Hoogtepunt

Niet alleen een hoogtepunt maar ook een hoogtestage. Vandaag met M. de Jbel Lkest beklommen en vanaf 2350 m hoogte in het Marokkaanse Anti Atlas gebergte wensen wij al onze volgers een sportief en vooral gezond 2014!

Tweede kerstdag

Samen met M. loop ik een rondje. Het worden bijna 14 km. Het is één van M's favoriete rondjes. We lopen op de hei ieder een eigen tempo. M. loopt wat voorop, ik volg. Daarna haalt ze me terug.De zon zakt mooi in de verte.

Van het kerstdiner hebben we geen last. We lopen heerlijk ontspannen. De zevenheuvelen terug is modderig. Af en toe slipt een schoen weg.

Tja, geen grip hè.

 

In actie tijdens Berkelloop.....

 

 

Absolute sportieve hoogtepunt van het jaar!

 

Maandagavondrondje

De dinsdagtraining voor kerst haal ik niet. Dus loop ik de maandag maar een echt maandagavondje. Gewoon 10 km in 10 km per uur met een extra rondje in de wijk. De stramheid van de trail verdwijnt uit de benen.

Berkelloop

Drie paar trailschoenen en mijn weg-lopers (wit)

Het is de korste dag van het jaar. Wim, Jan, Frans en ik gaan de Berkelloop rennen. Een mannetje met midwinterhoorn blaast het 'startschot' en weg gaan we. Het startveld bestaat uit 110 deelnemers. Frans heeft zich per abuis twee keer ingeschreven dus er zijn 111 startnummers. Ik heb nummer 26.

Het is een trail dus ik schik me in de wetten van de trail. Het is 'genieten' en de tijd doet er niet toe. Ik besluit achter aan de groep te starten en ga dus als allerlaatste over de startstreep. Lekker achterin hangen, zo denk ik. Maar al snel pak ik een ritme wat ik de hele wedstrijd zal vasthouden, zo'n 11,2-11,3 km per uur. Dat blijkt voor de achterhoede redelijk snel te zijn dus ik haal de ene loper na de andere in. Af en toe kies ik een groepje en maak ik een praatje.

Zo ontmoet ik een vader en zoon (zoon liep 1.07 in zevenheuvelen 2012, best goede tijd. Vader hijgt en puft) een dame die er doorheen zit (te snel gestart, haar eerste trail, ze loopt alleen op de weg) en een baardmannetje dat links ineens uit de bosjes schiet. Dat baardmannetje hijgt en puft en steunt en kreunt terwijl hij mij probeert bij te blijven. Ik loop langzaam van hem weg. Neem mijn tijd op de drankpost want dat hoort bij een trail. Een mannetje heeft een jerrycan staan en schenkt de bekertjes vol. Ik wacht rustig af en neem ook een stukje ontbijtkoek. In een trail moet je immers stapelen en door blijven eten, zo lees ik altijd in de stukjes van Edwin. De ontbijtkoek plakt echter aan mijn tanden en ik zal het even later weggooien.

Langs de drankpost komt een loper die schreeuwt 'aangeven' en ik geef hem een bekertje door zodat hij doorkan. Hij rammelt en piept echter als een oude T-ford. 'Die pakken we zo', zeg ik tegen de rustpostman en ik loop inderdaad rustig naar de gestresste loper. Erop en erover, zoals dat heet in wielertermen.

Dan hoor ik achter me weer het puffende baardmannetje. Hij is bijgekomen bij de drankpost. Heel langzaam komt hij dichterbij, maar ik hoor aan zijn ademhaling dat hij stevig in het rood loopt. Dan krijg ik een vileine gedachte. Ik laat hem rustig dichterbij komen en op het moment dat hij aansluit geef ik even gas. Mentaal zetje en hij is erdoorheen.

Even later kijk ik over mijn schouder en zie dat ik de haas ben voor een hele sliert lopers. Dat is net voor een hotsteknotsestuk langs de beek. Het zij zo en ik houd mijn 11,3 km per uur aan. Wat blijkt? Even later ben ik ze kwijt. Dan zit ik al op de 21,1 km maar er is nog geen finishdoek te zien. Ook dat hoort bij een trail, hij is altijd langer dan je denkt. Ik besluit om 'in het moment' te lopen en wel te zien waar de finish is. Geen idee, wanneer die komt. Dat worden dus uiteindelijk ruim 22 km die ik in 1uur58 afleg.

Is dat nu leuk zo'n trail. Het is wat anders. De omgeving vond ik niet echt geweldig maar ja, we zijn de Veluwe gewend. Het lopen op de maaipaden langs de beken is zwaar omdat je niet echt je ritme kunt vinden. Het is daardoor ook niet echt leuk. Verder heb ik natuurlijk geen trailschoenen, dat is een klein nadeeltje op de moddergedeeltes.

Leuk is wel de kleinschaligheid en dat er geen enkele tijdsdruk is. Er is zelfs tijd voor een praatje onderweg. Zo beschouwd vond ik wel weer een plezante loop. Filmpje!

Aan de vooravond van de trail.....

Morgen een trail lopen. Dan zou ik vanavond de traditionele foto moeten maken. Breed grijnzend. In de uitgestoken rechterhand een glas stevig bier. Links van mij een of andere dame flirtend met de camera. Ook zij heeft een glas bier. Mijn hand bijna net niet om haar middel. En dan zou ik een tekst moeten schrijven zoiets als 'de voorbereiding was niet optimaal, maar we zien wel*' en ik moet anecdotes uitwisselen over stoere trails, 168 kilometer en verder........ met mijn maatjes......

Maar ja, ik zit gewoon lekker thuis en M. mijn eigen lekker wijf zit ergens aan een kerstdiner.

Dan morgen maar schrijven over 'de ervaring' en de 'niet noemenswaardige dip op drie kwart van de wedstrijd'. Dat ik daar weer 'vleugels krijg en de inhaalrace inzet' en natuurlijk net voor de finish nog even stop om rustig een foto te nemen.

Mensen, ik doe verschrikkelijk mijn best om een echte trailer te worden. Maar het lukt nog niet echt, vrees ik. Asfalt is nu eenmaal ook erg leuk. Het trailvirus is (nog) niet in me gevaren. Anderen zijn opgegeven, hier en hier.

*een tekst als: 'De voorbereiding is nog nimmer zo slecht geweest voor een wedstrijd als vandaag. Om 10 uur begin ik wat spullen bij elkaar te zoeken en mijn rugzak te vullen. Ook lees ik dan de mail en zoek ik de envelop op. Ergens moet die parkeerkaart toch zijn! Om kwart voor elf heb ik het denk ik wel en ga ik op pad.'

Zoeken naar het gevoel

Zaterdag 17,5 km

Zondag 11,6 km

De zaterdag groep met de amazone als een natural leader

Ik mag dus weer lopen en sluit aan bij de zaterdagochtend groep. Het wordt een route via Beekhuizen en er is sprake van 'grip'en 'single tracks'. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar niet zo'n zin in heb. Ik wil lekker lopen en niet glipperen op te smalle paadjes. Ik neem me dan ook voor om mijn eigen weg te gaan zodra het kan.

We starten voortvarend maar eerlijk gezegd is het nogal druk in mijn hoofd, ik ben bozig en die onvrede plant zich voort in de benen. Conditioneel loop ik dan ook prima maar de moraal is hoekig. Omhoog, net voor de Emma pyramide zeg ik de groep vaarwel, beklim die puist en ga op weg naar huis. Het worden ruim 17 kilometers in 9,5 per uur. Zoals gezegd, mijn boosheid zakt in de benen en dat loopt niet lekker. Het gaat hier te ver om te zeggen waar ik precies boos over ben, maar het bewijs is er eens te meer: lopen is ook een mentaal ding.

Monument voor het onbekende kind

de roos centraal in het monument

Kortom, ik neem me voor om zondag als revanche eens op het gevoel te gaan lopen. Gewoon lekker voortdraven zonder te denken aan start of finish. En dat 10 km lang. Dat is het plan. Ik start op de parkeerplek aan de Schelmseweg en na vijf kilometer ben ik bij het monument van het onbekende kind. Was ik nog nooit geweest. Er staan stenen uit 35 landen en dat vind ik dan wel weer indrukwekkend. Ik leg mijn hand op een steen uit Argentinië en een steen uit Afrika, Uit Frankrijk en Bolivia. Ik denk ook even aan N. Apart. Jammer dat de snelweg zo aanwezig is.

Daarna slof ik nog eens ruim vijf kilometer weg en na bijna 12 km ben ik terug bij de auto. Wat een verschil met gister toen de benen vol boosheid liepen. Toch bijna 30 km in een weekend. Ik neem me voor om volgend weekend puur voor het plezier de Berkelloop te rennen. Ze noemen het een 'trail' ik zie het als een alternatief zaterdagochtendtochtje.

Goed nieuws (2)

Na bijna twee weken heeft huize P. en M. weer werkend internet. Baudelaire gaat terug in de boekenkast!

Goed nieuws

Goed nieuws, het weekje temporiseren heeft een goede afloop. De dokter verklaart na een kleine ingreep- en nadat hij een ferme deuk slaat in het eigen risico - dat het mij weer vrij staat om te gaan lopen. 'Niet boksen met die oogkwaal', voegt hij eraan toe. Maar dat waren we toch al niet van plan.

Spleen

M. en de amazone stappen in de auto op weg naar de zaterdagochtend duurloop. Ik blijf achter met een kan koffie en de krant. Het geeft wel rust. Normaal is de zaterdag hectischer, maar mijn blessure houdt me even aan de kant.
Ik scharrel wat door de kamer. Het internet ligt er hier ook nog steeds uit. Lezen is lastig met mijn oogblessure. Ik pak Baudelaire erbij, Les Fleurs du Mal. Grappig dat zo'n bundel dan lekker wegleest. De oude student Frans in mij is nog niet weggevaagd:
Quand le ciel bas et lourd pese comme un couvercle sur l'esprit gemissant en proie aux longs ennuis et que de l'horizon embrassant tout le cercle il nous verse un jour noir plus triste que les nuits (Spleen)
Ik weet zeker dat Baudelaire nooit aan hardlopen heeft gedaan. Anders kon hij niet zulke trieste gedachten zo mooi schrijven. Het is 1861. Tijdloos.
Ik word er bijkans vrolijk van!

Temporiseren

Het wordt noodgedwongen een weekje temporiseren. Geen blessures aan het loopgestel maar het oog wil ook wat...........

Geen internet

Internet ligt eruit in huize M. en P. (Dit tik ik op een mobieltje model 2008, geen doen dus)

Vriendelijk verzoek aan de volgers om deze keer zelf een stukje te schrijven hieronder. Thema: hardlopen.

Voor de beste bijdrage heb ik nog ergens een fles wijn (het verhaal achter de fles is goed, dat kun je van de wijn niet helemaal zeggen, maar dit terzijde).