....en terug in de groep!

Mooie overwinning, voor het eerst train ik weer mee in de groep. En het is meteen een stevige training. Ruim vijftien kilometer in de warmte. Vooraf drink ik een bidon leeg en een kop thee. Fully loaded met vocht, zou je denken maar onderweg toch nog een droge mond. Gelukig heeft trainer J. een slok.

Als ik terug ben zeg ik tegen coach J.: 'Het viel me niet tegen, het viel ook niet mee'. En meer kan ik er ook niet van maken. Maar, hoe dan ook, ik ben er weer. Berlijn komt in zicht. Nu even gas terugnemen en een paar weekjes vrij - en dus minder lopen - en dan gaan we het schema opstarten. Doel 1: de training overleven. Doel 2: Berlijn ontspannen lopen.

Nagekomen animatie

Tien in tien

Het wordt een ietwat vreemde langzame duurloop. Ik start voorzichtig om niks te forceren. De knie is aanwezig maar het is goed te doen. Maar nu het vreemde: mijn knie houdt van alles waar ik een hekel aan heb.

Zo sputtert hij niet tegen als ik op de 'tankbaan' door het rulle zand ploeg. Iets waar ik normaal gesproken een hekel aan heb. Ook laat hij zich niet horen als ik een helling op loop. Doe je toch ook niet voor je plezier.

Thuis echter, in rust is hij dan weer volop aanwezig. Net als hij helling af zich ook voortdurend laat gelden.

Ik heb last van het dwarse knie-syndroom.

Het goede nieuws: het worden 10 kilometer in gemiddeld 10 km/per uur. Heel netjes en - dat is belangrijk - er zit figuurlijk schot in de knie anders loop je dat niet.

...en weer op de fiets

Eerlijk gezegd, bevalt dat fietsen mij wel. Op Hemelvaartsdag besluit ik om naar de schoonouders te fietsen. Naar Almelo dus. M. komt later na met de auto. Het wordt een mooie tocht. Bijna negentig kilometer, een graad of 14 en het zonnetje plus de wind in de rug.

De Emma-pyrmade (l) verslaat de Sallandse heuvelrug (r)

In Wierden geeft de Garmin de geest. Batterij is op. Ik oriënteer me aan de hand van de fietsknooppunten en vindt uiteindelijk de weg naar Almelo. Al met al een mooie route weg van de doorgaande (auto)wegen en hier en daar over mooie fietspaden dwars door de velden. Dat hebben ze in Twente goed opgepakt.

Conditioneel gaat het prima. De benen zijn in Almelo niet leeg. Ik twijfel over zondag: weer een fietszwerftocht of toch maar lopen. Dat laatste begin ik te missen. Ik hoop dat de conditie niet te ver wegzakt.

Mispoes

 Gister zit ik achter in de tuin. Het is een mooie mei avond. Op een gegeven moment horen M. en ik een krolse kat. Klagend, bij het poortje naar onze tuin. M. en ik zijn geen kattenliefhebbers, dat vooropgesteld. Zeker niet als ze poepen naast onze voordeur of hun behoefte doen in onze tuin.

Bij de achterdeur hebben wij een stresballetje liggen. Dat is een knijpballetje gevuld met korrels. Ligt lekker in de hand, kun je goed mee gooien. Iedere kat die we in onze tuin betrappen, besluipen we, drijven we in het nauw en proberen we te raken met dat stressballetje. Tussen de ogen! Het liefst met een ferme trap na.

Een keer leidt dat ertoe dat M. en haar ouders mij vanuit de woonkamer de achterdeur zien uitsprinten. In een beweging gooi ik het balletje, probeer ik vol op de wreef de kat te raken en struikelde ik een paar treden omlaag de heg in. Moeder M. denkt dat het mijn dood is. Vader M. denkt dat ik er geweest ben. M. vindt het voornamelijk dom en onhandig. 

Gister besluiten we de krolse kat te grazen te nemen. M sluipt naar de keuken voor het stressballetje. Ik ben al een paar fases verder en grijp twee stukken openhaardhout. Eerst sluip ik, daarna sprint ik naar de kat terwijl ik het stuk hout gooi. Net mis. Mispoes! Het ellendige beest slaat op de vlucht.

Vanavond zit ik thuis met een pijnlijke knie. Die sprint van gister op mijn sokken over de klinkers is in mijn botten getrokken. De hele dag heb ik de knie gevoeld. M. vindt het wederom voornamelijk dom en onhandig. Ze heeft nog gelijk ook. Berlijn missen vanwege een stomme zwarte kat. Als ik hem tenminste nog geraakt had.......

Weer op de fiets

M. na de finish

Om het weekend toch niet stil te zitten pak ik de fiets naar Doetinchem.Heen en terug komt dat op ruim 65 kilometer. Ik slaag erin via een site een knooppuntenroute samen te stellen die ik in mijn Garmin weet te importeren. De Garmin zit met een hulpstukje op het stuur en het werkt perfect. In Doetinchem bezoek in de 5x5 wedstrijd. Hieronder staan al wat blogstukjes. Het fietsen is heerlijk. Er is een pittig windje en ik maak mijn kilometers onder een Hollands wolkendek. De knie vindt het allemaal ok.

In rechte lijn naar Dchem - 65 km

De zondag ren ik ruim 6 kilometer in het bos. Dat gaat al wat beter. De pijn is draaglijk en ik probeer op advies van fysio J. niks te forceren. Thuis gaat er weer een coldpack overheen. Het wordt beter, het gaat langzaam.

Stiekem vind ik dat fietsen hartstikke leuk. Ik heb mijn Rih te koop staan en wil na Berlijn een nieuwe racefiets kopen. In het naseizoen, tegen een mooie prijs en dan volgend jaar wat meer fietskilometers maken.Op dit moment voldoet de Rih prima en voor €51 doe ik hem niet weg, het hoogste bod tot nu toe.

10 meter voor de meet.......

Eerste plaats

 Het groep vijf a-team mixed wint een eerste prijs in Doetinchem op de vijf keer vijf estafette. Trainer M., zijn gade J., M., ultra F. en wielrenner T. lopen 1:41:25. Het 1uur45 team feliciteert ze van harte! 

Eervolle vermelding voor het K-team met een vierde plek. Hoezo kneusjes?

Lunchpraat

 'jullie hebben geen gelijk, mijn knieblessure komt niet van het hardlopen, maar van een 'bone bruise', omdat ik hem gestoten heb.'

'iedereen die hardloopt krijgt last van zijn knieën.'

'Nee hoor, ik las gister nog dat hardlopen de gewrichten sterk maakt en de botdichtheid bevordert. Hardlopen is juist gezond.'

'Las je zeker op www.hardlopen.nl. Gesponsord door Nike of Asics......'

En zo houd ik collega's met overgewicht.

Dieptepuntje

let op gemiddelde per km

De training dinsdag is een dieptepuntje. Ik besluit met groep vijf mee te gaan en manmoedig ren ik voor een pyramide mee het bos in. Daar begint de knie op te spelen. De loopscholing laat ik aan me voorbijgaan. De pyramide laat ik schieten. Ik besluit rustig voor mezelf te lopen. Maar het stilstaan en opstarten heeft dan al zijn tol geëist. Ik wandel terug naar Ciko (zie grafiek). Rennen trekt de knie even niet.

Tot zover het dieptepunt.

Vandaag bij fysio J. langs geweest, zelf een oud-top-atlete. We zitten in een kaal hok achter het krachthonk van Ciko. De jeugd speelt dreunmuziek, maar we maken ons verstaanbaar. J. buigt, rekt, strekt de knie. Laat me op één been staan, springen, buigen. 'Ik ga door tot je pijn voelt, maak je geen zorgen', zegt ze.

di avond dieptepunt

Vervolgens stuurt ze me een rondje de baan op. Daar begint de knie te sputteren. Een paar versnellinkjes en ik voel hem. In het hok duwt en trekt ze weer tot we samen de pijnplek hebben vastgepind. Die zit boven de meniscus op het bovenbot aan de binnenkant van de knie.

Inderdaad, daar waar ik de knie gestoten heb. Een 'bone bruise' noemt ze het. Een botkneuzing. Dat kan even duren, maar het komt goed. Volgens haar komt het zelfs goed voor Berlijn. Ik mag rustig trainen, drie keer in de week als ik beloof mijn pijngrens laag te houden. Wie mij kent, onder andere uit de maasdijkmarathon, weet dat dat mentaal bij mij wel goed zit: als het even pijn doet, geef ik graag op......

Opgelucht ben ik overigens dat de diagnose van M. niet op waarheid blijkt te berusten. Volgens mijn mooie dame loop ik te veel op mijn herstelsloffen. 'Slecht voor je knieën', mompelt ze dan.

Sneller dan gedacht

Met mijn zelfgekozen (tijdelijke) verbanning uit groep vijf raak ik zondagmiddag maar weer eens in het bos verzeild. Ik wil vaak lopen, maar niet te intensief. Het zullen uiteindelijk zes kilometer worden. Op advies van Yasso J. neem ik wel de auto.

Ik heb het idee dat ik zwoeg, maar he, ik loop ruim 11,5 km per uur. De snelheid gaat lekker, de conditie is ok, maar de knie protesteert. Zeker na het keerpunt op drie kilometer. Als ik me daar weer op gang trek moet ik me verbijten.

Alternatieve bevrijdingstraining

Om toch actief te blijven en kilometers te maken, pak ik mijn RIH-racefiets uit de schuur. RIH is een legendarisch merk uit de Jordaan. Aan dat legendarische klamp ik me ook maar vast, want als er bij een stoplicht een andere racefietser naast mij stopt dan voelt het wel erg 'old-school'.

Ik heb geen kekke klikkende fietsschoentjes, maar trappers. Ik heb de versnelling niet high-tech in het stuur maar op het frame. Ik heb geen ferrari-rood of flitsend geel frame, maar paars. Ik heb ook geen platgeslagen framebuizen met het woord 'Cube' of 'Blizzard', alleen maar RIH.

RIH staat voor Rijwielindustrie Holland. Ook het snelle paard van Kara Ben Nemsi, heette RIH. Kara B. is een personage uit de boeken van Karl May. Wie leest dat nog. Voor een stoplicht heb ik ook niet de tijd omdat allemaal uit te leggen, dat ik quasi verantwoord op niet zomaar een fiets zit.. En o ja,  ik heb een fietsbel, dat is op een moderne racefiets not done. Heeft te maken met gewicht en weerstand, geloof ik.....

Ik fiets uiteindelijk 70 kilometer en pik een stukje Wageningen en Oosterbeek mee. Kom ik toch nog veteranen tegen op deze bevrijdingsdag.

Kriskras over het gras

Om de knie te sparen ren ik vrijdagavond over het gras van park Angerenstein. Behoorlijk saai eigenlijk. Er zit een groepje pubers. Om daar nou steeds langs te rennen.

Ook loopt er een man rond met een golfclub die zijn afslag oefent. Ik heb geen zin zo'n bal op mijn kop te krijgen. Na 5 kilometer ben ik dan ook terug.

Is behoorlijk lang hoor, ren maar eens vijf kilometer over een grasveld.........

Gastblog M.: 2 mooie 5x5-teams!

We hebben twee mooie Ciko groep 5 teams voor de Argos 5x5 estafette in Doetinchem op zaterdag 12 mei a.s.! Een mix van jongere ouderen en oudere jongeren, van mannen en vrouwen, van macho's m/v en van kneusjes m/v (ook wel phpd-tjes genoemd). Voila, de teams:

Ciko groep 5 - k team
trainer W.
haas N.
amazone C.
P.
coach J.

Ciko groep 5 - a team
trainer M.
loopster J.
M.
ultra F.
wielrenner T.

Dat belooft wat!

Magere metrages

di avond-traininkje

do avond traininkje

Het zijn magere metrages deze week. Vooral ook omdat ik mijn PD-knie wil ontzien. Ik tel 8,30 km op dinsdag en 7,83 vanavond. groep vijf heeft een hellingtraining. In park Klarenbeek gok ik. Ik loop zelfs de lange klim omhoog maar zie geen mens.

Dan maar naar het bos. De zevenheuvelen schat ik. Eenmaal in het bos gehoorzaam ik aan de knie en koers weer op huis. Soms heeft je lichaam het voor het zeggen. Ik ben van plan de frequentie van de trainingen op te voeren maar de intensiteit te verlagen. Iedere dag vijf kilometer. Dat werkte de vorige keer ook.

Nu maar eens op zoek naar mijn ice-pack...........

Stukje in Ciko-koerier

 Na een weekje pauze is het lopen weer voorzichtig opgepakt. Gister mis ik een training door wat extra tijd op het werk. Helemaal rouwig word je daar niet van. Het geeft de gelegenheid om de knie voorzichtig te testen. Ik loop ruim negen kilometer met een gemiddelde van 10 per uur. 

Ik loop langzaam, ik loop snel, ik loop op asfalt en ik loop in het bos. Het resultaat? Mwah, houdt niet over. De knie blijft strubbelen. Ik ga mijn trainingintensiteit dan ook aanpassen. Vaker lopen en kortere afstanden. Dat hielp rechts ook. Die knie loopt ondertussen weer als een zonnetje.

Leuk is de ciko-koerier. Ik heb er een stukje ingeschreven over Rondje Nederland. Was leuk om te doen. Ik vind het ook leuk hoe ze het hebben opgemaakt. Heb ook al reacties gehad op het stuk. Mooi, dan doe je het ergens voor...... Ook grappig om te weten is dat ik het dankwoord heb bedacht inclusief de quote van de voorzitter. Hij weet niet eens wat ik hem laat zeggen, maar zal er volmondig mee instemmen. 

Nog een weetje. Ik heb de hele dag alleen maar inschrijvingen en na-inschrijvingen gedaan. Van de hele wedstrijd heb ik niks gezien. Het artikel is dus een mix van horen zeggen en ervaringen uit voorgaande jaren. Verantwoord uit de duim gezogen, zeg maar. 

Gelukkig bedrijf ik in mijn werk de journalistiek ietwat anders.