Theo en de heuvels....

foto: Jan V.

Het is de avond van Theo. Normaal hoor je hem niet maar deze avond zetten we hem in het zonnetje als recreant van het jaar. Zie hier want beter kan ik het niet beschrijven dan Jan die de titel afstaat. Daarvoor lopen we 11 km met versnellingen, natuurlijk heuvelop want het is een Gordon-training. Ik moet zeggen na de UHT loopt het nog steeds soepel. In ruim 13,5 per uur ren ik naar boven en dan staat de turbo er niet eens op. De macht is er, het lichaam voelt sterk middenin het zwaarste trainingsblok. Een zwak punt? De huid, maar daar komen we later op terug.

Uitlopen met een geurtje....

 Het is een maandagavondrondje. Lekker uitlopen van de UHT van afgelopen zaterdag. Ik neem een wat afwijkende route. Door park Klarenbeek omhoog, langs Ciko en dan rechtsaf achter de atletiekbaan langs tussen de weilanden.

Daar sla ik linksaf dwars door de weilanden naar de Schelmseweg. Men heeft er vrij recent gegierd. Het meurt. Ik loop door en mijn schoenen raken besmeurd. In het bos kies ik de zandpaden om de stront kwijt te raken. Dat lukt, lijkt het. Thuis stinken de schoenen dusdanig dat ik besluit om de maar een nachtje buiten te zetten. 'Maar dan worden ze helemaal vochtig', zegt M. 'Ik houd de schoenen even onder haar neus. 'Naar buiten ermee', klinkt het resoluut. En daar staan ze nu dan. Helemaal alleen stinkend te zijn.

Voor de datafreaks: 10 km in 10,3 km per uur.

Zware UHT....

Met jan en Driss loop ik van Zeist naar Rhenen de Utrechtse heuvelrug trail (UHT). Het parcours is nat, modderig en zwaar. Ergens halverwege loopt de Garmin vast en wij lopen abrupt een rondje. Een bruuske restart werkt. Dan volgt de volgende driespraak.

P.; 'Ik ken dit huisje
Driss: 'Ik ook'
Jan: 'We lopen toch niet terug naar Zeist want als dit gebeurt dan moeten we hierbij afspreken tot in het graf erover te zwijgen. Wat een blamage.'
Driss: 'We missen een vrouw, die navigeren ons er vaak weer uit.'

Rood was de geplande route, cyaan de werkelijke route. De Garmin mist een stukje

het extra rondje

Niks aan de hand dus. Een klein lusje gelopen en dat betekent dat we de oude Eik missen en het Janna Jaagpad skippen (sorry Janna). Wel ruim 34 km op de teller in 10 km per uur. Mooie training ook gezien de zwaarte met modder en de 240 hoogtemeters. Jan noemt het een marathon als we corrigeren voor de omstandigheden. Daar sluit ik me bij aan. En bij ons doet de tijd er tijdens de trail wel toe: 3:27 looptijd.

Urban trail.....

Trainer W. neemt ons mee dwars langs de binnenstad, zo moet ik het noemen. Jan noemt het meteen een urban trail. Hij traint hetzelfde als wij maar is nu eenmaal in een ander vocabulaire geschoten. Op drie kwart slaat mijn diesel weer aan en zit ik ineens op kop.

Snel laat ik me terugzakken maar klim toch nog voortvarend met de amazone de Monnikensteeg op omhoog (zie hoogtegrafiek). Het loopt wel soepel. Het zware trainingsblok valt mee, ik vermijd bewust de verzuring. De UHT van zaterdag is weer een serieuze test, maar die stappen we met vertrouwen tegemoet.

Heuveltraining op reserve

Na de 30-er van zaterdag, de kortebaantraining van maandag staat er voor dinsdag een heuveltraining op de planning. Gelukkig ken ik alle bultjes rondom de atletiekbaan en ben ik zover dat ze vaak net niet hoog genoeg zijn. Ik houd over. Maar gister neem ik het zekere voor het onzekere en loop ik op reserve. Ergens achterin. pas ik op dat de benen niet verzuren.

Neemt niet weg dat Gordon wederom voor de pittige variant kiest met oa acht keer in vlot tempo een heuveltje op. Af en toe kom ik langszij een kerel uit de snelste groep. Hun ademhaling is gejaagd, ze raken verzuurd. Het is voor hen meer een wedstrijd.

Maar mijn doel ligt voorlopig elders. Op de korte termijn: heel blijven tijdens de 30-ers. Op de wat langere termijn gewoon lekker Rotterdam halen. We lopen door........zaterdag de UHT. Daar heb ik zin in.

Leren van de korte baan....

Gisteren met veel interesse de 1500 meter dames gekeken op de Olympische spelen. Vooral de discussie na afloop inspireerde mij. De gouden medaille voor de lange baan was graag ingewisseld voor een shorttrack-plak, zo zei de coach. De winnende vrouw dacht ongeveer hetzelfde maar verwoordde het iets diplomatieker.

Wat mij opviel is dat iemand die op de korte shorttrack-baan wil presteren, uitblinkt op de lange baan. Is het de snelheid? Het bochtenwerk? Kortom, om een lang verhaal kort te maken: ik ga een marathon lopen (lange baan) en las deze maandagavond een shorttrack-traininkje in (korte baan) om beter te worden.

De eerste twee kilometer gaan in 12 km per uur. Daar schrik ik van, maar het blijkt de garmin die een satellietje verderop oppikt, doet-ie overigens heel zelden. Daarna doe ik het betere bochtenwerk en de kenners weten hij gaat ook nog omhoog (en omlaag) de Paasberg en de Geitenkamp op. Voordat iemand zich zorgen gaat maken: gewoon in het nette 10 km in 10,2 km per uur.

De eerste 30-er uit het blok

voorlopen door de wijk

Waar ik gisteren nog schreef dat ik van de training op donderdag geen duurloopje mocht maken.Vandaag ga ik op pad met de opdracht om een echte duurloop te voltoooien. Er staat een 30-er op het programma. De eerste van het blok 30 km - 35 km (UHT) - 30 km.

Met de amazone vertrek ik voor half negen van huis. We willen voorlopen en dan met de groep een twintiger eraan vast plakken. Kortom, we lopen 6,6 km met een rondje door de wijk bij Ciko en vertrekken dan voor de duurloop die ruim 21 km zal tellen. Eenmaal terug bij Ciko is het dan alleen nog naar huis lopen.

Prof J., de fysio B. en TomTom G. lopen mee. Zo'n duurloop is moeilijk maar je kunt hem wel makkelijk lopen. Dat doe ik vandaag dan ook. En ik houd mijn woord, ik wil net boven de 10 km lopen.

Vier keer roep ik de meute dan ook terug. Dat mag als je voor één keer de LDC-er van dienst bent. Gerrie tekent overigens voor de route en dat doet ze prima. We lopen op zeldzame paadjes dat maakt het weer mooi.

Eenmaal naar huis weten de amazone en ik nog te versnellen er een km van 12 per uur uit te halen. Als de diesel is aangeslagen dan kost dat geen moeite. En het weer? Lekker warm (10 graden), maar wel met een snijdend windje.

Duurloopjes zijn slecht voor hem.....

'Duurloopjes zijn slecht voor hem", zegt M. tegen de trainer. Die prompt besluit er een duurloop met versnellingen van te maken. Ik doe mee en loop weg van de groep richting boerderij Sonsbeek, vanaf de Strolaan naar de Schelmseweg (helling op) en naar het viaduct bij Ciko (helling af). Bij die laatste versnelling tik ik de 3:16 min/km aan, dat is 18,4 km/uur. Voor mij is dat snel al zijn er Kenianen die een marathon boven de 20 km per uur afraffelen, dat is bovenmenselijk.

Het mooiste aan de training is dat er geen stramheid in de kuiten zit. Ik loop zelfs op macht. Fijn gevoel is dat. Nu maar hopen dat ik niet te veel heb gegeven en dat morgen moet bekopen in de 30 km duurloop. Wordt vervolgd........

Woensdagavondrondje

'Niet telkens een duurloop doen. Daar wordt je niet beter van', zegt M. Ze heeft beslist gelijk al leidt een andere trainingsaanpak ook niet altijd tot succes. Dit keer vind ik een duurloopje wel lekker.

En ik moet zeggen, tempowisseling zit er zeker in. De eerste drie kilometer gaan in 11 per uur. Uiteindelijk worden het er 10,5 gemiddeld op 10,5 km. Mooie afgeronde getallen. En allerbelangrijkst: het lijf is nog heel.

Zaterdag komt de eerste dertiger. De zaterdag erop een vijfendertiger en dan nog een dertiger. Daartussen door drie keer trainen in de week. Het is in 14 dagen mijn grootste opstap naar de marathon.

Ik draaf weer een rondje..

Het schema is leidend dus maandagavond is er het traditionele extra marathonrondje. Dit keer park Sonsbeek, Klarenbeek en Angerenstein. Drie parken in één 'sweep', dat is Arnhem. Ik stiefel door en echt soepel gaat het niet. maar wel weer een 10 km in 10,5 km per uur.

Eenmaal gedoucht is dat zeker niet slecht. Fijn gevoel, weer wat gedaan. Morgen theater en woensdag en donderdag dan maar weer lopen. Zaterdag een eerste dertiger. Het wordt serieus.

Een goed verhaal

'Zet maar op je blog dan heb je een goed verhaal', zegt M. Bij deze dan. Het verhaal is overigens niet echt goed. Ik stap over een boomstam en blijf haken achter een tak. Waarvan acte. Voor de rest zitten we midden in een periodiseerweek: 15 km in 10 km per uur.

Doorgestoken handen

Het regent. Het is koud. En aan het eind van de pyramide-training  in Rozendaal heb ik doorgestoken handen.
'Euh? Doorgestoken handen?', zegt M.
'Doorgestoken handen?', zegt trainer W. met wat ongeloof.
 Ja, dus doorgestoken handen. Zij zijn dan zo koud dat ze pijn gaan doen en later zelfs gevoelloos dreigen te worden. Als ze dan weer opwarmen doen ze voor een tweede keer pijn.

Thuis noemden we dat 'doorgestoken handen'. Blijkt dus een heel regionaal taalfenomeen leert Amadea mij. Kijk, en dat vind ik weer grappig, dat zoiets tijdens een donderdagavondtraining naar boven komt. Overigens snap ik al die anderen niet. Doorgestoken handen geeft precies aan waar het om draait. Ik zou het niet anders kunnen formuleren. 'Verkleumde handen', oppert M. Maar verkleumde handen doen geen pijn. Dus, hoe zou de rest van Nederland het fenomeen noemen? Ik heb geen flauw idee. Ik google en kom niet verder dan 'winterhanden'.  Dan is het Achterhoeks toch beter!

Uitlopen en puzzelen

Hersteltraining bij Ciko stellen wat voor. We lopen dus 15 km in een mooi tempo van 10 km per uur. En omdat we in Arnhem lopen krijgen we natuurlijk een paar heuveltjes voor de kiezen. Ik begin wat stijf maar op driekwart is er de macht. Omhoog terug gaat dan ook probleemloos.

tot nu toe!

In de kantine spreken we na over zondag. Dat ging goed ja, 12 km per uur is 3:30 op de marathon. Dat lijkt me een illusie. 'Je moet ook niet te vroeg willen pieken', roept men mij na vanachter een biertje aan de bar in de kantine. Zoals je weet, zit daar de echte expertise. Ik knoop het in mijn oren.

Ondertussen lopen de inschrijvingen voor Rondje Nederland goed, mijn bijbaantje binnen de vereniging. We zitten op ruim 320 mannen en vrouwen, exclusief de schoolinschrijvingen. Een tweede bijbaan is er ook: ik behoor tot het team dat de nieuwe website gaat opzetten. Look-and-feel en content is mijn pakkie an. De experts proberen de ledenadministratie om te zetten en online te krijgen. Iedereen kan dan zijn gegevens bijwerken. Wel leuk dat web-gefröbel. Het is een puzzel.

Wat betreft de voorbereiding op Rotterdam. We hebben vanavond bietjes gegeten, gekregen van Willem van Willem&Drees. Mooi bedrijfje. En over die bieten lopen de meningen uiteen van prima tot bleh.

Klein mannetje

Actiefoto: Grumpie de nare dwerg probeert mij te passeren net voor finish.......

Kiefte

In het VIP-hoekje

Soms zijn de saaiste stukjes om te lezen de best gelopen wedstrijden. Alles klopt immers. Je loopt lekker, je hebt geen pijntjes en aan het eind heb je een PR. Dat is ruwweg het verhaal van gisteren en dit wordt dus een saai stukje. 'Vrolijk' is een woord dat daarbij past. Ik heb de midwintermarathon (27,5 km) met enig plezier gelopen en dan gaat alles prima.

Het begint met een appeltaart en eindigt met chinees.

Zo kun je de dag samenvatten. M. maakt een appel plaattaart. Die eten we op voordat we vier man sterk met één sterke vrouw naar Apeldoorn gaan.. De amazone zal een duizelingwekkende 2:09 lopen op de 27,5 km en haar geest heeft al voor 92% de beslissing genomen om met ons Rotterdam te gaan lopen. Top! Die 8 procent tikken we er wel bij. C. welkom bij de club!

Prof J., ultra F., trail-adept E. en ondergetekende vergezellen haar. De amazone loodst ons soepeltjes de vip-ruimte binnen en wij vinden al snel ons Orpheushoekje. Verder is het stiller dan voorheen. De crisis slaat toe bij sponsor Centraal Beheer. Zelfs de soep is al snel op, te weinig dus. Maar de gastvrijheid blijft natuurlijk subliem.

2014 (rood is 12km/uur)

2013 (langzamer dus)

In de wedstrijd sta ik naast de pacer met A2:20. Dat is sneller dan de 2:26 van vorig jaar en besluit de man te volgen. Als een beest spurt hij weg, niet meer gezien. Het wordt het raadsel van de dag want ik loop 2:17. Moet hem gepasseerd zijn. Zou de lucht langzaam uit zijn ballonnetje zijn gelopen?

Ook F. gaat er vandoor net als Prof J. en de amazone. Die laatste twee zie ik pas bij de finish terug. F. is ergens de bosjes in gedoken op het moment dat ik langs kom. Hij eindigt achter mij.

Wat blijft bij van de wedstrijd? Het tempo ligt lekker op 12 km per uur. Ik word geëscorteerd door twee politiemensen die ik halverwege en bij de finish zie. Een man achter een kinderwagen rent me voorbij. Ik haal hem hellingop weer in. De steile weg naar de echoput is lang niet zo steil als gedacht en het weer is fantastisch. Mijn moeder zou hebben gezegd: 'he leup as ne kiefte' en dat vat het wel samen.

En ja, 's avonds thuis is er geen zin om te koken. Het wordt dus chinees. Best wel saai, toch.

Vet PR.

Vorig jaar 2:26 gelopen. Cordien loopt 2:09, andere jan 2:15 en Frans 2:20 inclusief sanitaire stop. Ik zelf dus 2:17!

Klaar voor Apeldoorn...

Na het ietwat serieuze pijntje van deze week heb ik een aantal dagen rust gehouden en is masseur J. aan de gang gegaan met een 'stugge loge in de spier'. Gisteravond leidt het tot een testloopje van 10 km in 10,2 per uur. De uitkomst: geen centje pijn meer. Het lichaam wil verder.

Ook de schade in trainingsachterstand valt enorm mee. Per saldo heb ik één training moeten laten schieten. Op het totaal van een marathonvoorbereiding te verwaarlozen. Bovendien is rust ook een goede training.

Dus morgen de Asselronde van 27,5 km in Apeldoorn. Ik ga weer net zo van start als vorig jaar: geen doel, ontspannen lopen. Dan zien we aan het eind van de dag wel de uitkomst. Voor de nieuwsgierigen en P-watchers een kijkje in het verleden. Klik hier.

Overigens noemt M. zo'n serieus pijntje serieus goed voor de spanningsboog op deze blog.