Verhuisbericht

De site is verhuisd naar www.1uur45.nl. En dan krijg je het over een betere user interface, een makkelijker url, een professionelere look etc. Ook de processen op de achtergrond zijn allemaal een tikje beter. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat de nieuwe site ook nog wel in de steigers staat. Alle feedback is welkom.

In de loop der maanden zal de nieuwe site van versie 1.0 doorontwikkeld worden naar nieuwe versies. Kortom:

KLIK HIER

Keuzes maken

Eind augustus wacht de halve marathon van Tullamore. Dat is het volgende ijkpunt. Maar ja, dat fietsen, dat houdt ons bezig. We moeten keuzes maken. Deze week fier meegetraind met groep vijf. Donderdag zelfs de versnellinkjes in twee series van 2x90s 3x60s 3n 6x30s. Als toetje het zevenheuvelenpad. Vrijdag zijn de benen stram. Zaterdag is er een familiefeestje in de Achterhoek. Traditioneel zit er een fiets speurtocht in (25 km). We beluiten ernaartoe te fietsen (75 km) en keren tussen het Zwarte Cross publiek thuiswaarts, veel politie, jonge meiden met hippe broekjes, een iPhone en modder op de benen omringd door aangeschoten mannen met een plastic bekertje bier. Festivalvolk. Duidelijk geen sportmensen.........

Fietsspeurtocht rondom Groenlo (25 km)

Geregeld!

De eerste 10 km

De eerste 10 km zit er weer op. Gister in de warmte. 10,4 per uur. Allemaal heel netjes. De spieren zijn de volgende stijf en hebben pijntjes. Maar P. is op de weg terug. Kalm aan. Rustig opstarten. geldt ook voor de blog. We beginnen vooralsnog zonder beeld. Het weer in de tuin is te mooi om daar tijd aan te verspillen.........

Echte vrouwen....

Na haar dwaaltocht van afgelopen donderdag mag M. alleen nog onder begeleiding het bos in. Even later blijkt waarom. 'Ik weet wel waar ik ben, maar ik weet het pad niet' en even later 'dan was ik doorgelopen tot deze kruising en dan had ik gezegd, kijk ik heb hem'. Hem is dan het juiste pad. Het zijn onnavolgbare zinnen die zij uitspreekt om te verbloemen dat haar richtingsgevoel sinds haar tocht naar Rome nog steeds maar een kant op staat: naar het zuiden. En juist, dan verdwaal je.
Gelukkig blijf ik in de buurt. Na een pijnlijke massage van Job afgelopen donderdag blijkt het dieseltje weer stationair te kunnen draaien. Ik voel mijn benen niet en dat is goed. Na vijf kilometer vinden we het genoeg.
Thuis op de oprit zegt M. dat ze een appeltaart met rijst gaat maken, straks. In ons wekelijkse fruitpakket blijkt een overdaad aan appelen te zitten. Ik laat haar begaan. Er is geen enkel risico. Ze is een echte vrouw en raakt in de keuken niet snel de weg kwijt........

Posted with Blogsy

Kramp (2)

En voor wie zich afvraagt waar de kramp vandaan komt: klik hier. En op het eind nog een speciale ontmoeting............

Posted with Blogsy

Kramp

Een ding weet ik nu wel. Ruim 1200 km fietsen naar Rome vanaf de Bodensee over de Alpen, de Po vlakte, de Apennijnen en de Toscaanse heuvels is geen goede voorbereiding voor een duurloopje van pakweg 7km. Ik eindig vanochtend met kramp in beide bovenbenen. M. moet mij met de Citroen C5 uit het bos takelen. Oud, stram en stijf.
De halve marathon van Tullamore eind augustus is hiermee echt een uitdaging geworden......... De volgers van deze blog hebben weer iets om naar uit te zien.

Posted with Blogsy

Vijver

Het is een gedenkwaardige training. Zo eentje die je jezelf van harte toewenst in de winter. De training is klam, de lucht is vochtig, de temperatuur is hoog. Voordat we aan de vier keer zes minuten beginnen ben ik al drijfnat. Maar dan ook echt drijfnat. Dan moeten we nog lopen met als extraatje de km klim naar boven vanaf het kleine heitje.

De benen zij. Zwaar. Ik zoek souplesse en vind die uiteindelijk. Het lijf is een diesel die aanslaat, ook in de hitte. De klim gaatnaar behoren. Dat de benen zwaar waren is geen wonder. De gemiddelde snelheid in de groep ligt hoog, ruime boven de 12,5 per uur.

'Ben je in een vijver gedoken', hoor ik weer eenmaal terug nij ciko. Nou nee dus, was het maar waar. Was best een lekkere verkoeling geweest.

Posted with Blogsy

Lekker lopen

dinsdag met moeite

donderdag, met kracht

Had ik het vorige week over een zwaar weekje ook deze dinsdag voelen de bovenbenen zwaar. Dat voelt toch niet echt lekker. Het duurt tot de donderdagavond, na weer een lekker training om te beseffen wat er aan de hand is.

De zaterdag en zondag waren fietsdagen. Ik stapte in Arnhem op en eindigde in Roermond. Dat is een andere belasting voor de spieren. En inderdaad het waren de bovenspieren die ik voelde tijdens de training. Donderdag loop ik weer lekker, voorop en op snelheid. Volgens Trainer M. te veel op kracht en te weinig op souplesse. Hij heeft vast gelijk, maar ik loop ff lekker, het maakt me niet uit.

Zwaar weekje

Wat volgt is een zware trainingsweek. Niet vanwege de zwaarte van de training, maar meer vanwege de moeheid van het lijf. Gisteravond breekt het door. De rug doet pijn de gewrichten zeuren en de hamstrings zijn moe. We vermoeden een virusje.

M. meent het recept te hebben gevonden voor herstel. Zij staat in de keuken een worteltjestaart te boetseren. Met witte chocolade en speculaaskruiden!

Ik weet nog niet goed wat ik daarvan moet denken.

PS. En o ja, we hebben weer een stukje innovatie op de site: de trainingsanalyse. Nog wat amateuristisch maar het niveau gaat zeker omhoog!

Geen a la carte maar verrassingsmenu

Op het programma staat 'bospad a la carte'. Dat suggereert dat er iets te kiezen valt. Maar het wordt eerder een verrassingsmenu. Eerst meten we honderd meter af aan het aantal stappen. Dan lopen we telkens tweehonderd meter (2x het aantal stappen) met tussendoor pittige oefeningen.
Vooral de buikspieroefeningen zijn zwaar. 45 seconden op je ellebogen en tenen als een plank liggen, en dat twee keer. Dat doen we vervolgens ook nog zijwaarts. Dan is het opdrukken en elkaar een high five geven als je weer naar boven komt.
De sportschooltypes springen eruit. Ik niet. Ik moet werken aan meer rompstabiliteit voor een volgende marathon, vrees ik, weet ik.

Posted with Blogsy

Stukkie fietsen

Na het duurloopje van gister (26 km in 10,7 per uur) gaan we vandaag een stukkie fietsen. We denken aan een 40 km, lekker rustig aan.

Het worden er uiteindelijk ruim 60 km. Ergens halverwege pakken we het terras van het boscafé, toevallig pal op het parcours van de Ketelwaldtrail. Jan zien we niet, met een beetje rekenen zijn wij erachter: hij is net voorbijgelopen. Jammer. De koffie smaakt er niet minder om.

De fietstocht is prachtig en schampt de Marikenloop. Geen hippe hardloopdames gezien, maar missen we dat?

Zaterdagochtendloopje

Het onstuimige begin

Niets aan toe te voegen......

De assistent-trainer

Het is een nieuw fenomeen dat ik nu al twee keer heb mogen meemaken. Bij Ciko zijn er een aantal assistent-trainers in opleiding. Die mogen dan onder begeleiding ons ook een training geven. Gisteren hadden we er weer eentje. Twee weken terug, zelfs twee in één training.

We lopen een wisselduurloop, zeg maar een duurloop met versnellingen. De assistent laat ons eerst buikoefeningen doen. Prima. Rompstabiliteit is niet ons sterkste onderdeel. Daarna gaan we los. Eerst het bos in tegen de 12 per uur, dan linksaf in ruim boven de 13, dan weer links, iets terugschakelen en weer rechts boven de 13. Topsnelheden liggen boven de 16 km per uur.

In het eerste rondje hoor ik al een oppervlakkige ademhaling naast me. In het tweede rondje niet meer. Het blijkt de assistent-trainer. Qua warming up heeft hij ons niveau, maar qua kerntraining moet hij nog wat leren. Hij hobbelt met hangen en wurgen achteraan de groep.

Wie goed kijkt ziet bij de hele groep een klein glimlachje spelen rond de mond. De pikorde is nog volledig intact ondanks dat de nieuweling in de warmingup eventjes boven ons is gesteld.

Houd de jasjesdief

Trainer W. heeft een mooi nieuw groen jasje. Run to the start-staat er achterop. Als we rondjes rennen in het bos, legt hij het jasje in de struiken. Nadat we de pyramide afwerken (2-4-6-8-6-4-2) is het jasje weg. Bonkige B. heeft iemand ermee zien hannesen. Een snel team spurt vooruit maar de jasjesdief is weg.

Geeft niet, de volgende keer dat we iemand zien trainen met zo'n jasje dan grijpen we hem in de kladden. Pitbul Driss voorop, trainer W. met wraakgevoelens erachteraan en Bonkige B. die zijn kilo's in de strijd werpt. Ik zal deemoedig leiding geven aan de operatie. De arme jongen heeft geen schijn van kans, vrees ik.

Marikenloop

Wat is er met de mannen aan de hand? Ze liggen in de touwen na een trail (Wim), ze zijn geblesseerd door trailtrainingen (Jeroen), ze doen een waarlijke trail (Peter 80 km in de Ardennen) of ze lopen een urban trail (Jan in Parijs in familieverband). Hoe dan ook, zaterdagochtend staan Bernard en ik met zeven dames aan de start bij Ciko. Zijn wij verzeild geraakt in de Marikenloop? Het gaat over laarsjes (had ik echt nodig) over blousjes (echt niet duur hoor) en over mannen (die moeten ook maar eens geld durven uitgeven aan kleding).

Kortom er hangt ineens een heel andere sfeer. Bernard en ik voelen ons wat verweesden doen er het zwijgen toe. Zeker ook omdat de batterij van de Garmin het snel opgeeft en de tocht daardoor langer lijkt te duren en zwaarder lijkt te worden. Per ongeluk niet uitgedaan en in de la gelegd.

Het regent. De Hooglanders dwingen respect af en ik moet dus af en toe werken. Het is de tol van de snelle kilometers eerder in de week. Uiteindelijk worden het ruim 23 km met dank aan de Garmin van Cordien (en haar chomps). Dat dan wel weer.

Maar, dames, het was zeker gezellig.

Donderdag: 6x1000 meter snelheid

De benen zijn zwaar. De laatste twee honderd meter is steeds werken. Het voelt niet goed. Met mijn conditie moet ik toch makkelijker lopen. Dan draai ik de Garmin uit. We lopen 6x1000 meter en ik loop bijna voortdurend boven de 14 km/uur. Voor mijn doen erg snel. Geen wonder dat het niet makkelijk gaat........

Dinsdag: snelheid met Driss en Radboud

'Je conditie is knisperend', zegt Radboud. We rennen aan het eind van de duurloop de bomenlaan met afstandstrepen. Ik maak tempo, steeds sneller. De topsnelheid gaat boven de 16 per uur. De benen verzuren niet. Hij kan wel eens gelijk hebben.

Nieuwe kopfoto

Het zal de volgers niet ontgaan zijn maar de blog heeft een nieuwe kopfoto, een prachtige wolkenlucht boven het Rozendaalse veld. Je moet er niet aan denken om je rondjes in het Vondelpark te moeten afwerken............

Twee valpartijen op de zaterdagochtend

Prachtige luchten, wat een feest!

hé, een onverwachte verzorgingspost

De loop eindigt dramatisch. Als een oude eik stort Bonkige B. ter aarde na 20 km. Hij valt over een boomstronkje en landt frontaal op de ribbenkast. Even verderop is de amazone dan al gevallen voor een wielrenner. Niet dat ze op de grond ligt, maar meer dat ze buitengewoon gecharmeerd is van de heer in strakke broek en met een witte helm.

Wie kent de man met de witte helm?

Maar daar ging het een en ander aan vooraf.

Vanuit huis lopen de amazone en ik uiteindelijk 25 km. Een mooie tocht met werkelijk fantastische luchten en een zwierig windje. Voor mij is het hier en daar werken zo'n drie weken na de marathon. Voor het eerst weer serieus een duurloop. Mijn kniekousen stroop ik halverwege af zoals dokwerkers de mouwen opstropen om aan het werk te gaan.

En dan gebeurt er iets wonderbaarlijks. Op km 18 slaat de diesel aan. Dat is kort nadat ik even ben gestopt voor een panoramafoto van de werkelijk schitterende luchten boven de Veluwe. De groep loopt weinig mindfullness door. De amazone komt terug om me als een knecht terug te brengen naar het peloton. Dat gaat in het tempo van tegen de 13 km per uur. De benen verstouwen het prima.

B. bij de EHBO

Terug bij de Schelmseweg staat er ineens een verzorgingspost van een tourtocht, de Boretti-tocht over 120 km. Er zijn krentebollen, er is sportdrank en de buitengewoon aantrekkelijke wielrenner staat er. Bonkige B. is dan al neergestort en afgevoerd naar de EHBO. De mannen van de verzorgingspost doen niet moeilijk als ze horen dat we net 20 km hebben hardgelopen. Met een weids gebaar worden hun krentenbollen ook onze krentebollen. De apetijtelijke wielrenner is voor de amazone.

Hij fietst, hij rent in de winter. Hij is leuk. Zo hoor ik later van de amazone als we bonkige B. weer op gang hebben getrokken. Potverdomme, waarom heb je zijn naam en telefoonnummer dan niet? Echt antwoord krijg ik daarop niet. We moeten het doen met een vaag signalement. Witte helm en afkomstig waaarschijnlijk uit Castricum. Heeft twee keer rond het IJsselmeer gefietst (600 km) en loopt hard in de winter.

Wie de man kent, even contact opnemen met mij. Ik heb het 06 nummer van de amazone en werp me graag op als postiljon d'amour.

Drie keer twaalf minuten

Een pittige training maar ik hobbel lekker achteraan. Hoe lang heb ik nog het excuus te herstellen van een marathon?

En dan pakken we de training weer op

testrondje

testrondje

Natuurlijk, in de voorgaande blogs gaat het over de marathon van Jan. Terecht, mooie prestatie in koude en regen. Gisteravond eten we er een plak cake op en omdat J. ook jarig was gaan er een mergpijpje en een bokkepootje achteraan. Maar dat betekent niet dat we stilstaan. Afgelopen donderdag en gister staan in het teken van snelheid.

tempootjes

testrondje (14 km totaal)

Donderdagavond zijn het 8 tempootjes in het bos langs de A12. Gister het gevreesde testrondje. De bovenbenen voelen zwaar, ik heb er weinig zin an. Maar als we losgaan loop ik toch met de eerste groep mee en eindig ergens middenin. 4,1 km in 18:36 dat is een gemiddelde van 13,2 km/uur.

Ik ben er tevreden mee en maak er een rommelig blogstukje van.

tempootjes in het bos

Prof J. loopt

Vandaag liep Jan, mijn trainingsmaat Rotterdam zijn 10de marathon in regen en koude. Maar met een fraaie 3:39:55. Zie hier:

Opstarten maar

fietstocht 61 km

Na zo'n marathon moet je weer opstarten. Eerst mag je een weekje rusten, ook in je column. Daarna moet de diesel weer langzaam opstarten, warm lopen. In mijn geval is dat een stukkie fietsen met M. Dat stukkie werd 61 km op de eerste Paasdag. We laten ons leiden door de knop 'surprise me' op onze nieuwe fietscomputer.

herstel op de baan

Dinsdag is er een baantraining. Prof J. wijst naar mijn kuiten. In deze periode komen de blessures snel. Maar dat had ik ook al begrepen. Ik haak af na zes keer 400 meter. Er staan er twaalf op het program. De kuiten zijn inderdaad stijf na afloop. Eén nachtje maar, daarna loop ik weer vrolijk rond. Het gaat weer goed komen.

Zo voelt een marathon dus (2)

Pffff, de hele week had ik geen puf in de marathon. Spieren stijfjes, pijntje, twijfel over de schoenen. Het gevoel begint zaterdag als we, M. en ik, naar Rotterdam vertrekken en komt helemaal goed als we de supporters treffen voor het beursgebouw.

Maar ja, dan moet je hem ook nog lopen. Als ik de startstreep passeer schiet het door mijn hoofd, meer dan 42km, een takke-eind. Maar dan staan de supporters langs de kant en loop ik fluitend naar het Feijenoordstadion. De benen zijn goed, ik moet regelmatig afremmen omdat ik boven de 12 per uur schiet en een enkele keer zelfs dertien. Naar de tien km is ook een makkie. Op 15 km staan de supporters weer en het voelt echt goed.

Daarna komt de saaie lus in Rotterdam zuid. Een beetje bomen, een beetje grasveld, geen publiek en een langsrazende snelweg. Ik weet dat de halve nadert. Daar begin ik de benen even te voelen. Is er een stukje vals plat? Het weer is prima, lekker warm als de zon doorpiept, heerlijk koel overwegend de rest van de wedstrijd.

Op 23 km zie ik twee kleine Hong Kong chinese loopsters. Ik loop daar mee op, even de krachten sparen, denk ik. Maar mijn paslengte is te groot. Snel laat ik ze achter me. Dan is het op weg naar de brug waar de supporters weer staan. Het is een feestje met overal muziek, geweldig weer en de brug komt sneller dichterbij dan ik me van de vorige keer herinner.

Top die support, dat geeft kracht. Ik loop nog steeds fors onder de 3:45, stiekem een doel. Het begin is sterk en de kracht is er. Dan de brug op (leve de hellingtrainingen in Arnhem) en de brug af (snelste kilometer van de marathon), door het tunneltje weer omhoog (effe doorzetten P.). Het stuk tussen de pakweg 27 en 30 vond ik vorig jaar moeilijk. Ik zag het bord 40km maar dat is voor de terugkeerlopers, vond ik toen demotiverend. Dit jaar had ik me er de hele week een aantal keren op gefocussed. Bochtje naar links, bochtje naaar rechts, bochtje naar links en dan naar de dertig.

Komt het Kralingse bos. Dat is één lus schuin omhoog naar het noorden, dan rechtsaf en via een rare kronkel (snelweg onderdoor, dwaze wijk, snelweg onderdoor terug) naar de 37 km. In dit stuk krijg ik het moeilijk. Ik zie een bordje refreshment, verwacht een spons maar krijg een gelletje Aquarius. Ik heb dan al drie gelletjes op, een aspirine en een magnesium buisje. Eén gelletje is reserve en zal ik laten alsnog nemen.. Ik pak de Aquarius maar mee. Mijn maag is sterk.

Tussen kilometer 35 en 38 pak ik het tempo weer op. Daar staan mijn supporters. Daar wil ik niet langswandelen of strompelen! Bovendien heb ik M. toegezegd te zwaaien en niet stuk te zitten. Eerst Marc en Nicole, erg goede vrienden en Marc de man die mij en M. trouwde. Super dat ze er zijn. Dan de cikoclub met Herma, Jan (2x), Cordien, Nicolien, M. en Jeanette. Dat geeft energie. Kort daarachter staat mijn nichtje Lisette met haar man.

Dan wordt het moeilijk, tussen de 38 en 40 is het zwaar. Dan geef ik me weer de schop onder de kont. Ik wil in de 3:40tigers lopen. Bovendien is het hotel langs de route (Blaak) en kan ik de afstand goed inschatten naar de finish. Ik versnel en draai rechtsom de Coolsingel op. Mijn supporters staan op de hoek. Op de Coolsingel staat de tijd stil. Ik sprint maar dat ellendige finishdoek komt niet dichterbij. Ik dwing me ook om me heen te kijken. Van vorig jaar herinner ik me niets op de Coolsingel. Uiteindelijk finish ik in 3:49:18. Ben blij. Een biertje gaat er daarna strak in!  Ik zal hem nemen met Maarten (debuteert met een mooie 3:37 én kramp) en Vincent (4:34uur).

Topdag in Rotterdam! (2)

Zo te zien heeft trainer M. zijn krampaanval net gehad (fotografie: Jan V.)

Topdag in Rotterdam!

Topdag in Rotterdam (foto's prof J.)

......dat ellendige verval

Het is tijd voor de eerste analyse. Met een gemiddelde van 5,15 ofwel 11,4 zou ik ruim onder de 3:45 duiken (stiekem op gehoopt). Het begin was goed, maar ja de marathon begint pas na de 32 kilometer. En dat krijg je dat verval. De volgende marathon is dat hét punt om aan te werken.

Rotterdam 2013: beduidend langzamer dan 2014

Rotterdam 2014: mooi strak gelopen tot km 31, winst zit in eerste stuk tov de marathon in 2013

Rdam 6

De statistieken:

Mar R'dam Stnr 9091 netto 5K26:29 10K52:11 15K1:17:55 20K1:43:25 1/2M1:49:21 25K2:09:31 30K2:35:46 35K3:05:33 40K3:36:23 Fin3:49:19

Rdam (5 of 6 of toch 4)

Anyway ...... zo ziet een fris gedouchte 3:49 eruit.

Rdam (5)

P is gefinisht in 3:49. Super! Maarten 3:37, ook top! We gaan nu kijken hoe t met ze is.

Rdam (4)

Het wordt spannend! Maarten kwam net voorbij op 37 kn, heeft t heel zwaar, kramp gehad. Nu wachten op P. Heeft t ook zwaar vlg laatste tussentijd. Oei ....  Wordt 3:50????

Rdam (3)

P en Maarten lopen er allebei hartstikke goed bij! Nu op naar de 37 km. Spannend wat ze gaan lopen!

Rdam (2)

Op de 12 km liep P er super goed bij! Ook Maarten zag er héél goed uit. De supporters gaan nu op weg naar 25 km punt.

Marathon R'dam Peter Garstenveld netto 15KM 1:17:55 Geschatte aankomst 14:10:35.

Rdam (1)

De kleding is er klaar voor. Nu P zelf nog .....

Mini-marathon

4,2 km

Woensdag loop ik nog even voor mezelf. 'Niet te veel doen', roept M. me na. 'Max vijf kilometer'. Ik neem de auto naar het bos en loop een rondje. Terug bij de parkeerplek is het 4,2 km, 10 procent van de marathon. Vind ik wel mooi zo'n symbolische afstand. Ik laat het erbij.

De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik deze week niet met veel zin keek naar de zondag. Het is wel een behoorlijke afstand zo'n marathon en ik hoor eindtijden voorbijkomen die ik niet serieus neem (collega Henri vind dat ik 3.45 min per kilometer moet lopen, de toppers lopen immers veeeeeel sneller) tot behoorlijk goede inschattingen (Jan zegt 3:48). Maar je moet het toch maar ff doen.

Ik heb eerlijk gezegd geen tijd in mijn hoofd maar zou het fijn vinden ergens in de drie uur veertig minuten te eindigen. Ach ja, we zien wel. Morgenvroeg pakken en 's middags op pad. 'S avonds eten we bij een Italiaan en zondag lekker rennen! Ik heb er weer zin an........

Op mijn nachtkastje.........

Zoiets heet focus, geloof ik.

 

Posted with Blogsy

Aanlummelen in de lente

Herstelloop dinsdag

zondagochtenloop langs de Rijn

 Het is lente en met mijn trauma-tenen lummel ik de laatste anderhalve week wat aan richting Rotterdam. De dinsdag na de Venloop pakken we ruim 10 km herstel. De donderdag zit ik voor mijn werk ergens te dineren, dus die training laat ik schieten. Op de zondag loop ik nog eens tien kilometer met het thema 'Lente', het leidt tot bovenstaande collage. De boel staat overal prachtig in bloei.

Vandaag neem ik een vrije dag om te relaxen en dan stiefel ik rustig richting de zondag. Woensdag denk ik nog een kleine 6-8 te lopen. Meer voor het gevoel en dan moet het maar klaar zijn. Zondag is de start.

Hoop echt dat de tenen geen benebrekers worden........

Help, ik heb trauma-tenen

Trauma-tenen, zo noemt Petra ze, mijn voetverzorgster. Ik heb ze overgehouden van de Venloop. Waarschijnlijk is het de warmte die de voeten iets meer dan normaal hebben laten uitzetten. Met name de linker grote teen is erg pijnlijk, al trekt dat de laatste week wel weer wat weg.

'Als je eerder bij mij kwam dan had ik er een gaatje ingeboord, dwars door de nagel, dan had het vocht weg kunnen lopen. Nu is het gestold', zegt Petra. Ik weet niet of ik blij of niet moet zijn met zo'n opmerking. Een gat boren door je nagel is nogal wat. Maar je hebt aan de andere kant ook wel echte huis-tuin-en-keuken-helden die de hand aan zichzelf slaan. Dat heb ik gelukkig zelf niet hoeven doen.
 
Gelukkig heb ik nog een paar ingelopen schoenen liggen met een grotere wreef. Zal ik die in Rotterdam aantrekken of toch maar de Venloop-schoenen. Het is de vraag die mij nu al weer een week bezighoudt.

Zo kort voor de start in Rotterdam, zo'n probleem(pje) dat bovenkomt drijven. Ach ja, ik loop hem toch zelfs al kost het me uiteindelijk de teennagel en doet het wat pijn. Je bent een held of je bent het niet..........

Het weer voor Rotterdam ziet er goed uit

 

Posted with Blogsy