Medestander!

 Ik sta niet langer alleen. Ook running Rinus is om ( met een reactie van ultra E.) ik ben nu zover dat ik er een hele avond mee op de bank mag zitten zonder dat ik commentaar krijg.

Hard werken

Het is hard werken die 15-10-5 minuten tempo door het bos en op de heide. Mijn hoofd staat er ook niet echt naar. Maar achteraf loop ik gemiddelden van respectievelijk 12,5 km/uur-12,5 km/uur en 13,9 km/uur. In deze fase zeker geen slechte prestatie.

Ik loop in korte broek. Het merendeel van de groep heeft de lange tights weer aan. Het is echter niet koud. Pas op de weg terug slaat de kou ietwat op het bovenlijf. Hard werken betekent nu eenmaal zweet en zweet doet afkoelen. Ik merk het in de nek en schouders.

Zaterdag voor het eerst weer een lange duurloop. Ik hik er ietwat tegenaan. Best een afstand.

Te laat voor de training....

Te laat voor de training. ik stond dan ook nog ergens in Nijkerk op een podium bloemen en cheques uit te reiken. Toch wil ik de kms niet missen en stap dan maar in mijn eentje naar buiten. Bijna 11 km later met een gemiddelde van 10,8 km/per uur kom ik terug. Lang genoeg. Best wel vlot. Geen centje pijn aan de knie. Hoe tevreden kun je zijn?

Op mijn blog werp ik af en toe een blik op de rechter zijbalk. Vandaag geeft hij aan dat ik nog 185 dagen heb tot Berlijn. Dat is in een scheet en een zucht. Ik moet nog flink aan de bak.

Zondag in het bos

M. loopt vandaag in Venlo de halve marathon. Ik ook, in naam. Ultra R. heeft mijn startnummer overgenomen en zal voor mijn naam een PR-tijd neer gaan zetten. Voor mij is de halve nog net iets te ver. Het moet ook warm zijn in Venlo. Ik besluit voor 15 km te gaan en duik 's ochtends het bos in.Ik zwerf daar een beetje rond. Probeer links-rechts-rechts aan te houden. Dat lukt me niet. Dan verlaat ik het pad maar. Kom bij een dassenburcht. Dat voelt niet goed. Je wilt zo'n beest niet storen. Snel pak ik het pad weer op. Ondertussen fotografeer ik voor de collage hieronder. Het valt me op hoeveel papieren zakdoekjes er slingeren in het bos. Mensen denken dat die wel vergaan, doen ze ook, maar het duurt een poosje. Ik ontdek ook een patroon. Langs 'doorgaande' paden liggen veel zakdoekjes. Duik je dieper het bos in, dan verdwijnen ze. De meeste wandelaars zijn niet avontuurlijk.
Kom je dichter bij Ciko dan zie je ineens plastic sportdrankflessen, Extran, AA, dat werk. Langs de Schelmseweg liggen peuken, shagbuidels en tankstationdrinkplastic. En op het fietspad richtin Rozendaal? Daar liggen de onfortuinlijke padden op het pad. Een hele winter hebben ze doorstaan om bij de eerste zonnestralen geplet te worden.

Afvalstoffen

Twee metgezellen

Later in de week zal ik ze nog vaak bekijken. Jupiter en Venus. Zij staan aan de westelijke horizon als wij donderdagavond trainen. Een beetje hellingen, een beetje baan en tempo's staan op de het programma. Op de baan draven we  400-300-200-100 en steeds iets sneller. We doen de serie twee keer.

Terwijl wij omhoog kijken naar het planetenpaar, klink er af en toe een gilletje uit de groep. De paddentrek is begonnen en die beesten steken domweg over, loopgroep of niet. En ja, om nu op een pad te stappen..........

Maar terug naar Jupiter en Venus. Zij staan als twee stralende sterren aan de hemel. Eerlijk gezegd had ik tot donderdag nog nooit bewust naar een planeet gekeken. Ik wist ze gewoonweg niet te vinden. Maar wat zijn ze mooi. Twee fonkelende sterren in lijn in het westen. Ik vind het magisch en zoals gezegd, nog steeds loop ik af en toe naar buiten. Met de handen in de zakken kijk ik dan naar de hemel. Mijn gedachten dwalen ver weg  naar iets wat er is, maar zo ver weg en zo bijzonder, dat je het eigenlijk niet begrijpt. Ik althans niet.

Trainer M.

Dit is trainer M. Dat wil zeggen in zijn jonge jaren. Toen ik de eerste stappen op het carrierepad zette was hij punk. 

Ik begrijp waarom hij nu nog steeds hard kan rennen. De ME of een ander overheidsorgaan met wapenstok moet het hem hebben geleerd.

Deze man is dus op later leeftijd Nederlands kampioen cross ambtenaren geworden. Hij spreekt nu met verve over leuke 'btw-gespreksgroepen''. Heus waar. Ik lieg niet. 

Voor alle moeders met kinderen die niet deugen: het kan dus wel!

 

Op de baan

Het is een hernieuwde kennismaking. Op de baan begon de knie immers op te spelen en sloot ik een goede periode af. Gister sta ik opnieuw op de baan, om aan een nieuwe goede periode te beginnen. Het is duidelijk voorjaar aan het worden. Het is langer licht. Het geeft energie. Ik draai met de langzaamste groep mee in series van 200-400-600 meter en dat doen we vier keer.

Langzaam is daarbij een rekbaar begrip.

Het moet een extensieve training worden, een beetje op 10 kilometer wedstrijdtempo. Nu heb ik al lang geen 10 km wedtsrtijd gelopen. Ik zal qua PR ergens hoog in de veertig zitten, schat ik. Als je dan je rondjes draait op kilometertempo 44 minuten op de 10 km. En je komt terug van een blessure(-tje?). Dan heb je niks te klagen. De knie zeurt ook amper. Ik vind dat een hele opluchting.

Maar de conditie moet terug en een paar kilootjes eraf om Berlijn toch te halen. Manmoedig sla ik dan ook het aanbod voor een stuk taart na de training af. Dat is sterk. En ik heb er weer zin an! Drie keer in de week aan de bak. Het bos lonkt. De temperatuur stijgt. Berlijn is het punt aan de horizon.

Datafreaks

Ik heb de datafreaks lang in de kou laten staan. Maar als chef ICT van Rondje Nederland (zie het gezaggevende gele hesje) toch aan het eind van de wedstrijddag een paar leuke statistieken. Statistieken zijn leugens maar ik wil er wel twee conclusies aan verbinden.

1. Door keihard te werken hebben we met alle vrijwilligers heel veel kinderen een topdag laten beleven.
2. Lopen is een sport voor veertigers (zie leeftijdsopbouw 10 km). Rennen ze keihard om hun opkomend buikje weg te poetsen?

Hoe dan ook, een leuke dag en de complimenten aan alle hardloopvrienden die hun steen en steentje hebben bijgedragen. Ik vond het top!

Gastblog M.: Mannen met buikjes en hamers

Moeten de enveloppen voor de deelnemers aan Rondje Nl. op volgorde van startnummer of op alfabetische volgorde? Hondenliefhebster G. is duidelijk: op alfabetische volgorde, anders wordt het een chaos.

Helpt het om de zegen van Maria te vragen voor de marathon R'dam, ook als je niet-katholiek bent, zoals ik? We nemen het zekere voor het onzekere: toch maar wel, baat het niet, dan schaadt het niet.

Is het erg om als mannelijke duurloper een buikje te hebben? Met deze discussie tussen de mannelijke lange-afstands-bikkels - 5 zijn 't er, met buikjes variërend van geen tot uhhhh ... nou ja, een buikje dus - bemoei ik mij als enige vrouw wijselijk niet. Ik gniffel wel stiekem om de uitspraak van trail-adept E. dat ie dat buikje heus niet altijd heeft, dat hangt af van het tijdstip van de dag. Mijn P. zou blij zijn met deze uitspraak: toevallig heeft hij altijd een buikje op de momenten die hij bij mij in de buurt is, maar op andere momenten heus niet. Tuurlijk.

Wat zou erger zijn om tegen te komen: de man met de hamer of de vrouw met de hamer? Dit vraagstuk behandelen na de wijze uitspraak van trail-adept E. dat er twee eindstrepen zijn bij de marathon: de eerste is heel aan de start verschijnen, de tweede is de finish van de marathon. Volgens E. kun je in het eerste traject de vrouw met de hamer tegenkomen en in het tweede traject de man met de hamer. We vragen ons af wat erger is. 'Vrouwen kunnen erg gemeen zijn' opper ik. 'Maar ze zijn wel leuker om naar te kijken' reageert ultra F.. Dat ligt voor mij dan weer anders. Geef mij dus maar een leuke man met de hamer - buikje geen bezwaar - om achteraan te rennen tijdens de marathon, dan ben ik vast sneller bij de finish.

Zo hebben we heel wat vragen te bespreken op deze fijne lentedag, mooi rondje Papendal, uitstekend gegidst door coach J. Voor ik het weet ben ik thuis en staat er 36,3 km. op de teller. En het zwaarste moest toen nog komen: alle Rondje Nl. enveloppen op alfabet zetten. En bedankt, G. ......

Een laatste groet

 

Voorjaar!

 Het is voorjaar!

In de tuin komen de groene blaadjes langzaam te voorschijn. M. gaat vandaag 35 km lopen in voorbereiding op Rotterdam. 

Bij haar ontluiken de knieen. Lentekriebels!

 

Terug in de groep

 Gisteren voor het eerst weer meegetraind in groep 5. Pakweg 15 kilometer, Rondje Oosterbeek. De knie komt er wonderwel goed uit. Als ik inloop komt er een groepslid naast me lopen. 

'Mooi, je bent terug', zegt ze. 

'Ja', antwoord ik, 'maar ik heb natuurlijk nog niet dat soepele, katachtige van voor mijn blessure.'

Dat laatste is dus pure snoeverij.

Eitje Eitje

Mijn schoonzus is een multitalent. Onderstaand filmpje bewijst dat. Niet omdat ze 11,6 km loopt in gemiddeld 10,6 km/per uur. Dat is knap want het is voor haar een pittige training. Zelfs een PR begrijp ik, na de knappe prestatie in Amsterdam met M. als cameravrouw. Nee. Let vooral op de muziek. Luister aandachtig, want de trompetsolo is van haar. Filmpje:



PS. Het is ook mijn eerste 10 km-plus in weken. Ik ben op de weg terug!

14000 handelingen.........

 Volgende week is rondje Nederland. Ik heb de inschrijving op me genomen. Dat betekent pakweg 2000 startnummers in 2000 enveloppen doen met 2000 startnummers, 2000 tie-rips, 2000 voordeelbonnen en 2000 chips. Daarna moeten er nog 2000 etiketten opgeplakt worden. 

Opgeteld zijn dat 14000 handelingen volgens een vast patroon, lopende band. Iedere dag een beetje, het weekend doorpakken. Omdat die 2000 ingepakte enveloppen aan 2000 lopers gekoppeld moeten worden zit er ook nog computerwerk aan vast. 

Eigenlijk niet onprettig: door de week werken met het hoofd, 's avonds en in het weekend met de handen.

 

Actief herstel

De sportarts was duidelijk. 'U kunt niets kapotmaken, u kunt gewoon lopen.' Nu was dat gewoon lopen wel een understatement de afgelopen weken.

Het ging van knerpende pijn naar stekende pijn, naar pijn, naar zeurende pijn en nu naar een stevig pijntje. Ik hoop het binnenkort onder controle te hebben tot een phpd-tje (pijntje hier, pijntje daar). Hoe dan ook, er zit schot in en groep vijf komt - ik hoop spoedig - weer in zicht.

Natuurlijk heb ik daarbij niet op de bank gezeten. Dat kan ook niet met een Nederlands kampioene in huis als M. die met één geringschattende oogopslag mijn veelal zwakke tegenwerpingen de grond in kan boren en mij steevast weer naar buiten weet te jagen. Om de andere dag tik ik aldus vijf kilometer weg rondom het eigen huis.

Op het plaatje hierboven is linksonder de knerpende pijn. Dat hield ik een hele kilometer vol. Daarna echt niet meer.

Ik heb me bij de wijkloopjes geheel vrijwillig geworpen op wat andere Jan het zogenaamde 'actief herstellen' noemt. Daar had hij een heel plastisch verhaal bij over een irritatie achter zijn knieschijf. En hoe hij door 'actief herstel' zijn knieschijf als het ware heeft bijgeslepen. En dat het nu geen pijn meer doet. Tja, bot op bot en zo je knieschijf al hardlopend van achteren polijsten. Een bikkel, die andere Jan, maar 'actief herstel' werkt blijkbaar wel.

Gastblog M.: De finishfoto!

Met op de achtergrond collega E. die me de laatste km's haasde.

En speciaal voor coach J.:
Wij ambtenaren nemen voor dergelijke activiteiten gewoon een vrije dag. Ook als je Nederlands kampioen wordt. Er wordt geen cent belastinggeld van de hardwerkende Nederlander hieraan verspild.

Nederlands kampioen!

Nog geen beelden, nog geen foto's maar het nieuws heeft ons bereikt. M. Is Nederlands Kampioen! We gaan vanavond een feestje bouwen tot in de kleine uurtjes! 

Wat een prachtdame!

 

Gastblog M.: Help, favoriet!

Denk je een weekje rustig aan te kunnen doen, 'temporiseren' in hardloop-taal, blijk je opeens favoriet te zijn voor een titel bij het Nederlands Kampioenschap Veldloop voor Gemeenteambtenaren. Een hardloopwedstrijd voor ambtenaren, ja .......... kom maar op met die flauwe grappen!

Strijd!

Voorjaar, wedstrijd, spannend! Ultra F. piept hem ertussenuit. Andere Jan pakt hem samen met M. terug. Dan geeft andere Jan gas. M. kruipt naar hem toe. Ultra F. werpt de handdoek in de ring. Wie er wint M. of andere Jan? Snel kijken! Filmpje:

Tussen de oren....

Dinsdagavond waag ik erop. Ik ren ruim vier kilometer. Dan pas begin ik de knie te voelen. Ik ben dan al weer dichtbij huis. Geen moment eigenlijk ver weg geweest, gewoon uit voorzorg.

Vanavond wil ik 10 km lopen. Rustiger dan de 10,4 km per uur van dinsdag. 'Iets rond de acht', zeg ik tegen M., 'niets forceren'. Amper 500 meter van huis is de pijn stekend. Niet erg aangenaam, dat is zacht uitgedrukt. Ik wandel terug. Dan maar roeien. Na 1 km hetzelfde liedje.

Het is geen vrolijk verhaal.

Dus google ik wat. Op meniscus. Op knie. Ik kom onderstaand prachtig filmpje tegen. Dat is dus een meniscus. Zo opereren ze dus. Ik google verder. Even later ben ik verdiept in een 45 minuten durend filmpje. Een duitse arts zet een kunstknie. Hij boort. Hij zaagt. Hij timmert. Hij beveelt. Tja, Duitsers, het krijgt toch iets sadistisch........ Dan toch maar onderstaande hoogstaande knie-animatie.

Nooit geweten dat een knie tussen je oren kan gaan zitten.