'En, hoe was de training?', vraagt M.
Speel ik wat op de iPad kom ik de Amerikaanse Runnersworld App tegen. Op de cover een blonde Arische Helga. Ik schrik daarvan. Mijn M. is blond. Is dit wat lopen met je doet? Wordt mijn M. zo'n afgetrainde Helga als ze meters blijft maken? 
Pittige training gister, pyramideloopje van 6-4-2-2-4-6 minuten. En dat steeds dik boven de 14 km per uur. En niet dat de weg vlak was. 
Dit weekend liep ik op gewijde grond. Bijgaand plaatje geeft een indruk. 
Even terug naar de zaterdagochtendtraining. We rennen het bos in. Ineens staat G. stokstijf. Zij grijpt mij bij de arm - daar waar ik een pijl heb getekend - en wijst naar het gevaar (klik hier) dat op ons toekomt. Het is niet de eerste keer dat dit gevaar ons als lopersgroep bedreigt.Stap 1. Zet het meisje in het winkelwagenautootje.
Stap 2. Ren door de supermarkt en maak een extra snel rondje over het parkeerterrein.
Resultaat: winkel op stelten, meisje blij en jij pakt wat extra loopmeters.
Doe wel een goede warming up.
Ik vergat het.
'Ik heb een verrekte bilspier', zeg ik tegen M.
'Smeer er maar BioFreeze op', zegt ze schouderophalend.
Via mobiele telefoon
'Waarom lopen we dit eigenlijk', vraag ik trainer W. We hebben net 3x200 plus 3x300 meter gelopen. En dat drie keer. Het zijn soepele rondjes. Ik heb zelfs tijd voor een geintje en draai om mijn as. 
Ploeter ik om 1uur45 te halen suggereert E. dat ik een slappeling ben: 'Leuke target maar is die wel ambitieus genoeg? Een wijs trainer, die onlangs de leeftijd van hoge wijsheid heeft bereikt, heeft de herenlat voor groep 5 gelegd op 1:40. Of heb je misschien nog een tweede log...'
Op wonderbaarlijke wijze heb ik de Garmin weer tot leven weten te wekken met dank aan Running Ronald, wie dat ook moge zijn. De heroïek zoals beloofd speelt zich af bij de rode pijl. 
Wilde ik een mooie bijdrage leveren over gisteravond, blijkt mijn forerunner dood te zijn. Niks, nakka, noppes. Dus geen data, geen mooie kaartjes, geen prachtige grafieken over hoe ik gisteravond verdwaalde van de groep in de regen. Ik had er een mooie pijl op willen tekenen waar ik precies het contact verloor en hoe ik terug kwam. Kortom, heroisch!
Ik heb een masseur J. die heilig gelooft in Biofreeze. Sleutelwoorden zijn Indianen, Ilex-plant, al eeuwen gebruikt, kan geen kwaad. Het is een blauwe gel die je op je belaste kuit of achilles smeert. M. krijgt het dan helemaal koud, zegt ze. Ze gebruikt het desondanks trouw. 
Zaterdagochtend negen uur en de loopgroep staat klaar. Het is koud en winderig. Een echte leider of trainer ontbreekt, ze lopen de volgende dag de (halve) marathon van Amsterdam. Het zal ons later iets opbreken rond kilometer 16. We hebben net de Emma Pyramide beklommen en lopen in ons ritme dus de verkeerde kant op. Het leidt tot een rare krul op de foto. Aan het eind eind staat er ruim 22 km op de teller in 2:09. Gemiddelde snelheid 10,3 km. Wanneer we stoppen breekt de zon door.........
Om een lang verhaal kort te maken. Vrijdagavond zit M. op het podium van de kleine zaal van de schouwburg. Leon Verdonschot interviewt haar over I'am a Bird van Antony &The Johnsons en over de marathon van New York. Nico Dijkshoorn maakt ter plekke een gedicht. M. zegt op het podium dat 'haar echtgenoot' ook gedichtjes voor haar maakt. Applaus uit de zaal voor 'die lieve man die gedichten schrijft'. Ik groei. Weer zo'n momentje om aan te denken tussen 15 en 20 km op weg naar de 1 uur 45. Het gedicht:
Vergis u niet in bijgaande foto. Dat is de tuin zoals die er nu bijligt. Hoe die erbij ligt verschilt van dag tot dag.
Gisteren een heuveltraining. Ik noem het zelf een mentale weerbaar- heidstraining. Die heuveltjes in Rozendaal zijn behoorlijk pittig. Zeker dat eind omhoog richting rotonde. Mooie oefening dus in mentale kracht vooral ook omdat trainer H. stelt dat we de heuveltjes vooral 'pittig' moeten nemen. M. stelt vaak dat ik de training als een wedstrijd zie, en dat vooral moet laten. Ik luister naar M. Ze is per slot van rekening ook een soort van mental coach. Pittig en geen wedstrijd, knoop ik me in mijn oren en besluit me bij de langzaamste groep aan te sluiten. Vergis je echter niet in het tempo. We deden zeker ons best. En zie hier, ik loop zonder centje pijn een aantal keren die rotklim omhoog. Ben ik mentaal gegroeid? Welnee, mijn hoofd zit vol sores van het werk en prompt vergeet ik de benen. Is dat dan de manier om 1 uur45 te lopen?Sores om me heen creeren zodat ik de benen vergeet? Dat kan en wil ik M. en mijn omgeving niet aandoen.
Mijn eerste doel wordt de zevenheuvelenloop in halve marathon pr tijd. Dat is dus gemiddeld 12 km per uur en dan eindigen binnen of op de 1:15. Vorig jaar liep dit anders. Ook toen ging ik op 1:15 weg maar eindigde in 1:16 nog wat. Ik heb het gecheckt. Ook toen liet ik het in de laatste kilometers liggen. Meer dan een halve minuut al weg in kilometer 11, 12 en 13. Dat kan dus niet.
......en dan nog een bekentenis. Ik ben een recidivist. Dit is het plaatje van de Groot Ginkelse Loop. Het was een PR in 1:46 nog wat, maar wederom het verval na de 15 kilometer en een halfslachtige poging om in de laatste meters de eer te redden. Als het niet ligt aan de benen, aan de duur, aan de kracht of aan de snelheid, tja, dan ligt het aan het koppie.
M. komt terug van yoga. Ze had aan mij moeten denken toen haar lerares een opmerking plaatste. 'Als we weerstand voelen hebben we de neiging om te stoppen. Juist dan moet je doorgaan..........met liefde voor je lichaam', zo werd haar voorgehouden.
