Recreant van het jaar

Ieder jaar kiest de club een 'recreant van het jaar'. Kortom een echte topper. Met een overweldigende meerderheid is dit jaar M. gekozen! P. is trots. Filmpje:




Daar zijn overigens criteria voor: · lid van Ciko66 - traint met groep 5 - geen super recreant geweest - toont goede hardloop inzet - minimaal 40 trainingen p.j. met groep 5 - (ambitie in) verbeteren persoonlijke prestaties - is zichtbaar aanwezig in de groep en zorgt voor saamhorigheid - investeert (sociaal) in Ciko'66 ( d.w.z. niet alleen met groep 5 meetrainen)

Meniscus

En dan valt toch het M-woord op Papendal. Dr. K. knijpt in de knie, rekt de knie, wrijft over de knie en komt dan met de onverbiddelijke diagnose.'Er zit vocht in. Dat duidt op een gewrichtsprobleem.

Ik ben een beetje opgelucht. De knie houdt zich de laatste dagen meer dan goed. Eigenlijk amper nog een pijntje. M. twijfelde nooit aan mijn blessure, maar niks doen en dan ook nog niks voelen, dat voelde niet goed. Was ik een hypochonder zoals coach J. In zijn donkere dagen? Een aansteller? Gelukkig, een gewrichtsprobleem. Ik heb wat!

Dan raak ik ineens in paniek. Gewrichtsprobleem? Slijtage? Nooit meer lopen? Nachtmerrie! De knie is immers een veelbesproken onderwerp in mijn naaste familie. Daar lopen maar liefst vijf kunstknieen rond. Gelukkig vier bij twee zwagers. 'Genetisch zijn wij sterk!', houd ik me dan voor. Ik heb immers nog twee broers en twee zussen zonder metaal in de benen.

'Het is waarschijnlijk de buitenmeniscus. Die is goed doorbloed. Dat kan zomaar overgaan. Nee, u kunt niets verder stukmaken. Loop maar weer door. Bij pijn terugschakelen. Houdt de pijn aan, dan kan het wel eens de binnenmeniscus zijn. Bel me dan maar. Doen we een MRI.'

Ik slik. En als het de binnenmeniscus is? Loopcarriere kaduuk? Voorzover je op deze site van een carriere kunt spreken. 'Nee hoor. Knie-operatie, twee maanden rust en dan weer rustig opbouwen. Kunt u nog jaren lopen.' Daarna laat ze mij op de rug liggen. De ellebogen onder mij en de benen gebogen. Ik moet van haar een been in de lucht steken en prompt schiet ik in een kramp. 'U bent voor de test gezakt.' Het blijkt een rompstabiliteitsoefening te zijn. Rompstabiliteit behoedt mij voor meer blessures, houdt zij mij voor.

Even later sta ik buiten met een folder met oefeningen, tennisoefeningen, ze kon zo snel niet wat anders vinden. Vanavond gaan de loopschoenen weer aan voor een voorzichtig eerste rondje. Morgen een paar oefeningen op de overloop boven, in september de marathon in Berlijn.

De weg is lang, veel langer dan 42 kilometer en bijna tweehonderd meter.

Alternatieve training...........

T-shirt

Geen kaartje, maar een T-shirt. Ik ben er content mee. Alleen maat XL. Hebben ze hem mij op de groei gegeven nu ik niet train? 

Overigens, er zit schot in. Vanavond tien minuten geroeid. Het been houdt zich vooralsnog gedeisd. Zaterdag testloopje?

 

Blessure

.....en nu maar wachten op het opbeurende kaartje dat mij één dezer dagen ongetwijfeld bereikt via de recreant van het jaar......

Gastblog M.: Zo'n dag ............ mahna mahna

Zo'n dag dat je je met enige moeite losrukt uit het warme bed en van het behaaglijke lijf van je lief, met de fijne gedachte dat je zometeen 'even' 30 km gaat rennen, misschien wel in de regen. Zo'n dag dat je net ff iets te laat van huis gaat voor wat extra kilometerjes vooraf en dat je hardloopmaatjes op je blijven wachten, omdat ze weten dat je komt. Zo'n dag dat je rent zonder besef van tijd, kletsend over lief en leed. Zo'n dag dat je een geheim met elkaar deelt, dat dus geheim moet blijven. Zo'n dag dat je na 30 km. tegen elkaar durft te zeggen dat we volgende week eigenlijk ook al wel een marathon zouden kunnen lopen maar dat we daar nog lekker geen zin in hebben. Zo'n dag dat het pas gaat regenen als je weer thuis bent. Zo'n dag dat je lief je thuis met zijn grote, mooie lach verwelkomt, met vers geperste sinaasappelsap en met grote spijt dat hij niet meekon. Zo'n dag dat coach J. z'n blogstukje alweer klaar heeft als ik net het bad uitkom. Zo'n dag dat je de rest van van de dag een fijne vermoeiheid in je benen voelt, zonder écht moe te zijn. Zo'n dag dat je de hele dag een vrolijk deuntje in je hoofd hebt. Zo'n dag die je elke dag wel zou willen hebben.

Crisis

Twee kwartalen met krimp en we hebben een officieel een crisis in Nederland. Twee trainingen met pijn, en ik verklaar het officieel tot een blessure. Donderdagavond, de tweede training, ren ik naar voren, naar de trainer. 'Ik ga terug', zeg ik, 'mijn knie'. Hij geeft me een bemoedigend klopje op de onderrug. We zijn dan al ver op de Apeldoornseweg. Ik wandel terug, het is een stekende pijn. Lopen gaat niet eens. Wat is die weg dan ineens lang en donker.

De training donderdag:
meetrainen en terugwandelen.....

Dinsdagavond was ik nog bij de sportmasseur J.. Die trok, duwde, rekte mijn knie alle kanten op. Het was bijna genant want er was geen enkele reactie, geen steekje pijn. Het zit hem echter in het lopen zelf, merk ik donderdag. Met name de landing en het aanzetten is pijnlijk, stekende pijn. De pijn zeurt voort op de vrijdag en nu -zaterdagochtend - zeurt het been ietwat. M. ondertussen is op weg voor een 30 km-loop.

Het zit hem aan de binnenkant van de rechterknie. Geen gewricht, maar een spieraanzet die geirriteerd is geraakt. Al voor de 27,5 km van Apeldoorn, tijdens de 27,5 km van Apeldoorn en daarna tijdens een korte training. Nu ga ik eerst nog een week rust houden, wellicht een afspraak met de podoloog.
Het is als in een goede film. De held leidt een zorgeloos leven, komt in een crisis en overwint op het einde. Happy end! Berlijn is zeker niet uit zicht. Maar ja, dat is de film, he.

Ver weg....

Ik reed vandaag van Groningen naar Appingedam
en zag ANWB-borden met knoestige namen.
Garrelsweer,
Wirdumerdraai,
Ten Boer,
Loppersum,
Overschild.
Man, wat had ik daar heldhaftig willen lopen. 
De wind op kop, de poten leeg. Een bikkel.
Maar er was geen tijd. Er moest gewerkt worden!

Nieuwe sloffen

 Dit is een teststukje gemaakt met de nieuwe software van Blogsy. Hiermee kan ik vanaf de iPad makkelijk bloggen en zelfs beeld toevoegen. Ga ik nu eens testen!

Let ook op de nieuwe warme sloffen. M. vindt ze nog lelijker dan de herstelsloffen. Warm zijn ze echter zeker wel!

Geen feestje....

Helemaal soepeltjes gaat het niet. De knie speelt op tijdens een kort (10,5 km) duurloopje op de vrije vrijdag.

Net als het bestuur van de Elfstedentocht zullen we het vanaf nu van dag tot dag bekijken. Geen risico nemen, rust krijgen en langzaam weer opstarten. Ergens wel balen. Van huis gaan om te lopen is nooit prettig, maar thuiskomen, onder de douche vandaan en gestrekt op de bank, is dan weer een feestje.

Even geen feestje.............

Mopperend herstel

Een nat bospad. Mountainbikers die het pad kapot-rausen. Acht dagen vriezen.Een donkere avond. Min zes. En dat in die volgorde leidt tot een stijf bevroren bospad in het donker met vervaarlijk opstaande randjes. loopster J. struikelt en laat een deel van haar knie achter. Ze strompelt met de restanten verder.

Trainer W. noemt het ondertussen een herstelloop. Eenmaal uit het bos vindt hij feilloos nog een paar hellinkies. Vrolijk vraagt hij hoe het met de iceman gaat als hij naast mij komt lopen. Met dat laatste doelt hij op mij. Ik loop namelijk goed in de winter. Beter dan in de zomer. Dan ben je een iceman.

Nou het gaat dus niet! Ik mopper wat. Ik snauw zelfs een beetje. Een beer die je stoort in zijn winterslaap.

Om eerlijk te zijn, eigenlijk het gaat maar een beetje niet gisteravond. Het gaat zelfs best wel gezien de 27,5 km van zondag die in de benen zit. De spieren warmen wat op, het gebutste lijf wordt soepeler, de tred aanmatigender. De knie houdt zich stil.

Maar ik blijf mopperen. We moeten het ook niet mooier maken dan het gisteravond was.

Pre-marathontest

 Links van Apeldoorn ligt een stukje hei. Hoog Soeren heet het. Ik ren daar naar beneden. Omlaag gaat altijd soepeler dan omhoog. Voor mij priemt een winterzonnetje door de blauwe lucht. Een heiïg wolkje schuift ervoor. Prachtig is het.

Het is in het kort voor mij het beeld van de midwinterrun 2012. Het is mijn allereerste 27,5 km wedstrijd ooit. Ik heb vooraf besloten het te zien als een pre-marathontest, gewoon lekker rustig lopen. Heel blijven. Zeker ook omdat een onwillige spier in de knie de voorgaande week opspeelt. De knie meldt zich in de vrieskou voor de wedstrijd. Het is min 8. Pas na na 10 km lopen is de spier warm en de pijn weg.

Toch een negatieve split, mijn eerste ooit

Dan voel ik alleen nog individuele pijntjes. Een spiertje in mijn rechterlies trekt twee kilometer lang. Het gevoel verdwijnt onder mijn rechterzool anderhalve kilometer lang. Een trekkende kuit op km 23. Gewoon de pijntjes die bij een hardloopwedstrijd horen. Ik loop desondanks door. Soepel.

Onderweg zie ik een dame met zwarte tights, dikke billen en een groen broekje daaroverheen. Geen gezicht. Ze valt echter op. Een mooi mikpunt. Een eindje verderop een man in rode wielrenbroek met zwarte tights eronder. Ook niet volgens de laatste mode-inzichten. Dan twee vrienden die gelijktijdig de berm induiken en vervolgens synchroon tegen twee naastelkaargelegen bomen plassen.

En daar loop je dan steeds een eindje mee op.

Zevenentwintigeneenhalve kilometer heeft niks van de pijn van de halve marathon waar je voortdurend tegen de verzuring aandrukt om toch maar snelheid te houden. Die halve marathon is een smal paadje tussen pijn en prestatie, gericht op een steeds snellere tijd. In Apeldoorn dus niks van dit alles. Ik geniet echt. In gedachten loop ik rustig de zaterdagochtendduurloop. Niets hoeft en bijna alles gaat vanzelf.

Op de meet geeft de Garmin 10,9 km per uur gemiddeld aan. Dat is een stevig tempo voor een zaterdagochtendduurloop. Maar in een wedstrijd? Wat stelt het voor? Iedereen van de groep loopt sneller dan ik. Maar die gaan dan ook voor de dagprestatie. Niet voor een pre-marathontest.

Na afloop in de vrieskoude M. (l) en roeister J (r)

'Nou, als je dit doortrekt naar een marathon finish je in 3:45', rekent onze Britse clubgenoot R. mij voor in de auto naar huis. 3:45 op de marathon! Helemaal niet bij stilgestaan. En ja, ik weet dat de marathon pas begint op 35 km. En ja, ik weet niet wat pijn is, echte pijn in een marathon. Maar toch, wat een perspectief voor iemand die tussen de 4 en 4:15 uur wil finishen in Berlijn. Ik kan zomaar een riant halfuur verliezen in de extra vijftien kilometer en dan toch nog mijn doel halen.

'Berlijn is vlakker dan welke marathon ook', voegt M. eraan toe onder het eten. 'Ja, Berlijn is vlak. Moet lukken.' Ik neem nog een hap pasta.

PR voor ultra E

Mooie tijden. M. 2:16 op de 27,5. P. een relaxte 2:32 als testloop na een knieprobleempje.Hierboven de winnaar van de dag. Loopt-ie, ultra E., effentjes 3:20 op de marathon. Gefeliciteerd!:Via mobiele telefoon

Koude tenen

Aangekomen in Apeldoorn. Met koude tenen wachten op de start. Het vriest, er is een zonnetje, er is geen wind, kortom mooi weer om te lopen!
Via mobiele telefoon

Knie en jubileum

Een ietwat haperende knie en een jubileum, 20 jaar in dienst! Het houdt me deze week weg van de trainingen en brengt me wel naar een restaurant voor een goede maaltijd. Niet de juiste balans.........

Tussendoor naar de masseur. Die ontdekt een verkorte spier waardoor de aanhechting wat irriteert. 'Geen blessure. Je kunt zondag lopen in Apeldoorn', luidt zijn conclusie. Dat is dan vooralsnog ook het plan. En o ja, ook de collega's weten dat ik hardloop en naar Berlijn toeleef. Het levert een spotprent op gegeven tijdens mijn jubileum-etentje. Erg leuk, vind ik hem. Ik bedoel, het kan ook veel erger.