusting voor een ldc-er wil je op een verantwoorde manier 'iemand met een gelletje achterlaten in het bos'. Kan dus niet.
2. Ik besluit naar het Maria-kapelletje te lopen. Mijn loopmaat trainer W. en ik hebben het ding echter niet kunnen vinden. We raken nog net niet verdwaald.
3. Als ldc-er moet je het niveau van de groep aankunnen. Na 25 km de vorige zaterdag, een stevige fartlek op dinsdag en de Emma op donderdag, zit ik er na 20 km ineens 'doorheen'. De macht is weg en ieder hellinkie is een helletje. W. sleept me erdoorheen maar het gaat erg moeizaam. Ik wandel zelfs stukjes.

Bij deze dus veel respect voor M. en purist J. (al kan ik het woord purist niet in overeenstemming brengen met zijn opvatting over roze pil-vriendjes). 

W. en ik brengen het er desondanks goed vanaf. We lopen bijna 23 km in een net gemiddelde van 10 km per uur. We zien het monument voor de luchtbevoorradingstroepen rondom Oosterbeek en de herfst is echt prachtig.

Een stukje innovatie

De vaste lezer weet dat huize 1uur45 niet vies is van innovatie (hier en hier). Als er dan bij P. gaten in de old school-sokken verschijnen is het tijd voor iets nieuws. Het worden sexy doorkijk-sokken. Dat zagen we dus niet op het webshop-plaatje, anders hadden we ons wel even achter het oor gekrabt..

We nemen aan dat er een hele filosofie achterhangt van warmte-afvoer, transpiratie-bruggen en voetbed-support, maar eerlijk gezegd vinden we ze wel een beetje genant.

Gelukkig zit het doorkijkgedeelte veilig weggestopt in de schoen en...........ze lopen prima.

Eén zwart gat.....

Het is vroeg in de herfst. De bladeren zitten nog aan de boom en het is vroeg donker. Dus lopen we in het duister de Emma-pyramide op. Gelukkig heeft trainer W. de zaklamp-app op zijn mobiele telefoon die ons de weg wijst. En anders is er nog de witte streep midden op de weg als houvast. Kortom het gaat.

Met E.R. (bankdame E. en trailer R.) ren ik naar boven. De benen hebben macht, we worden zelfs een paar keer teruggefloten. Uit de achterhoede horen we wat gesputter en gemopper.

Eenmaal beneden beleeft trainer M. zijn momentje. Het was te donker. Hij zag geen ene moer. Wij lieten hem achter. Kortom, hij liep in 'één groot zwart gat. Hij maakt er een gracieus gebaar bij waarbij zijn handen elkaar ontmoeten boven zijn hoofd, een zwaai naar beneden maken en elkaar weer teder ontmoeten ter hoogte van de navel. Daarna loopt hij wat ontdaan weg in het donker. Wij blijven wat verbouwereerd achter in het licht van de lantaarnpaal.

Gelukkig heeft trainer M. een reset-knop (ctrl-alt-del) en weet zijn vriendin J. die feilloos te vinden. Zij gaat achter hem aan. En het moet gezegd worden, eenmaal opnieuw opgestart zal hij even later zijn draai vinden en loopt hij als vanouds voorop wanneer hij weer los mag bij kasteel Rozendaal. Voorop is waar hij hoort. Stampend en sterk in de voorhoede.

Ik klim met E.R. (ze zijn physiek ook kleiner dan ik, scheelt heel wat kilootjes)  naar boven en wederom pakken we een koppositie en worden we een paar keer teruggefloten. Daarna zetten we koers naar de stoplichten op de Schelmseweg. Ik klok ruim boven de 12 omhoog richting rotonde in Rozendaal. Ik klok 14,5 km per uur richting de stoplichten. Vriendin J. is dan mijn haas en we naderen prof J., alledrie van bouwjaar 1964. '64 loopt sterk vanavond!

'Het is een training, geen wedstrijd', zegt trainer M. even later. Hij heeft natuurlijk gelijk, maar soms heb je daar maling aan.

Het groep 5 lexicon

Na afloop van de training in groep vijf hijg ik uit met prof J. Ik omdat ik me echt heb uitgesloofd, hij omdat hij zich echt heeft uitgesloofd én gewoon te warm gekleed was voor deze nazomer-avond eind oktober.

Het was een fartlek en beter als J. kunnen we hem niet beschrijven. Voor een 'wedstrijdverslag' klik dus hier. Heeft die jongen ook wat webverkeer op zijn site.........

Prof J. komt met een idee. We moeten een lexicon gaan maken van termen uit groep 5. Noem het een taxonomie, een woordenlijst, een begrippenkader. Volgens hem is er een groepscultuur ontstaan en in een wat overmoedige bui voorspelt hij dat we wel aan 100 woorden moeten kunnen komen. Honderd (!) woorden uit het groep 5 jargon.

Natuurlijk nemen 1uur45 en al zijn volgers deze uitdaging graag aan. De lijst zal ik hiernaast publiceren. Laten we een begin maken:

Phpd, k-team, ldc-er, Gordon-training, Gordon-hellingtraining, C-momentje, junk-kilometers, hekhangen, pilletje, bio-freeze, haas met een roze rokje, trailadept, ultra's, Rondje Deelerwoud, Rondje Oosterbeek, Rondje Koningsweg, Yassootjes, de Garmin, test-rondje, winter-testrondje, zomer-testrondje, testosteron-rondje, boswachter (volgens J. met de volgende uiterlijke kenmerken: groen jasje, pijp, baard, rode puntmuts en groene auto), de Valk, theetje, Job, trilplaat, triggerpoint, PPR, .............. 

Dit zijn er 29. Graag aanvullen dus (en dan hebben we het niet over amazones, tomtommers, hindes en ander ronddravend spul)

C-momentje

Om terug te komen op de cliffhanger: M. is vandaag niet aan de start verschenen. Ze heeft pijn in de onderrug of is het de bil? of hamstring? Het blijkt te komen uit de aanhechting in de knieholte waarschijnlijk veroorzaak door de nieuwe schoenen sinds juni. Want de blessure is 'opgebouwd'. Ze denkt omdat ze de Papendal-zooltjes uit de schoen heeft gehaald. En zo dalen we op mysterieuze wijze haar been af naar beneden en vinden de oorzaak.........

Ik ga deze ochtend wel van start. Het is de eerste grote zaterdagochtendduurloop sinds de vakantie. Agenda-technisch waren dingen niet goed te plannen. Kleine kwetsuren weerhielden mij. Kortom, best weer spannend om te kijken waar het lijf staat. Vooral ook omdat het gezelschap deze keer bestaat uit vier kerels. Trainer W., trailers E. en R. en ondergetekende.

Tomtom G. laat verstek gaan (kaak). Aspirant-trailer én LDC-er J. heeft 'koorts'. M. heeft zogezegd een afzakkende beenblessure en onze amazone C. draaft elders. Bonkige B. zal nachtdienst hebben. Tante S. hebben we al in geen weken meer gezien. Ingestort? Pijntjes? Koortstig? We weten het niet. En H. worstelt om New York te halen.

De vier kerels lopen weg ineen straf tempo. In het begin roep ik nog wel dat we 'op 12 zitten' maar al snel vinden we elkaar. Zij lopen niet te ver vooruit en ik loop in eigen tempo achter ze aan. Het verschil wordt nergens groter dan pakweg 100 meter. Prima.

In de straat loop ik een extra lusje. Ik wil de 25 km aantikken. Mijn Garmin zegt uiteindelijk 25 km in 10,4 gemiddeld. Draai ik dat ding uit blijkt het 24,97 km. Ik beleef een klein Cordien-momentje........ 

Een lach, een traan en een cliffhanger...

M. waarschuwt mij nog. 'Doe kalm aan, op de baan raak je geblesseerd'. Ik beloof het en sluit me aan bij de langzame groep. We draaien rondjes van 200-400-600-800-600-400-200 meter en dat twee keer, een dubbele pyramide zogezegd.

Het gaat prima. Met 12 km/uur als doelstelling zelfs zonder moeite. Na afloop staat er dan met inlopen en uitlopen toch ruim 13,5 km op de Garmin. Prima training dus. De lach.

De traan zit in M. Ik zie haar tijdens een van de rondjes staan langs de baan. De hamstring speelt op. Waarschijnlijk met een te koude spier begonnen aan de training. Balen voor haar. Nu maar hopen dat zij zaterdag wel ouderwets mee kan draaien. Het is de cliffhanger van deze training. We duimen!

Bescheiden

Het filmhuis 1uur45 is erg bescheiden maar toch ook wel trots dat Sir David pas na zijn medewerking aan onze natuurfilm  beloond is met een oeuvreprijs ( trainings-natuurfilmvideo ) Well done, chap!

Buurse, alweer een 1uur45-film

Dit keer pakt het productiehuis 1uur45 uit in een éénmalige samenwerking met de BBC. Kosten noch moeite zijn gespaard en zelfs Sir David Attenborough bood spontaan aan als voice over op te treden in wat de eerste 1uur45 natuurfilm is geworden. Het productiehuis slaat voortdurend nieuwe wegen in!

Wij vinden hem verhelderend, onthullend en episch. Kortom, de homo lopicus zoals u hem nog nooit zag. Doe de gordijnen dicht, kruip op de bank dicht tegen uw partner aan en zwelg in een fraai stukje natuurgebeuren..........

Collage trainingsweekend fartlek-training

zoek de man met de kater..............

Inkijkje

Garmin registratie Spaakloop

Garmin registratie onderstaande training

Tijdens het trainingsweekend lijkt het of we allemaal maar wat aanlopen. Maar nee, niks van dat alles. Zaterdagochtend is daar Marti ten Cate (2.10.04 op de marathon) die ons onder handen neemt. Dat was weinig leerzaam. Of zoals roeister J. het zegt: 'Ik heb training gehad van Marti ten Cate. Hij riep 'we gaan' en hij ging er als een speer vandoor. Niet meer teruggezien tot aan het eind van de training.'

Maar dan de zaterdagmiddagtraining. Een echte fartlek volgens de jongste wetenschappelijke inzichten. Een spel met competitie, versnellingen en een vleugje techiek en tactiek. Zo'n training moet worden voorbereid en 1uur45 heeft inzicht gehad in de originele trainingslogboeken. Hieronder een parchtige schets van wat er was uitgedokterd door het gouden koppel wim en nancy.
PS: P. heeft de training zelfs gefilmd. Maar daarover later meer. Die beelden liggen nog op de montagetafel.

Origineel trainersmanuscript - (c) wim en nancy 2013

Laatste fietstocht

Het is vrijdag. Het regent. Toch stap ik op de fiets naar Buurse voor een weekendje weg, met veel hardlooptrainingen. Het begin is koud. Het middenstuk is klam. Op het eind ben ik nat. Pas een kwartier na de douche komt het gevoel terug in de tenen. Het was een mooie tocht, ruim 86 km, maar ik vrees dat dit het laatste fietstochtje van het het jaar was. Jammer, ik heb een paar mooie tochten gemaakt. Kan niet wachten tot het voorjaar.