Een nat bospad. Mountainbikers die het pad kapot-rausen. Acht dagen vriezen.Een donkere avond. Min zes. En dat in die volgorde leidt tot een stijf bevroren bospad in het donker met vervaarlijk opstaande randjes. loopster J. struikelt en laat een deel van haar knie achter. Ze strompelt met de restanten verder.Trainer W. noemt het ondertussen een herstelloop. Eenmaal uit het bos vindt hij feilloos nog een paar hellinkies. Vrolijk vraagt hij hoe het met de iceman gaat als hij naast mij komt lopen. Met dat laatste doelt hij op mij. Ik loop namelijk goed in de winter. Beter dan in de zomer. Dan ben je een iceman.
Nou het gaat dus niet! Ik mopper wat. Ik snauw zelfs een beetje. Een beer die je stoort in zijn winterslaap.
Om eerlijk te zijn, eigenlijk het gaat maar een beetje niet gisteravond. Het gaat zelfs best wel gezien de 27,5 km van zondag die in de benen zit. De spieren warmen wat op, het gebutste lijf wordt soepeler, de tred aanmatigender. De knie houdt zich stil.
Maar ik blijf mopperen. We moeten het ook niet mooier maken dan het gisteravond was.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten