Dineetje 2x (2)

Ik zeg steeds twee dineetjes maar het zijn er eigenlijk drie. Gisteravond dus mijn tweede  dineetje achter de kiezen. We zaten op landgoed de Horst. Het is een beetje spitsuur qua dineetjes want vorige week donderdag zat ik nog in Hotel Arena in Amsterdam (kok met ooit 1 ster). Morgen is het derde dineetje, dat is in De Kuip. Daar heb ik wel zin in, want ik keer terug naar Rotterdam. Volgende week nog een haringhapparty en dan heb ik het wel weer even gehad. Maar ja, je werkt in de 'food' of niet.

Het is een veeleisende baan.

Het betekent ook dat ik het lopen serieus moet blijven oppakken anders vliegen de kilos eraan.  Met het pijntje in de kuit in het achterhoofd wil ik vanavond echter rustig aan doen. Ik moet lopen met de rem erop. Daarin slaag ik behoorlijk. ik loop 9 kilometer in 10,8 per uur. Dat laatste vind ik weer iets te snel.

Als ik thuis de hoogtegrafiek bestudeer zie ik een heel inefficiënte loop. Ik heb driekwart moeten zwoegen om omhoog te gaan en heb maar kort echt kunnen afdalen. De volgende keer maar eens de boel omdraaien. Dat past beter bij deze luie loper.

Dineetje (2x)

Aangezien ik morgen en donderdag aan een diner moet aanzitten heb ik de training een dag vervroeg. Vandaag dus een maandavondrondje en woensdag een woensdagavondronje. Het is mooi weer, eigenlijk de eerste keer dat ik gewoon met een shirtje naar buiten kan. Overigens niet met een gewoon shirtje want ik heb het Rotterdam shirtje aan.

Ruim binnen het uur ben ik terug met 10 km op de teller in een gemiddelde van 11,4 km/per uur. Oeps, dat is dan weer (te) snel. Maar er zijn excuses. Het weer was mooi, het shirtje zat prima, het windje aangenaam en ik had er zin in.

Wel schiet het iets in de kuit op de terugweg. Het pijntje zit dus daar. Tijdelijk, daar ga ik van uit.....

Jagen op groot wild......

Het hield mij al langer bezig. Als ik naar mijn werk rijd zie ik altijd een groot edelhert langs de snelweg. Het Essent-beest, zo blijkt,  staat als de beroemde Jerez-stieren op een markant punt naast het Velperbroekcircuit. Ik zou en moest er een keer naartoe lopen. Ik vind hem namelijk erg mooi, zeker in combinatie met zijn huidige plek.


Vandaag loopt de groep 26 km onder leiding van M. Ik vind dat teveel. Ik wil het lichaam rust geven en besluit om in mijn eentje op pad te gaan voor 15 km.........en inderdaad ik ga 'jagen' op groot wild. Na een kilometer of vijf bereik ik industrieterrein Ijsseloord. Het hert staat op een grote ronde terp. Vaag weet ik dat hieronder massa's huisafval ligt, het is de oude stort. Maar ook het oorlogspuin van Arnhem ligt voorzover ik weet onder deze heuvel.

Het hert is te bereiken via een lange trap. Mooie heuveltraining. Op de top is de het uitzicht magnifiek. Ik kan me voorstellen dat de mensen op het industrieterrein hier hun broodje willen eten. Om me heen springen steeds konijnen weg. De Ijssel ligt er prachtig naast en in de nabije verte zie ik de A12. Echt een plek om aan te raden voor een loper.

Ik besluit de kortste weg omlaag te nemen naar de dijk. Daar volg ik de Ijssel tot aan het gemaal in Velp. 'Geëlectrificeerd in 1928 door baron Van Pallandt van Rozendaal', staat op een gedenksteen. Via Biljoen en de Amerikaanse wijk in Rozendaal ren ik terug.

Thuis maak ik nog een lusje. Het is een nette 15 km in een gemiddelde van 10,6 per uur. Als ik de achterdeur opentrek voel ik me fit. Heerlijk.

Fartlek in de regen

Bij de indianenloop valt het nog mee. Je rent in colonne en de laatste sprint steeds naar voren om de eerste plek in te nemen. Dat gaat vier keer prima. Daarna hebben we een ontmoetingsloop. Een parcoursje, een team van twee lopers. De ene gaat links langzaam en de andere rechts snel. Als ze elkaar tegenkomen dan pakt de langzame het snelle tempo op.

Ik ben een koppel met Radboud, fast en fashionista als het om hardlopen gaat. Erg fast, mag ik wel zeggen. Als ik hem ontmoet draai ik mij om en sprint vol weg. Dus de verkeerde kant op. Vervolgens loopt ik achter de feiten aan om de rest weer in te halen. Ik meet zelfs een snelheid van 16 km per uur. Als ik bijkom zie ik dat mijn veter losligt. Ik moet strikken. Weer op afstand, weer terugkomen.

Het is een beetje veel van het goede. Bij drie keer het heuveltje op herstel ik dan ook wat, besluit ik. Achteraan de groep hang ik met mijn verzuurde benen.. Pas de derde keer loop ik bij de eersten naar boven. Dan komt de motor weer mooi op toeren.

Bij dit alles regent het. Heerlijk als je loopt, veel zuurstof in de lucht. Nu nog weer meer macht in de benen krijgen. Over veertien dagen is de halve van Zwolle. Een verzuringstraining als gister helpt dan niet echt.

Geen gril.........

 Waar sommigen hun paard in de steek laten heb ik altijd een passie gehouden voor mijn stalen ros. Stalen is nu carbon maar we zijn dan ook 34 jaar verder sinds bovenstaande foto's werden genomen. Die fiets had ik te danken aan mijn twee broers én de koude oorlog die toen nog hevig woedde. Broer B., automonteur, bezorgde mij als 15-jarige een baantje als pompbediende. Broer L. diende het vaderland in Duitsland, Seedorf om precies te zijn. Ze liepen er behoorlijk de kantjes vanaf als ik ze mag geloven. Maar Broer B. en L. hielden mij wel uit militaire dienst, broederdienst heette dat.

Hoe dan ook, in Seedorf hadden ze blijkbaar een enorme (belastingvrije!) winkel waar ik mijn pompgeld door broer L. naartoe liet brengen. Hij kwam terug met een fietsbouwpakket. Het resultaat? Zie hierboven. P. trots naast zijn eerste racefiets, eigenlijk naast zijn allereerste nieuwe fiets. Daarvoor moest ik de afdankertjes van mijn broers wegtrappen.

Die fiets was - zo bleek achteraf - te klein voor mij, maar er zat veel eigen geld in dus dat heb ik nooit willen toegeven. In die tijd fietste ik altijd op zoek naar een viaduct om te kunnen 'klimmen'. In de tour was het de tijd van de Post-ploeg, dus ik was een trouw volger en waande mij op Alpe d'Huez terwijl ik het viaduct bij Lichtenvoorde op stoempte. Ik had die helse klim geen helm op, wel een petje natuurlijk. Fietsen was toen nog iets voor echte kerels.

Kortom, een lang verhaal om te bewijzen dat een weekje fietsen en niet hardlopen geen gril is maar een bestendige en consistente lijn in mijn leven. Overigens geen stijgende lijn, maar dat terzijde.

Vandaag werk ik weer een factor drie training af. M. loopt 22 km en ik trap dus 66 km weg. Van Arnhem beuk ik tegen de wind in naar Nijmegen, daar beklim ik het kops plateau (pakweg 2000 jaar na de romeinen, die hadden overigens geen fietsen, deden dat te voet of op hun ros). Het levert bovenstaande een mooie 'spike' op in de hoogtegrafiek.

Omschakelen op factor drie

Ik loop niet goed tijdens de training gisteravond. Het was me wat te warm (te warm gekleed), de darmen speelden wat op, ik zweette als een otter en het pijntje daar (rechter enkel) hield aan.

Ik besluit dan ook om het roer een weekje om te gooien. Ik gun de enkel wat rust nu die zelfs in rust ook zijn pijntje laat voelen. Het is een spiertje aan de binnenkant van het been op de rechterenkel. Het wordt een factor drie weekje te beginnen op donderdag.

En eigenlijk vind ik dat ook wel leuk. Gewoon weer eens een stukje fietsen. Is natuurlijk anders dan in een groep trainen (of een trail-lopen, maar daar moet ik in trainingsgroep vijf niet voor zijn). Maar het lijf krijgt dan wel wat meer rust en ik bouw rustig weer op. Wellicht was die 26-er afgelopen zaterdag toch wel wat zwaar in combinatie met de fietstocht op zondag.

Voor de snelle lezer volgt hier de samenvatting: pijntje rechterenkel, niks aan de hand, maar wel verstandig om even gas terug te nemen. De fiets lonkt.

En nog maar weer een fietstochtje

Brunchen bij vrienden in Wageningen. Ruim 50 kilometer heen en weer. Start in regen, terug in zon.

Kunst

Een mooie tocht vandaag onder zware wolken en hier en daar een klein spettertje regen. Uiteindelijk zullen het ruim 25 kilometer worden en de laatste kilometers gaat de diesel er weer op. Vreemd dat ik beter ga lopen als eenmaal een flink aantal kilometers zijn weggezet. Het is ook best een pittige klim richting Valkenhuizen, maar de benen willen en de heuvel is een mooie uitdaging.

Verder staat de tocht in het teken van de Highlander, het kunstwerk dat sinds kort langs de Tunnekesweg staat. De groep loopt er naar toe als was het een oervader-beeld waar je respect voor toont: een antenne naar de geestenwereld. Best wel een fraai ding zo midden in het landschap. Je houdt je hart vast hoe lang het duurt voordat een onverlaat het kunstwerk vernielt of omzaagt vanwege wat armoedige bronsopbrengst. Maar ja, zo moet ik niet denken.

Ik vraag me overigens af wat de Highlanders er zelf van vinden. Vaak zijn ze in de buurt. Zouden ze het als krabpaal beschouwen? Zou voor hen niet eens een gek idee zijn.

Ik vind het wel een kunstwerk meer dan een duur klimrek.

Alternatieve training

Fietstochtje Arnhem-Almelo

 

Benen weer terug

Bertha loopt naast me. Ook zij liep Rotterdam (3:42). Ze vertelt dat het opstarten lastig is. Zware benen die ze nu langzaam kwijtraakt. Aan de bar zitten Erik en Carolien, het duo biertje en wijn. Althans gisteravond om negen uur. Ieder een eigen zakje chips. Ook zij liepen Rotterdam. Als ik vertel zaterdag 24 km te hebben gelopen zijn zij verbaasd. Zo snel al? Ik vind het niet zo raar. Ik lees wel meer blogs van lopers die bijna iedere week of twee weken een marathon lopen. De benen van biertje en wijntje staan er nog niet naar, laten ze desgevraagd weten.

Als ik eerlijk ben voelden de benen de laatste weken ook wel wat zwaar, maar dat gevoel loop ik er nu wel uit.

Gister voor het eerst weer lekker soepel en op de (opkomende) macht gelopen. Een mooie training ook voor mij. Wij lopen 4x2minuten, 4x3minuten, 4x2minuten. Het tempo moeten we zo veel mogelijk gelijk houden. Ik probeer een beetje op gevoel te lopen. Niet in de verzuring maar wel een lekker tempo.

Het gemiddelde over al die minuten blijkt net iets boven de 13 km per uur te lopen.Dat betekent een nette 45 minuten op de 10 km. En dat zonder noemenswaardige problemen. Ik ga tevreden naar huis.

Nog vier marathons te gaan..........

....en dan heb ik net zoveel marathon-medailles als M. hangen in onze eregalerij

Bruin moet het trekken

'Na Berlijn duurde het een maand voor ik weer lekker liep', zegt Cordien als we richting Ciko teruglopen. Ik reken snel. Rotterdam is nog geen maand geleden. Niet vreemd dus dat ik deze zaterdagduurloop heb moeten werken. Het is voor de eerste keer ook warm. En ik en de warmte zijn geen goede loopvrienden. De zomer dient zich aan.Voeg daarbij het pittige parkoers met veel klimmen en het wordt allemaal wel logisch.

Ik heb dan ook moeten werken. Niet extreem, maar soepel is anders. De benen moeten nog steed wat op gang komen. De machinerie loopt wat zwaar. Je zou toch denken, zo fit richting een marathon en amper drie weken erna niet veel van over. Maar het komt goed, rustig werken richting de halve van Zwolle.

Neemt niet weg dat het deze zaterdag een mooie tocht wordt van ruim 24 kilometer. Voor het eerst loopt P. van Janna mee. Opvallend soepel, een looptalent met de longen van een roeier. Daarmee zitten er ineens drie P.'s in de groep, triple P. Niet vreend overigens. Bij de start van de zevenheuvelenloop meldt de speaker ook een aantal veelvoorkomende voornamen onder de lopers. P. zit er steevast bij.

En M. zij loopt deze zaterdag een ander parcours. Een soort van urban trail door de winkelstraten samen met haar zus. Het levert een shirt, een jekkie en nog wat kleingrut op. Voor haar geen PR. Gelukkig maar, bruin moet het allemaal trekken.