Over het hek

Je verwacht het niet dat je met je racefiets door de boomgaarden crost, op een soort van military paarden terrein terecht komt en over een hek moet ontsnappen. Toch overkomt het me. Ik fiets op de Garmin, laat bij kasteel Doornenburg het Garmin-lijntje even lopen om de oudste eik van Nederland te bekijken en wil het lijntje dan via de kortste weg weer oppakken. Ik kom er tot op vijf meter bij, er zit echter een sloot tussen. Vandaar de tocht door de boomgaard, met een stukje de fiets op de rug.....

Hoe dan ook, mijn factor drie aanpak blijft van kracht. Lopen is niet goed voor de achilles, dus maar fietsen. Deze keer een rondje Arnhem, Doornenburg, Elst, Driel door de motregen. Hele stukken rijd ik boven de 30 per uur. Dat vind ik opvallend, want zo snel ben ik nu ook weer niet.

oudste eik van ons land

kasteel Doornenburg

Twee keer kom ik een peloton tegen. Dat is me te veel fietsers bij elkaar. Ik ben blij dat ik in mijn eentje fiets. De knooppuntenroute die ik op mijn Garmin heb geladen is weer mooi. Met wederom een verrassend fietspad dwars door de weilanden. Ik zie reigers, een scholekster, een buizerd en een poes.

Tja, dat fietsen vind ik wel leuk, maar diep in mijn hart had ik natuurlijk gewoon naar Berlijn willen gaan voor een marathon. Iedereen bedankt voor de support in het stukje hieronder. P. van Roeister J. stelt voor om naar Berlijn te gaan fietsen......tja, moet ik over nadenken. Haas N. wil debuteren op de marathon in Rotterdam. Dat lijkt me leuk, een debutant-maatje als is N. natuurlijk veel sneller. M. heeft al een hotelkamer geboekt net als coach J.

Berlijn moet nog komen, maar het Rotterdam-groepje vormt zich al.

Tot slot een experimentje. Mijn fietsdata online. klik hier voor alle data

Geen Berlijn

 De achilles is verdikt. Ik ben er op tijd bij volgens de sportarts. Nu veel oefeningen doen en dan langzaam het lopen weer opbouwen. Berlijn is dan te kort dag. Jammer, maar het is niet anders......

100 km en 10 km bonus

100 km fietsen, de Garmin geeft de geest bij
Renkum, nog een keer aangezet bij Doorwerth....

Mijn loopvrienden melden steeds trots dat ze een 70km week hebben of dat er een 45km weekend eraan komt. Nou, voor die mensen een verpletterende boodschap. Dit is mijn eerste 110 km weekend! Weliswaar 100 km op de fiets en 10 km lopen, maar toch. En dat alles zonder een slok bietensap of bietensap.

Zaterdag zie ik de Berlijngroep vertrekken. Voor hen is het een dertiger. Spijtig dat ik niet meekan. Ik laat er  echter mijn factor drie op los en besluit minstens 90 km te gaan fietsen. Het zullen er uiteindelijk meer dan 100 worden al geeft de Garmin na 82 km de geest. De data op mijn nieuwe fietscomputer heb ik tegelijkertijd per ongeluk gewist en die analyse moet ik dus ook ontberen.

Het is een mooie tocht. Vanuit Arnhem naar Veenendaal en verder stukje Utrechtse Heuvelrug en via de Grebbeberg weer terug. Ik heb er erg vol lol in en conditioneel trap ik de 100 km makkelijk weg. Het mooie aan fietsen is de grotere actieradius. Bovendien is ons land  het een echt fietsland. Ergens in de buurt van Veenendal fiets ik op een klein mooi fietspad dwars door de weilanden. Bij de Grebbeberg in de blauwe kamer zie ik ooievaars. Echt heel mooi riviergebied.

....en 10 km hardlopen.

Terug thuis pak ik M.'s racefiets uit de schuur. Die staat nu gepoetst naast de mijne. M. is geen fietser - bang om te vallen - maar binnenkort gaan we ons eerste tochtje samen doen.

Zondagochtend besluit ik mijn achilles te testen. Ik loop vanuit huis naar het bos. Op precies vijf kilometer keer ik en loop dezelfde weg terug. Het worden dus exact 10 km met een gemiddelde van 10,2 km. De achilles blijf ik voelen, al gaat het al een stuk beter. Morgen naar Papendal, kijken wat er nog in het vat zit......

Bietensap in huis.......

 

Niet stilzitten

45 km naar Doesburg en over Posbank terug

klimmetje lopend naar Ciko

Stilzitten is er niet bij. De looptraining is deels omgezet in een fietstraining om de achilles tot rust te brengen. Dinsdagavond leidt het tot een kalme klim lopend naar Ciko. Dat gaat naar behoren. Er zit schot in.

Woensdagavond is er een marathon-fietstocht (42 km) heen en weer naar Nijmegen voor een bbq, dat dan wel weer. De calorieën eten we er halverwege weer aan, om het zo maar uit te drukken.

Donderdag is een factor drie training. M. loopt een duurloopje van 15 km, ik stap voor 45 km op de fiets en kom in Doesburg terecht waarna ik via de mooie Posbank terugfiets. Conditioneel is het allemaal zeer goed te doen. En de achilles houdt zich koest.

Is al met al toch ruim 90 km in twee dagen, voor iemand die tot voor kort niet echt veel fietste. Zaterdag, morgen,  gaat de Berlijngroep voor een 30 km duurloop. Voor mij betekent dat 90 km in een zelfopgelegde factor 3-training. Ik heb er wel zin in. Zondag ga ik proberen rustig in het bos te lopen. Gewoon weer eens 10 km in de benen krijgen.......

En een extra 52 km

Fietsen is het motto dit weekend en zondag trappen M., ik en ouders M. nog eens 52 km weg. We bezoeken vanuit Almelo twee broertjes P. op de camping in Den Ham. Brengt het weekendtotaal op pakweg136 km. Lang geleden dat ik dat in één weekend wegtrapte. De alternatieve training neemt - voor mijn doen althans - serieuzere vormen aan.

Heen naar de camping...

...en terug

Factor drie

Eigenlijk is het helemaal niet leuk. Mijn achilles speelt serieus op en ik moet op een alternatieve training omschakelen. Desalniettemin meld ik me zaterdagochten klokslag negen uur bij Ciko.....met mijn fiets. Fietsen is eventjes beter en ik heb er plezier aan, maar diep in mijn hart ben ik jaloers op de 28 km die de Berlijn-groep wil lopen.

Ik neem mezelf voor om de factor drie te hanteren. Loopt de Berlijn-groep 28 km, dan fiets ik 84 km. Zo gezegd zo gedaan en met mijn nieuwe racefiets is dat ook wel een prettig vooruitzicht. Met wat computergegoochel heb ik een route uigestippeld rondom de Veluwe. Die route staat op mijn Garmin. Een kwestie van het lijntje op het horloge langsfietsen.

Na pakweg een dikke 60 km geeft het horloge echter de geest. Lage batterijspanning, heet het. Door veelvuldig gebruk wordt zo'n batterij lui. Waardeloos horloge ineens als je er niet eens meer dan vier uur mee kunt fietsen. Ik bedoel, mijn eerste marathon zal ik ook niet binnen de vier uur (willen) lopen.

Rondje Veluw, 86 km

Het fietsen is leuk. Ik heb er schik in, al melden de billen en rug zich na kilometer zeventig. Een kwestie van wennen, zo denk ik. Met een combinatie van Biofreeze en bietensap is dat zo verholpen..... Moet ook wel want volgens Roeister J. wil haar P. wel eens met mij fietsen. Ook trainer M. meldt zich 's middags bij ons met zijn nieuwe carbon-velo. Hij wil ook wel een rondje met mij mee.

Dat zijn echter mannen die fluitend naar Zwitserland zijn gefietst of een gemiddelde halen dik boven de 30. Zover ben ik nog niet. Zouden de dames van het Hijgend Hert mij kunnen trainen? Kan ik bij hen aanklampen?

Gastblog M.: Allemaal aan de bietensap

Het gaat hier in huis al een paar dagen uitsluitend en alleen over de nieuwe racefietsen van mijn P. en trainer M.: triple of compact, carbon frames, snelle velgen of zoiets. Help, ik trek het niet langer! Mag het op deze blog eindelijk weer 'ns gewoon over hardlopen gaan? Ik bedoel, écht heel sneu hoor, voor P. en z'n achillespees, die zijn voorbereidingen voor Berlijn volledig in de war gooit, maar we moeten door: de tour wacht op niemand, the show must go on, etc. etc. Coach J. en ik lieten ooit, bovenop de Posbank, ons hardloopmaatje J. eenzaam en alleen in de regen achter met een zere knie, wij moesten immers door met onze duurloop. Zo hard moet je nu eenmaal zijn als je je marathon-voorbereiding serieus neemt.

Enfin, voor vandaag stond dus een duurloop van 28 km. op het programma. Vanwege de vele phpd-tjes hadden we de nodige vluchtroutes ingebouwd, een enkeling verscheen zelfs gedrogeerd aan de start. Maar alles verliep voorspoedig, vluchtroutes bleken niet nodig en samen met amazone C. liep ik op het eind zelfs nog even een extra rondje door de wijk om die 28 km. ook daadwerkelijk op de teller te krijgen. Helemaal top!

Toch baren de vele phpd-tjes van de marathon-Berlijn-gangers me zorgen. Gaat het allemaal wel goed komen met ons? De Olympische bijlage van de Volkskrant van vandaag biedt uitkomst: bietensap! Als Kamiel Maase, tegenwoordig wetenschapper bij NOC*NSF, nog marathons zou lopen, zou hij zes dagen achter elkaar een halve liter rode-bietensap per dag zonder morren opdrinken. Hij vermoedt dat hij dan nog sneller zou lopen dan zijn Nederlands record (2:08:21). Het is geen bijgeloof maar wetenschap: in een handvol serieuze studies is vastgesteld dat het de spieren van duursporters efficiënter maakt. Het nitraat in de sap zorgt ervoor dat met minder zuurstof en een lagere hartslag dezelfde kracht te leveren is. Lijkt me trouwens bij uitstek ook iets voor onze ultra´s (ik zie ze al liters rode bietensap meezeulen in hun rugzakjes tijdens de TAR). De factsheet hierover is te vinden op de site van NOC*NSF. Hierin lees ik nog wel dat de urine roze kan kleuren en de stoelgang donkerder is bij het gebruik van rode bietensap. Daar valt wel mee te leven, lijkt me.

Ik zeg: allemaal aan de rode bietensap!

Kalmpjes aan en dom bezig

lullig trainingsrondje

Het is dinsdag. Ik wil trainen. Een groep vijf training lijkt niet verstandig. Dus besluit ik om maar een half uurtje voor mezelf te gaan lopen. 'Vijftien minuten, niet meer en niet minder', zegt M. echter beslist. Niks forceren. Om op een zachte ondergrond te lopen neem ik de auto naar het bos. Daar begin ik aan mijn vijftien minuten. Het worden 'ruim' twee kilometer met een gemiddelde van 10 km/uur. Mijn achilles protesteert amper. Dat gaat goed.

Thuis onder de douche vind ik het toch wel een beetje weinig. Hadden we niet nog een roeiapparaat op zolder staan voor blessureperiodes. Ik had dat ding bijna vergeten. Ernaast staat een tv. Die zet ik hard om het roei-apparaat te overstemmen. Er is een programma op over de vierdaagse met Fons de Poel en Erik Hulzebosch. Ik laat het over me heen komen terwijl ik 30 minuten door-roei. Lekker dom bezig op zolder.

En nog steeds meldt de achilles zich amper. Ik neem het besluit de komende dagen iedere dag een kort stukje te lopen. Gaat dat goed dan haak ik alsnog aan bij de Berlijngangers.

Fietskaartje zondag

Voor de liefhebbers de fietstocht van zondag. Ruim zestig kilometer rondom Arnhem:

Vloeken op een hardloopsite

Ik vind het eigenlijk best leuk dat fietsen en besluit om de Achilles verlichting te geven en er 60 km tegenaan te gooien. Niet te ver, maar zeker ook niet niks voor de zondagmorgen. Ik neem nog een verstandig besluit, ik vertrek met de wind op kop. Die wind komt uit het zuidwesten. Dat wordt dus Elst, Valburg, Heteren, Andelst en dan terug naar huis. Ik zie na Andelst een bord Wageningen, dat lijkt me wel wat. Maar het blijkt een veer te zijn naar Wageningen. Ik heb mijn telefoon bij mij, ik heb een fototoestel bij me, maar geen geld. 

Bij de Rijn aangekomen draai ik dan ook maar rechtsaf naar Driel. Eigenlijk wel een goed idee want colletjes - Wageningse berg - fietsen is nog even taboe. We gaan niets forceren. Via Driel fiets ik uiteindelijk langs de Pleijroute naar Biljoen en Velp. Thuis staat ruim 60 km op de teller en de zondag moet nog beginnen. Wel lekker toch, zo'n tocht. Ik denk er stiekem aan om mijn antieke Rih-racer in te ruilen voor een wat moderner variant. Met de nieuwe auto hebben we ook weer een trekhaak, lees fietsendrager. Dan kunnen we ook elders toeren. 

Eigenlijk is het hardop vloeken op deze hardloopsite, dat gedroom over fietsen, maar ja, zo'n blessure, mooi excuus is het wel.

 

Dat wordt fietsen......

do training

di training

Vrijdag de 13e. We hadden het kunnen weten. Ik lig bij masseur J. op de bank. Toevallig moest M. er zijn voor een vervolgbehandeling van haar Ischias. Ze was zo aardig om wat van haar tijd af te staan aan mij.

 

J. knijpt in mijn achilles, die is verdikt. Vocht, constateert hij. Warm, zegt hij. Verdikking, voelt hij. Het zou wel eens een ontsteking kunnen zijn. Als ik dat laat lopen dan kan het uitmonden in een serieuze ontsteking en dat betekent geen Berlijn. Shit.

Maar, we zijn nog niet zo ver. Het advies is om de trainingsintensiteit omlaag te schroeven. De eerste drie, vier dagen niks doen. Is het vocht weg, dan rustig weer beginnen. Met een paar inleghakverhogers fiets ik naar huis.

Tuurlijk voelde ik dit aankomen.Dinsdag een lange duurloop die toch behoorlijke klimmetjes blijkt te hebben. Conditioneel voel ik me goed. De achillespijn loop ik die avond weg. Zie je wel niks aan de hand, houd ik mezelf voor de gek. Donderdag laat ik de hellingtraining schieten, een te grote belasting, heb ik al door. Ik loop voor mezelf rustig 13 km in 9,5 km/uur. De achilles meldt zich echter continu tijdens de tocht. Dus lig ik vanavondop de bank bij masseur J. met vocht op de achilles.

Ik heb het idee dat de zwelling wel weer wegtrekt. Dinsdag was immers een forse (over-)belasting, dus dat moet goedkomen. Als er over drie dagen geen vocht meer is, dan blijft zeker Berlijn in zicht. Het klinkt als 'Parijs halen' in de tour.

Dit weekend dan maar een fiks eindje fietsen.........ach, had ik maar een dikke kaak. Hoewel je kunt natuurlijk ook op je tandvlees lopen, dat doet dan dubbel pijn, denkt mijn verwrongen geest. En eerlijk gezegd, coach J. verdient sympathie. Zo'n antibioticakuur moet toch ook in je lijf trekken. 

 Het is geen periodiseerweek, maar een serieuze ziekenboegweek.

Ischias en Achilles

Het is al eerder gememoreerd op deze blog. Het wordt spannend en blijft spannend in de aanloop naar Berlijn. M. heeft bilpijn die uitstraalt naar haar linkerbeen. Masseur J. constateert ischias als gevolg van de vliegtochten van en naar en in Cuba. De diepliggende bilspier is gestresst geraakt en reageert dat af op de been zenuw. Het goede nieuws, ze loopt na 1 behandeling al weer pijnvrij rond. Nog een behandeling en dan is ze weer stuk verder. Ze zal wel de periodiseerweek iets moeten oprekken.
De achillesklachten van mezelf lijken onder controle. Voor de zekerheid gooi ik er wel twee hakverhoginkjes tegenaan.
Ichias en Achilles, het lijken wel twee Griekse helden......
Update: M. zegt dat het beter gaat, maar pijnvrij is ze nog niet.

Stevige trainingsweek

ma training - 10 km

di training - ins-outs

do training - 2x25 min

za training - duurloop

Het loopleven begint serieuze vormen aan te nemen. Afgelopen week telt op tot ruim 63 trainingskilometers. Een mooie combi van duur en snelheid en vooral ook van warmte. Trainers spreken van 'tempohardheid'. Dat vind ik een mooi woord. Ik vraag me dan meteen wel af wat 'tempozachtheid' is en of dat bestaat. Hoe dan ook, het was mooi weer om 's avonds in de tuin te zitten. Nu het vandaag regent even een round-up:

Maandag is een eerste ingelaste training van exact 10 kilometer. Ik loop het bos in en op kilometer vijf draai ik me op mijn hakken om. Het mooie is dat ik om 6.15 in mijn loopschoenen sta, om 6.30 wegren en om 7.30 weer thuiskom. De week moet dan nog beginnen, maar ik heb mijn eerste km's er al opzitten. Een erg prettige training.

Dinsdag is het ins-out. Ik kom te laat want mijn werk voerde me naar Enschede. Weet echter de groep te vinden net aan het eind van de loopscholing. Daarna is het nog 8 keer vier minuten met elke 30 seconden een tempowisseling. Ik maak het voor mezelf behoorlijk pittig, maar ga niet tot het gaatje.

Twee keer 25 minuten met een stevige klim
in de tweede 25 minuten. Het was warm.

Donderdag is zwaar. Het is warm en op het schema staan twee keer 25 minuten. We starten in het bos en draven richting hei. Ik loop voorop, bepaal het tempo en moet twee keer tot de orde worden geroepen tijdens de eerste 25 minuten. Terug zijn de 25 minuten zwaar. Ik besluit mijn eigen tempo te lopen en loop pakweg in dezelfde tijd terug. Dat is niet de bedoeling, het had harder gemoeten. Dat zit er echter niet in.

Zaterdag, gister, weer een klein mijnpaaltje: een duurloop met het eerste ingelaste lusje. Wij willen 26 km lopen. Vanuit Ciko lopen we 20k dus de rest moeten we bijsprokkelen. Met een omweg gaat het richting Ciko en met bijn 3,5 km op de teller komen we eraan. Daar komt de reguliere 20 km bij op en een klein extra naar huis lusje.

Het lijf houdt zich goed. Klein zorgpuntje is een pijntje in de Achilles. Regelmatig sta ik dan ook met mijn tenen op de keukendrempel om de kuitspieren te verlengen. Na de zaterdagtraining gaat er een coldpack overheen en - ik had het niet eens verwacht - maar komende week is al weer een temporisatieweek. De maandagtraining schrappen we, krijgen de benen een extra dag rust.

Verborgen agenda's

 Ik ga de marathon lopen in Berlijn. Dat doe ik in alle openheid en transparantie. Klik hier rechts op mijn marathonschema en op mijn ciko-schema en het is volkomen duidelijk hoe ik mij voorbereid. Nu begint het op te vallen dat de andere deelnemers aan Berlijn extra trainingsuurtjes smokkelen of extra meters pakken. Dat vertellen ze dan tussen neus en lippen door zoiets als 'ja, pfuh, stelde niks voor, ik moest er toch zijn en toen liep ik maar'. Enkele citaten die mij opvallen:

Coach J.: 'Nee, die extra kilometers op zondag waren geen training maar een hersteltraining.'

M., terug van een 10 km-loop: 'Twaalf gelopen, netjes toch?' overigens duikt M. ineens ook in groep zes op. Coach J. voelt zich daarbij ongemakkelijk gezien zijn blogstukje waarin hij natuurlijk het tegenovergestelde bedoelt van wat hij zegt.

Amazone C, zoals zij uit de hoek kan komen: 'Ja, nee, ja, ik heb gisteren niet getraind. Wel een 'powerwalk' gelopen met mijn moeder. 30.000 km in 7 km per uur.' Of: 'Die rare man op zijn fiets bleef maar achter mij hangen. Op het laatst moest ik 25 km met 15 km per uur lopen.' Ja, amazone C. met 15 km per uur blijf je een fietsende vent wel voor hoor, maar niet heus......

S., de leeuw van Marrakesh, heeft een stealth-techniek, hij mompelt dingen over het testen van zooltjes, komt niet opdagen voor de zaterdagduurloop, maar is zo ambitieus dat wij hem ervan verdenken dagelijks driftig door Velp te draven.

Ultra E. spant de kroon. Hij zegt tegen iedereen die het maar horen wil dat hij de Trans Alpine Run gaat doen. Dat is pakweg een wedstrijd over 320 km in 8 dagen. Voor mijn gevoel is het  een grote coverup om kort daarna in Berlijn te vlammen.

Ik heb er allemaal niks mee. Ik train transparant en serieus. Ben te eerlijk voor deze sport, vrees ik. Overigens deel ik dat met Roeister J. die als een open boek ook niks extra's doet. Hoewel, niks extra's? Gister zou ze zijn vertrokken op vakantie maar komt ze gewoon opdagen voor de training. Haar manlief was ziek, vakantie een dag uitgesteld. 

Het is de ontregelde stoelgang van haar P. of toch haar listig bedrog. Iets riekt in die verklaring...........

Gastblog M.: Nieuwe tijden, anders lopen

Opeens was ik het helemaal zat, die eeuwige korte zwarte tight. Het moest helemaal anders. Op het werk wordt de hele organisatie door elkaar heen geschud onder het motto 'nieuwe tijden, anders werken'.  Nou, dat kan ik ook: 'nieuwe tijden, anders lopen'. Met dat motto toog ik afgelopen zaterdag naar de Runnersworld, met die aardige mannen (incl. bolle J.) die je daar zo leuk helpen. Amazone C. weet waarover ik het heb. Ultra F. en trailadept E. trouwens ook, niet alleen vrouwen krijgen daar een voorkeursbehandeling.

Even later stond ik weer buiten met een nieuw hardloopsetje in een tas. Toch een beetje onzeker. Had ik nu net een PAARS vlinderbroekje gekocht met bijpassend singletje? Gelukkig had ik in de winkel nog wel de moed gehad een roze setje met hardlooprokje af te slaan. Het oordeel van P. bij thuiskomst: 'wel een beetje koketterig'. Mmmmm ...... daar werd ik ook al niet zelfverzekerder van.

Vanavond het nieuwe setje maar eens getest. Het loopt prima! Daar gaat het uiteindelijk om. Toch? Maar bij thuiskomst zag ik toch écht een grote schrikreactie in P. z'n ogen, een soort van geschokte blik alsof er opeens iets vreselijk voor hem stond, terwijl hij nietsvermoedend stond te koken. Het duurde een paar seconden tot hij zich had hersteld en ik dan toch een blik van herkenning zag en blijdschap over mijn thuiskomt.

Nee, ik weet nog niet of ik 't naar Ciko aan durf te doen ........

Historische dag

 Nou ja, historisch. Er zijn in ieder geval twee belangrijke stappen gezet op weg naar Berlijn. Op de eerste plaats had ik om kwart over zes vanochtend de hardloopschoenen al aan en vertrok ik om half zeven voor de eerste ingelaste maandagtraining. Tien kilometer in 10,5 km per uur, een geruststellende training. Het lijf wil. Eigenlijk heel prettig die rust in het bos en de energie die je opdoet voor je ontbijt. Heb er de hele dag van geprofiteerd. Voelde me fit.

Tweede belangrijke feit: M. heeft de treinkaartjes naar Berlijn geregeld. Hotel. Check. Trein. Check. Berlijn kan zich opmaken voor de Ciko invasie. Met drie vrouwen en vijf mannen gaan we van start!