2012

En nu nog ff een marathon lopen dit jaar.............
Via mobiele telefoon

Zusterliefde

Het is kerst. Voor M. ligt er een Garmin 410 onder de kerstboom. Cadeautje van P. Op haar beurt geeft M. haar Garmin 110 aan zus N.

Tja, dan staan ze beiden dus op eerste kerstdag in de tuin om satellieten te ontvangen. Geodeet M. - volger van dit blog - praat dit wetenschappelijk recht. (zie reactie)

De haas pruttelt binnen op het fornuis. P. klokt nog een wijntje weg. Allemaal saamhorigheid.........

Symmetrisch

In première: De Kerstfilm 2011

We willen het kort voor het kerstdiner kalm aan doen. Het worden uiteindelijk 16 lekkere kilometers. De eerste vijf wat stijfjes, maar daarna krijgen de benen macht. Zoveel macht dat ik in mijn rol als cameraman schiet en rondom de groep draaf. Tussendoor versnel ik ook nog even met amazone C. naar het stoplicht op de Schelmseweg. Een extra inspanning om een goed camerastandpunt te krijgen. Het levert De 1uur45 Kersfilm 2011 op. Let op: in het staartje nog een live interview met de man die zomer 2012 320 km in de alpen wil lopen in 8 dagen. Even voor de duidelijkheid (1): dat is gemiddeld een marathon per dag. Even voor de duidelijkheid (2): dat is dus in de Alpen. Hij loopt er nu nog frisjes bij, en dat met 12x de Emmapyramide in de benen. Dat is namelijk zijn vrijdagmiddaghobby. The Andrews sisters tekenen voor de muziek. Filmpje:

Heen en weer

Acht keer drie minuten heen en weer langs Sonsbeekpark. En dat iedere tweede keer iets sneller. Het lijf moet eerst op gang getrokken geworden, maar dan komt het gevoel ook terug. De eerste rondes loop ik zelfs met de handrem erop. De laatste ronde nog steeds niet op volledige topsnelheid. Dat geeft een fijn gevoel, lopen op macht. Als ik later de grafiekjes uitdraai heb ik me bijkans perfect aan de opdracht gehouden. Het eerste rondje gaat gemiddeld in 12,5 km per uur. De snelste en laatste ronde gaat op 14,2 km per uur. Toch niet gek voor een donderdagavond net voor kerst.
 Laat het diner maar komen!

Half testrondje

Het werk loopt uit. De trainingsgroep is al weg. Ik weet dat ze een testrondje lopen. In de praktijk is dat een min of meer rechte lijn van ruim 3 km met het liefst een helling erin. En dat zo snel mogelijk. Ik start dus vanuit huis op zoek naar de groep.

Als ik ze aantref komen ze de hoek omstormen. Recht op me af. Ik bedenk me geen moment en keer om en sluit me bij ze aan. Van de jog in de jacht, om het zo maar eens te zeggen. En natuurlijk bij een te snelle groep. Tot aan de rotonde boven, volg ik. Dan schiet de verzuring erin. Ik wordt nog door een paar man ingehaald - inclusief mijn M. die top loopt - en haal dan het verlossende stoplicht.

Tja, een half testrondje dus. Niet veel over te zeggen.

Slalom om de A12

Lopen we een kamelenkop?

We slalommen om de A12. In de winter is dat een extra handicap. Er is geen bladerdek dat het geraas van auto's tegenhoudt. Voordeel is dat ik de grote ANWB-borden kan lezen bij knooppunt Waterberg. Eerst afslag Apeldoorn-Zwolle en dan afslag Arnhem-Noord. In de auto is dat een kippe-eindje, maar rennend langs de A12 is dat nog een hele hijs. Misschien dat ik daarom hier de snelste kilometer klok van de zaterdagochtendtraining (5:23). Dan heb je het maar gehad, dat snelwegrennen.

Coach J. niet gezegend met een topdag constateert: 'S. en J. lijden nog meer, terwijl P. aan kop wegloopt. Hij liep afgelopen weken als een krant. Ik trek me maar aan die gedachte op.'

Hij heeft helemaal gelijk. Ik heb die krant uit, voel me kiplekker en heb zelfs nog wat over. Mijn hartslag ligt over de hele training gemiddeld 10 bpm lager dan anders. Vorm is een vreemd iets.........en de masseur verdient een standbeeld

Helling, trappen en een grasveldje

Pittige training die trainer G. weer eens geeft in Rozendaal. Ik storm helling op en helling af. Er is een mooie variatie in korte hellingen, lange hellingen, trappen en zelfs een grasveld met vierkeer de sprint naar boven. De massage doet zijn werk, de benen trekken het goed. Er zitten kilometers bij ruim onder de vijf minuten (met ook een stukje helling af), maar dat is goed in zo'n training.
Het geeft moed voor de lange duurloop komende zaterdag. En het is een wijs advies aan mezelf om wat vaker bij J. de masseur aan te kloppen. De voorlaatste keer was al weer in augustus. Eergister een massage en zie mij draven, daar waar ik hoor achter de echte cracks aan de kop van het middenveld. Een paar keer steek ik door, deel een plaagstootje uit als ik de kop neem.

'Ben je afgevallen', vraagt trainer G. na afloop? Zou hij bedoelen 'Je hebt goed getraind, het valt op'?

Knopen

Ik moet me op gang trekken bij de baantraining, maar na de eerste serie van 200-400-600 gaat het verder goed. 'Geen wonder', zegt masseur J. als ik hem gister bezoek. Mijn rechterkuit en bovenbeen hebben melkzuurpropjes. Hij masseert ze weg. Dat gaat niet zachtzinnig, mar het dient het goede doel.
Zonder knopen in de been vanavond de hellingtraining en zaterdag een duurloop. Misschien loop ik nu weer ouderwets soepeler. Stiekem hoop ik dat.

Berg-etappe



Ijssel-etappe zaterdag

Noem het een experiment, deze weekendtraining. Het is een experiment dat me overigens goed bevalt. In plaats van de 25 km op de zaterdagochtend, loop ik zaterdag ruim 14 kilometer. Zondag plak ik er nog eens extra 10 km aan vast. Daarom komt het weekendtotaal toch nog op 24 kilometer.

Ijssel-etappe - 14,3 km

De laatste tijd is het zoeken naar de juiste vorm op zaterdag. Gaat de groep te snel van start? Is de afstand te ver? Heb ik te veel aan mijn kop? Ik weet het niet, maar twee keer bungelde ik fors aan het elastiek achteraan. Mijn eigen rondje op zaterdag langs de Ijsel en via Rozendaal terug gaat prima. Ik loop gemiddeld net boven de 10 km/uur. Een net duurlooptempo met een behoorlijke klim op het eind.

berg-etappe zondag

Zondag is het een bergetappe. Ik beklim achtereenvolgens de Jacobi-berg, het park Klarenbeek en de Paasberg. Het zijn pittige klimmetjes. Onderweg kom ik J. tegen, hard aan het trainen voor Rotterdam. Ben eigenlijk wel verbaasd dat mijn gemiddelde deze training tegen de 11 km/uur ligt. Het gaat me makkelijker af dan ik dacht.



Berg-etappe - 10,1 km

Het idee van twee trainingen heb ik overigens overgehouden aan het boek van Haruki Murakami. Hij loopt tijdens zijn maranthontrainingen iedere dag minimaal 10 km en bouwt het aldus op. Het lijkt mij een fijne manier van trainen omdat je minder in het rood gaat dan tijdens echt lange duurlopen. Zou dat de manier voor mij zijn om Berlijn aan te vliegen? Iedere ochtend een uurtje eerder opstaan en dan die 10 pakken?

Overigens, M. heeft dit weekend de hotelkamers geboekt. Potverdomme het staat echt te gebeuren.....

Helling af

Vrijdag rijden M. en ik terug van een crematie. Zoiets zet ons aan het denken. M. vraagt wat ze met mij aan moet als ik de ultieme finish heb gehaald, zonder wandelen.
'Cremeren en uitstrooien langs het kerkepad. Helling af', zeg ik beslist.

Spaghetti

Dinsdag is er wel en niet zin om te lopen. Ik combineer beiden in een spaghetti-loop waarbij ik dicht bij huis blijf en rondjes in de wijk trek. Kan ik er ieder moment mee ophouden.

 Het leidt tot een spaghetti-kluwen van looplijntjes. Ergens halverwege komt M. thuis. Ze sluit aan en wij draven een wat wijdser rondje. In totaal toch nog ruim 8,5 km.

Pijn.....

Ik loop niet blijmoedig, fris of onaangedaan. Welnee, als ik loop, lijd ik PIJN! Niet voor niets zeg ik vaak dat het een nare hobby is.

Op dit punt op de Montferlandrun herhaalde ik mijn mantra 'ik ben een machine' en fixeerde op drie meter voor mij.

Het zal wel iets oer-katholieks in mij zijn. Eerst lijden en dan pas verlossing...........Het is niet mijn sterkste punt, dat lijden.

Montferland Dashboard

Ik weet niet of het aan Stokkum ligt, maar ik maakte er mijn snelste kilometer getuige mijn Montferland-dashboard. Zo'n rotdorp is het toch ook niet.
En ja, ik geef het ruiterlijk toe, op kilometer 13 is er even gewandeld. Loser!

Soms geeft iemand het zomaar op........

Ingezonden brief, er is ons een loper ontvallen:

Trainers en mede lopers,

ik heb, ondanks jullie inspirerende aanmoedigingen, toch besloten mijn lidmaatschap op te zeggen. Lopen blijft kriebelen maar trekt even niet meer als voorheen, dus doe ik het een poosje met fietsen en wandelen. Voor mijn blessure is dit ook beter. Ik zal jullie missen, maar weet zeker dat ik jullie regelmatig tegen zal komen. Ik begin straks gewoon met een kwartiertje en bouw het rustig weer op.
Bedankt voor het plezier dat ik aan het lopen en met jullie gehad heb.

Mode-adept S.


Wij zullen zijn bijzondere verschijning missen. Het ga je goed S!

Nagekomen 7Heuvelenfoto

Het bedrijfsteam 7Heuvelen met P. linksachter (met bril). We hadden een team 'boeren'en 'stadsen'. De 'boeren' wonnen ruim van het 'Stadsen'-team. Zij eindigde op de 94e plaats in de competitie, de Stadsen op de 417e plaats.

M. liep in de Gemeente Arnhem, haar team was natuurlijk beduidend sneller.

Overigens vier ciko-ers op de foto. Er is gesjoemeld met introducés.

Mooie Montferland

Ik vind het een mooie wedstrijd. Voor mij de eerste keer. De Peeskensbult - of hoe die ook heet - schijnt een benenbreker te zijn. Daar loop ik behoorlijk soepel overheen. Het is dan kilometer 7 schat ik.

Nee, het venijn van de Montferland zit in de staart. Een paar pittige bultjes, net als je ze niet verwacht. Ik loop nog geen minuutje langzamer dan op de 7H, kan ik zo'n eerste keer meeleven. M. loopt 14 sec langzamer dan op de 7H. Het wordt 1:08:24. Op haar ben ik trots!

Coach J. loopt een mooie (ruime) 1:06. Hondenliefhebster G. zegt haar vorm te zoeken maar loopt altijd nog met 1:15 over het stuwwalgebergtetje.

Via mobiele telefoon

200 metertjes

Het is een baantraining gister. 15 keer 200 meter werken we af en daarna nog eens 10 keer 100 meter. Ergens halverwege laat ik de 200-tjes lopen en doe mijn eigen ding. Ik wil niks forceren voor zondag, de Montferland Run. Maar zie daar, de groep loopt niet uit en ik sluit weer aan.
Ach, wat maakt het uit en ik zet het gas er weer bescheiden op en draaf de resterende rondjes vrolijk mee. Dat gaat lekker. Echt verzuurd of moe ben ik er niet van. Toch telt de Garmin 13 kilometer.

Herstelsokken

Na veel gehoon en afkeuring zijn mijn herstelsloffen geaccepteerd in dit huis. Dat heeft tijd en discussie gekost. Wat schetst de verbazing deze middag. Madame M. zit met gloednieuwe Herzogtubes op de bank als ik thuiskom.
'Is voor mijn herstel, hoor', zegt ze, 'en ook voor tijdens het lopen'. Onderwijl heeft ze de glazen wijn al ingeschonken en de vrijdagmiddaghapjes klaarstaan. Een echte sportvrouw!