2012

En nu nog ff een marathon lopen dit jaar.............
Via mobiele telefoon

Zusterliefde

Het is kerst. Voor M. ligt er een Garmin 410 onder de kerstboom. Cadeautje van P. Op haar beurt geeft M. haar Garmin 110 aan zus N.

Tja, dan staan ze beiden dus op eerste kerstdag in de tuin om satellieten te ontvangen. Geodeet M. - volger van dit blog - praat dit wetenschappelijk recht. (zie reactie)

De haas pruttelt binnen op het fornuis. P. klokt nog een wijntje weg. Allemaal saamhorigheid.........

Symmetrisch

In première: De Kerstfilm 2011

We willen het kort voor het kerstdiner kalm aan doen. Het worden uiteindelijk 16 lekkere kilometers. De eerste vijf wat stijfjes, maar daarna krijgen de benen macht. Zoveel macht dat ik in mijn rol als cameraman schiet en rondom de groep draaf. Tussendoor versnel ik ook nog even met amazone C. naar het stoplicht op de Schelmseweg. Een extra inspanning om een goed camerastandpunt te krijgen. Het levert De 1uur45 Kersfilm 2011 op. Let op: in het staartje nog een live interview met de man die zomer 2012 320 km in de alpen wil lopen in 8 dagen. Even voor de duidelijkheid (1): dat is gemiddeld een marathon per dag. Even voor de duidelijkheid (2): dat is dus in de Alpen. Hij loopt er nu nog frisjes bij, en dat met 12x de Emmapyramide in de benen. Dat is namelijk zijn vrijdagmiddaghobby. The Andrews sisters tekenen voor de muziek. Filmpje:

Heen en weer

Acht keer drie minuten heen en weer langs Sonsbeekpark. En dat iedere tweede keer iets sneller. Het lijf moet eerst op gang getrokken geworden, maar dan komt het gevoel ook terug. De eerste rondes loop ik zelfs met de handrem erop. De laatste ronde nog steeds niet op volledige topsnelheid. Dat geeft een fijn gevoel, lopen op macht. Als ik later de grafiekjes uitdraai heb ik me bijkans perfect aan de opdracht gehouden. Het eerste rondje gaat gemiddeld in 12,5 km per uur. De snelste en laatste ronde gaat op 14,2 km per uur. Toch niet gek voor een donderdagavond net voor kerst.
 Laat het diner maar komen!

Half testrondje

Het werk loopt uit. De trainingsgroep is al weg. Ik weet dat ze een testrondje lopen. In de praktijk is dat een min of meer rechte lijn van ruim 3 km met het liefst een helling erin. En dat zo snel mogelijk. Ik start dus vanuit huis op zoek naar de groep.

Als ik ze aantref komen ze de hoek omstormen. Recht op me af. Ik bedenk me geen moment en keer om en sluit me bij ze aan. Van de jog in de jacht, om het zo maar eens te zeggen. En natuurlijk bij een te snelle groep. Tot aan de rotonde boven, volg ik. Dan schiet de verzuring erin. Ik wordt nog door een paar man ingehaald - inclusief mijn M. die top loopt - en haal dan het verlossende stoplicht.

Tja, een half testrondje dus. Niet veel over te zeggen.

Slalom om de A12

Lopen we een kamelenkop?

We slalommen om de A12. In de winter is dat een extra handicap. Er is geen bladerdek dat het geraas van auto's tegenhoudt. Voordeel is dat ik de grote ANWB-borden kan lezen bij knooppunt Waterberg. Eerst afslag Apeldoorn-Zwolle en dan afslag Arnhem-Noord. In de auto is dat een kippe-eindje, maar rennend langs de A12 is dat nog een hele hijs. Misschien dat ik daarom hier de snelste kilometer klok van de zaterdagochtendtraining (5:23). Dan heb je het maar gehad, dat snelwegrennen.

Coach J. niet gezegend met een topdag constateert: 'S. en J. lijden nog meer, terwijl P. aan kop wegloopt. Hij liep afgelopen weken als een krant. Ik trek me maar aan die gedachte op.'

Hij heeft helemaal gelijk. Ik heb die krant uit, voel me kiplekker en heb zelfs nog wat over. Mijn hartslag ligt over de hele training gemiddeld 10 bpm lager dan anders. Vorm is een vreemd iets.........en de masseur verdient een standbeeld

Helling, trappen en een grasveldje

Pittige training die trainer G. weer eens geeft in Rozendaal. Ik storm helling op en helling af. Er is een mooie variatie in korte hellingen, lange hellingen, trappen en zelfs een grasveld met vierkeer de sprint naar boven. De massage doet zijn werk, de benen trekken het goed. Er zitten kilometers bij ruim onder de vijf minuten (met ook een stukje helling af), maar dat is goed in zo'n training.
Het geeft moed voor de lange duurloop komende zaterdag. En het is een wijs advies aan mezelf om wat vaker bij J. de masseur aan te kloppen. De voorlaatste keer was al weer in augustus. Eergister een massage en zie mij draven, daar waar ik hoor achter de echte cracks aan de kop van het middenveld. Een paar keer steek ik door, deel een plaagstootje uit als ik de kop neem.

'Ben je afgevallen', vraagt trainer G. na afloop? Zou hij bedoelen 'Je hebt goed getraind, het valt op'?

Knopen

Ik moet me op gang trekken bij de baantraining, maar na de eerste serie van 200-400-600 gaat het verder goed. 'Geen wonder', zegt masseur J. als ik hem gister bezoek. Mijn rechterkuit en bovenbeen hebben melkzuurpropjes. Hij masseert ze weg. Dat gaat niet zachtzinnig, mar het dient het goede doel.
Zonder knopen in de been vanavond de hellingtraining en zaterdag een duurloop. Misschien loop ik nu weer ouderwets soepeler. Stiekem hoop ik dat.

Berg-etappe



Ijssel-etappe zaterdag

Noem het een experiment, deze weekendtraining. Het is een experiment dat me overigens goed bevalt. In plaats van de 25 km op de zaterdagochtend, loop ik zaterdag ruim 14 kilometer. Zondag plak ik er nog eens extra 10 km aan vast. Daarom komt het weekendtotaal toch nog op 24 kilometer.

Ijssel-etappe - 14,3 km

De laatste tijd is het zoeken naar de juiste vorm op zaterdag. Gaat de groep te snel van start? Is de afstand te ver? Heb ik te veel aan mijn kop? Ik weet het niet, maar twee keer bungelde ik fors aan het elastiek achteraan. Mijn eigen rondje op zaterdag langs de Ijsel en via Rozendaal terug gaat prima. Ik loop gemiddeld net boven de 10 km/uur. Een net duurlooptempo met een behoorlijke klim op het eind.

berg-etappe zondag

Zondag is het een bergetappe. Ik beklim achtereenvolgens de Jacobi-berg, het park Klarenbeek en de Paasberg. Het zijn pittige klimmetjes. Onderweg kom ik J. tegen, hard aan het trainen voor Rotterdam. Ben eigenlijk wel verbaasd dat mijn gemiddelde deze training tegen de 11 km/uur ligt. Het gaat me makkelijker af dan ik dacht.



Berg-etappe - 10,1 km

Het idee van twee trainingen heb ik overigens overgehouden aan het boek van Haruki Murakami. Hij loopt tijdens zijn maranthontrainingen iedere dag minimaal 10 km en bouwt het aldus op. Het lijkt mij een fijne manier van trainen omdat je minder in het rood gaat dan tijdens echt lange duurlopen. Zou dat de manier voor mij zijn om Berlijn aan te vliegen? Iedere ochtend een uurtje eerder opstaan en dan die 10 pakken?

Overigens, M. heeft dit weekend de hotelkamers geboekt. Potverdomme het staat echt te gebeuren.....

Helling af

Vrijdag rijden M. en ik terug van een crematie. Zoiets zet ons aan het denken. M. vraagt wat ze met mij aan moet als ik de ultieme finish heb gehaald, zonder wandelen.
'Cremeren en uitstrooien langs het kerkepad. Helling af', zeg ik beslist.

Spaghetti

Dinsdag is er wel en niet zin om te lopen. Ik combineer beiden in een spaghetti-loop waarbij ik dicht bij huis blijf en rondjes in de wijk trek. Kan ik er ieder moment mee ophouden.

 Het leidt tot een spaghetti-kluwen van looplijntjes. Ergens halverwege komt M. thuis. Ze sluit aan en wij draven een wat wijdser rondje. In totaal toch nog ruim 8,5 km.

Pijn.....

Ik loop niet blijmoedig, fris of onaangedaan. Welnee, als ik loop, lijd ik PIJN! Niet voor niets zeg ik vaak dat het een nare hobby is.

Op dit punt op de Montferlandrun herhaalde ik mijn mantra 'ik ben een machine' en fixeerde op drie meter voor mij.

Het zal wel iets oer-katholieks in mij zijn. Eerst lijden en dan pas verlossing...........Het is niet mijn sterkste punt, dat lijden.

Montferland Dashboard

Ik weet niet of het aan Stokkum ligt, maar ik maakte er mijn snelste kilometer getuige mijn Montferland-dashboard. Zo'n rotdorp is het toch ook niet.
En ja, ik geef het ruiterlijk toe, op kilometer 13 is er even gewandeld. Loser!

Soms geeft iemand het zomaar op........

Ingezonden brief, er is ons een loper ontvallen:

Trainers en mede lopers,

ik heb, ondanks jullie inspirerende aanmoedigingen, toch besloten mijn lidmaatschap op te zeggen. Lopen blijft kriebelen maar trekt even niet meer als voorheen, dus doe ik het een poosje met fietsen en wandelen. Voor mijn blessure is dit ook beter. Ik zal jullie missen, maar weet zeker dat ik jullie regelmatig tegen zal komen. Ik begin straks gewoon met een kwartiertje en bouw het rustig weer op.
Bedankt voor het plezier dat ik aan het lopen en met jullie gehad heb.

Mode-adept S.


Wij zullen zijn bijzondere verschijning missen. Het ga je goed S!

Nagekomen 7Heuvelenfoto

Het bedrijfsteam 7Heuvelen met P. linksachter (met bril). We hadden een team 'boeren'en 'stadsen'. De 'boeren' wonnen ruim van het 'Stadsen'-team. Zij eindigde op de 94e plaats in de competitie, de Stadsen op de 417e plaats.

M. liep in de Gemeente Arnhem, haar team was natuurlijk beduidend sneller.

Overigens vier ciko-ers op de foto. Er is gesjoemeld met introducés.

Mooie Montferland

Ik vind het een mooie wedstrijd. Voor mij de eerste keer. De Peeskensbult - of hoe die ook heet - schijnt een benenbreker te zijn. Daar loop ik behoorlijk soepel overheen. Het is dan kilometer 7 schat ik.

Nee, het venijn van de Montferland zit in de staart. Een paar pittige bultjes, net als je ze niet verwacht. Ik loop nog geen minuutje langzamer dan op de 7H, kan ik zo'n eerste keer meeleven. M. loopt 14 sec langzamer dan op de 7H. Het wordt 1:08:24. Op haar ben ik trots!

Coach J. loopt een mooie (ruime) 1:06. Hondenliefhebster G. zegt haar vorm te zoeken maar loopt altijd nog met 1:15 over het stuwwalgebergtetje.

Via mobiele telefoon

200 metertjes

Het is een baantraining gister. 15 keer 200 meter werken we af en daarna nog eens 10 keer 100 meter. Ergens halverwege laat ik de 200-tjes lopen en doe mijn eigen ding. Ik wil niks forceren voor zondag, de Montferland Run. Maar zie daar, de groep loopt niet uit en ik sluit weer aan.
Ach, wat maakt het uit en ik zet het gas er weer bescheiden op en draaf de resterende rondjes vrolijk mee. Dat gaat lekker. Echt verzuurd of moe ben ik er niet van. Toch telt de Garmin 13 kilometer.

Herstelsokken

Na veel gehoon en afkeuring zijn mijn herstelsloffen geaccepteerd in dit huis. Dat heeft tijd en discussie gekost. Wat schetst de verbazing deze middag. Madame M. zit met gloednieuwe Herzogtubes op de bank als ik thuiskom.
'Is voor mijn herstel, hoor', zegt ze, 'en ook voor tijdens het lopen'. Onderwijl heeft ze de glazen wijn al ingeschonken en de vrijdagmiddaghapjes klaarstaan. Een echte sportvrouw!

Uit de broek klappen.....

'Dit is een experiment', roep ik olijk als we onze 64 tempo-wisselingen in twee keer vier series van  vier minuten afwerken. 'Ik loop namelijk in een nieuwe onderbroek!' De groep valt even stil. Het is dan ook een intiem onderwerp: de mannenhardlooponderbroek. Iets waarover je niet makkelijk uit de broek klapt. Toch is het een beschouwing waard.

Ik begon mijn hardloopcarrière in katoenen onderbroeken. Die werden naarmate een duurloop vorderde natte doeken die in de winter aan mijn billen vastvroren. Om over het veelgeplaagde zakie nog maar niet te spreken. Over een kort lontje gesproken. De onderbroekkeuze groeide mee naarmate ik serieuzer begon te trainen.

De katoenen onderbroek werd een Kraft, cadeautje van M. Lekker ruim en vochtdoorlatend, mijn billen bleven droog, mijn tight vatte het zweet. (Het lijkt wel of ik over luiers schrijf). Maar Kraft schoot toch te kort. Kraft blijkt na meerdere wasbeurten te schuren. Als ik me na een zaterdagochtendduurloop van 25 km in bad liet zakken dan schrijnde het. Ik heb er maar eens een spiegeltje bijgehouden en de naad van de onderbroek bleek zich na zo'n duurloop haarfijn af te tekenen parallel aan de bilnaad: twee mooie, bloedrode lijntjes aan weerszijden van de door god geschapen scheiding. Ook M. bestudeerde de lijntjes aandachtig en vond dat dat niet langer kon.

Gister liep ik dan ook in mijn nieuwe onderbroek van Falke. Falkes komen uit een glossy zwart doosje met een volkomen eigen idioom. Zo'n onderbroek heet geen onderbroek maar kort en krachtig: 'Men, first layer'. Dat roept bij mij allerlei dingen op. Zo werkt mijn geest nu eenmaal. Ineens denk ik aan het liefdesspel en aan M. In het heetst van de strijd is zo'n onderbroek namelijk een barrière. Als je aldus van de andere kant komt dan is zo'n 'Men, First Layer' als zij de damesversie aan heeft een 'Woman, Last Obstacle'. Maar dit terzijde en privé.

Hoe dan ook. Het loopt gisteravond lekker in het 'ergonomic sport system met tight fit'. Dat soepele, niet schrijnende lopen geeft mij moed voor zondag, de Montferland run.

Vraag me niet hoe, maar het onderwerp hardlooponderbroek komt ook ter sprake bij de thee na afloop. Wil je een PR lopen, dan moeten alle details immers kloppen en je spiegelt voortdurend met mannen waar je tegenop kijkt. Coach J. en trainer W. zijn verrassend open en horen mijn Falke-verhaal geïnteresseerd aan. Meewarig schudden ze het hoofd. Ze zeggen schaamteloos dat ze lopen in een HEMA-onderbroek. Potdomme, en zijn ook nog eens minimaal vijf minuten sneller op de 15 kilometer!

Op het verkeerde spoor.........

Het is mijn verjaardag, maar het is ook een training om snel te vergeten. Ik moet zelfs lossen uit de groep. Dat gebeurt de laatste weken wel eens vaker. Wellicht zit het hoofd te vol en is het lijf te moe. De hele week keihard gewerkt vanwege een groot nieuwsfeit dat we vol overgave moesten coveren. Het trainen schiet er dan bij in.

Het leuke van een verjaardag zijn cadeaus. Omdat ik hardloop, komt dat thema veelvuldig terug in de geschenken. Ik noem een paar hardloopsokken, een boekje Cook&Run - erg leuk - en toevallig kwam mijn internetbestelling ook op deze dag binnen: drie hardlooponderbroeken en nog en paar sokken, voelt toch ook als een extra cadeautje.

Er zit ook een boek bij van Haruki Murakami (google maar eens, een groot schrijver) met de titel 'Waarover ik praat, als ik over hardlopen praat.' Ik ben er stilletjes al in begonnen. Opmerkelijk: Murakami traint zestig kilometer per week door zes dag in de week pakweg 10 km te lopen. Hij heeft het over een vliegwiel dat eenmaal op gang, gestaag doorloopt.

Hoe anders trainen wij. Veel afwisselender en soms toch ook met een zwaar accent op de zaterdagochtend. Gister bijvoorbeeld weer een 25 kilometer. Het zet me aan het denken. Is het een goede aanpak? Murakami heeft ruim 20 marathons gelopen rond de 3:30. M. zit hier aan tafel te sleutelen aan haar marathonschema. De schema's van Coach J. zijn de leidende draad. Zitten ze op het verkeerde spoor? Ik weet zeker dat M. mijn boek ook gaat lezen.

7Heuvelen: geen dip

7H 2011

7H 2010

Geen echte dip, maar weinig kilometers echt minder dan 12 per uur. Een goede start en finish, te voorzichtig op het middenstuk. Dat zijn wel zo'n beetje de conclusies na de 7Heuvelenloop van gister. (De rode lijn is 12 km per uur)

Ik mag tevreden zijn want nooit liep ik sneller op dit parcours. Vorig jaar 1:14:13 dit jaar 1:12:40 (officiële tijd). Dat is ruim anderhalve minuut van mijn PR of ParcoursPR, het is maar hoe je het bekijkt.

Wil ik nog wat winnen dan moet zo'n wedstrijd over de hele linie wat sneller. Dat zit er voorlopig niet in. Montferland (heuvels) en Egmond (Strand en duinen) zijn zwaar. Ik zou eigenlijk weer eens een snelle vlakke 15 moeten lopen. Hoe dan ook, het wandelen tijdens een wedstrijd heb ik bij deze afgezworen.
Ik neem wel de rust om wat te drinken bj de posten, dar zit nog tijdswinst.

Trots ben ik op M. Die loopt zomaar 1:08:14. En dat woordje zomaar is natuurlijk hier volstrekt niet op zijn plaats.

M. loopt toptijd! P. ook PR op 7H!

1:12:39 is twee minuten van pr op de 7H van P. Net iets achter Amsterdam.

M. 1:08:14 echt top!
Via mobiele telefoon

In-de-wedstrijd-PR.....

Tja, een vrije zaterdagochtend. De krachten worden gespaard voor de zevenheuvelen morgen. Ik mik op een tijd rond de 1:10. Zou fantastisch zijn. Vorig jaar liep ik 1:14 nog wat, mijn officële PR. Daarmee zou ik er dit jaar wederom ruim vier minuten afknabbelen.

Overigens, ik heb de halve marathon Amsterdam er nog eens bijgehaald. Op 15 km liep ik daar 1:12:32. Mijn pr is dus in stilte al aangescherpt tot een 'in-de-wedstrijd-pr'. Het verval in Amsterdam kwam pas na het 15 kilometerpunt. Dus het biedt hoop. Maar ja, Amsterdam was vlak, minder druk en onder ideale omstandigheden.

M. liep vorig jaar net boven de 1:10. Dat is haar officiële PR voor zover ik weet. Ik ga met haar de strijd niet aan. Maar het wordt spannend morgen........

Berlijngroep zwelt aan......

Gevonden in de post:

Hoi allemaal,
Nou de kogel is door de kerk, terwijl jullie aan het hardlopen zijn en mijn P.werkt, heb ik maar even de inschrijving geregeld voor de Berlijn-marathon. De druk werd toch wel wat opgevoerd door blogberichten van J. en allerlei mensen die dan meteen denken dat ik me al had ingeschreven....
Opvallend vond ik in ieder geval dat de tijd die je moet besteden aan de inschrijving overeenkomt met de lengte van de loop: eerst een gezondheidstest invullen, dan een soort van login-account aanmaken en dan pas inschrijven... wat een gedoe en dan heb ik nog niet eens getraind.....

Veel groeten,
Roeister J.

Psychologische oorlogsvoering

De psychologische oorlogsvoering in huize P. en M. wordt opgevoerd nu de zevenheuvelenloop nadert. Schrijft P. zich in voor 1 marathon, M. gaat daar overheen met de inschrijving voor 2 marathons.

Ik had het kunnen verwachten. Eerder op de dag had ik haar geheel ontregeld door onverhoeds de was uit de wasmachine al op te hangen en het beddegoed op te vouwen. Ze was volkomen ontdaan.

Gastblog M.: Stoer?

Stoer, noemt coach J. het. Of is het roekeloos? In ieder geval: ik heb me in 1 avond voor 2 marathons ingeschreven. Geen ultra die me dat nadoet!

Op weg naar Berlijn

Volgens M. moet er een grotere spanningsboog in deze blog. Vanmorgen kom ik coach J. tegen. Het is maandagochtend. Ik ben nog niet helemaal wakker. Ik hoor hem iets zeggen van 'marathon' en 'Berlijn'. Ik denk 'nee', maar zeg 'ja'.
Je wilt hem toch ook niet teleurstellen.
Nu blijk ik dus de marathon van Berlijn te gaan lopen. De laatste keer dat ik er was stond de muur er nog te zinderen in de zomerhitte van 1989. Ik zat vlakbij op een terras samen met een Mexicaan die mij tequila leerde drinken.
In oktober viel de muur.
Toen was ik bij de eerste poging letterlijk tegen de muur opgelopen Hij stond immers tussen mij en de Brandenburger Tor. Daar is nu geen sprake meer van. Ik vlieg straks rennend 'van oost naar west' om het Klein Orkest te citeren (dat vliegen bij wijze van spreken dan).
Het kan verkeren!

Kortom, het wordt spannend op deze blog..........en trouwens Berlijn schijnt een prima wandelstad te zijn. Ik verheug me erop. Woensdagavond gaan M. en ondergetekende zich inschrijven.

Update: Niks wachten, heb me vanavond ingeschreven! En van de schrik meteen maar in de herstelsloffen geschoten.

Iets van een kuit!

Na het debacle van vorige week zaterdagochtend volgt de revanche. Ik loop echt prima, geen centje pijn. 'Je adem zit nog wat hoog', zegt M. als we na het kerkepad stijgen in het bos. Dat laatste beschouw ik maar als een klein vlekje op een verder lekkere lange duurloop.

Van dat alles heb ik echter nog geen weet als M. vooraf op hoogte tachtig een foto neemt. Ik neem onbedoeld een soort van Leni Riefenstahl-achtige pose aan. Thuis, eenmaal op de iPad gedownload bestudeer ik de foto. Verrek, ik ontdek iets van een kuit.

Geen kuit zoals die van ultra F. of ultra R., maar toch. Die kuit - en de vlekkeloze generale vanochtend - biedt hoop komende zondag bij de Zevenheuvelenloop.

Zou het toch nog wat worden met mij als hardloper?

Zaterdagochtendloopgroep...........

Van links naar rechts: P., M., amazone C en Big Foot B.

Duelletje met Bonkige B.

'Ins&outs', ik was eigenlijk vergeten wat dat was. Maar we lopen dus acht keer vier minuten waarbij we elke dertig seconden van tempo wisselen. Ieder bepaalt dat voor zich. Ik wissel een rustige duurloop af met een straf temp, erg straf kun je wel stellen.
Het is een leuke vorm die bij mij past. Ik vind snelheid leuk, duur lastiger. De training is ook erg afwisselend. Ik loop lekker en ben steeds verrast als de vier minuten weer achter me liggen.

Een moment wil ik hier wel terughalen. Ik loop bij de stayokay. Bonkige B. komt naast me lopen. Ik versnel. Hij versnelt. Het versnellen herhaalt zich. We stormen naar boven, het gaat ruim boven de 16 km per uur. Echt lekker die snelheid. En de benen? Geen centje pijn.

Gister gaat het dus goed, maar ik mik nu wel op een lekkere duurloop zaterdag. De laatste twee keer was het prut.......

Post!

Gewicht

Ik sta op de weegschaal. 88,3 kilo.
'Je lijkt wel lichter te worden. Nog lichter moet je niet worden.'
Lichter is sneller, bedoelt ze.........
M. is nerveus.

Koude oorlog........

Ik laat M. hieronder maar lekker schrijven. Ik laat me niet in eigen huis uitdagen. Dat de spanning richting de zevenheuvelenloop in huize M. en P. te snijden is mag overigens duidelijk zijn. Het vertaalt zich in kleine dingetjes. Zij gaat stofzuigen op mijn vrije, luie zondagochtend. Ik houd het eerste stuk van de krant net iets te lang vast. Dat het gaat schuren. Zoiets.

Ze heeft wel gelijk. Ik sprintte inderdaad volop mee. Meer omdat ik wel van snelheid houd, al houd ik het niet lang vast. Mijn Garmin laat mij echter in de steek en noteert een hoogste snelheid van 13,6 km per uur. Dat lijkt me onmogelijk. Ik ging harder, zeker weten.

Eigenlijk ben ik helemaal niet bezig met de Zevenheuvelenloop. Maar ja, je zult zien, dat is de beste voorbereiding. M. ga ik niet verslaan, maar de afstand tussen ons zal wederom kleiner zijn dan voorgaande jaren.

En als ik deze keer niet wandel, snoep ik er zo maar weer een minuutje vanaf...........

Gastblog M.: Bang .....

Inbegrepen in de heuveltraining van trainer G. (ook wel horror G. genoemd) is een korte sprint heuvel op, vijf keer achter elkaar, met als opdracht dit op pittige wijze uit te voeren. Als het 'startschot' klinkt, vliegt de testosteron door de frisse avondlucht. Ex-sprintster J. is al die testosteron de baas en is als eerste boven.

Gezien de omgeving waar we trainen - de parkeerplaats van Pro Persona, wat mij altijd aan vrouwen in de overgang doet denken - lijkt het mij niet meer dan terecht dat een vrouw 'wint'.

Mijn P. houdt van sprintjes en doet volop mee. In de achterhoede van het testosteron-peloton legt trainer G.  me uit wat P. hiermee eigenlijk wil zeggen: hij wil me bang maken, angst aanjagen. Mocht het in een wedstrijd aankomen op een eindsprint tussen ons 2-en, dat ik nu alvast weet dat hij mij dan te snel af zal zijn. Gevalletje psychologische oorlogvoering, dus.

Ik op mijn beurt leg trainer G. rustig uit dat dit mij slechts een puur theoretische mogelijkheid lijkt. Mijn voorsprong op P. in de wedstrijden die we samen lopen is immers altijd zo groot, dat van een eindsprint never nooit niet sprake zal zijn. Daar kan geen herstelslof, geen biofreeze, geen roeitrainer P. bij helpen. Bang ..... dûh!

Leuk stukje

'Maak er een leuk stukje van, dan ben je het kwijt', zegt M. na afloop. Het is dan ook een fantastische dag. De zonnestralen strijken over hoogte tachtig, het hoogste punt van Arnhem. 'Geniet', zegt M. en ze heeft gelijk.

De stad ligt aan onze voeten als Arnhem ontwaakt op deze zaterdagochtend. We lopen in korte broek, dun shirt, de temperatuur is gewoonweg aangenaam.

De bladeren maken een rustgevend ruisend geluid als we erin voortrennen. Uit mijn ooghoek zie ik een mooie rode paddestoel met stippen, aangetipt door de zon. Even denk ik te stoppen voor een foto, maar we draven voort. Geen wild vanochtend, dat is jammer, maar de Ruysdaelse luchten maken veel goed. Een verfrissend briesje speelt als een natuurlijke airco met mijn shirt. Alles klopt deze zaterdagochtend.

Maar het lopen gaat kut! Verdomme........

Alternatieve training........

Net vier kilometer geroeid. Op zolder dus. Kom je spiertjes tegen die je niet kent van het hardlopen.

Toch maar de herstelsloffen aangetrokken. Macht der gewoonte........

Update: M. komt thuis. Zij is dus nat!

Hard werken

Als ik een foto wil maken van  Ultra R. en M. midden op de vergrasde hei, zie ik ze ook. Een prachtig edelhert met een stuk of acht vrouwtjes. Ze draven weg richting horizon. De Nederlandse savanne bestaat! Natuurlijk probeer ik ze te filmen, maar ja met een fotocameraatje is dat onbegonnen werk.

De ochtend begint als een zwaan-kleef-aan. M. en ondergetekende treffen bij Ciko geen enkele medeloper aan. Coach J. herstelt, trainer W. en amazone C. lopen de halve in Doetinchem de volgende dag, Pl*s-B. is in geen velden of wegen te zien en bonkige B. komt ook al niet opdagen.

We gaan met zijn tweeën op pad. Spreken stiekem af om er een korter rondje van te maken. Nks daarvan. Eenmaal op weg zien we een kleine rode stip dichterbij komen. Het is Ultra R., zoals gewoonlijk weer te laat en nu op weg naar ons twee. In het bos pikken we kort coach J. op maar die is aan het herstellen en verlaat ons weer na een stief kwartiertje met de belofte de volgende week weer aan te sluiten..

Blijf ik over met M. en Ultra R. Dat zijn twee beste lopers. En erger nog, geen van beiden hebben het rondje Oosterbeek in de benen van donderdagavond. Ik moet dan ook behoorlijk aan de bak. De benen laten zich voelen. Het is bijna 24 km lang hard werken. M. benadrukt dat ik mijn ademhaling moet reguleren. Ze heeft gelijk, die zit nog veel te hoog. Dat is duidelijk een aandachtspunt in de aanloop naar de 7heuvelen.

Zondag besluiten we als toetje deze week nog eens een kleine vijftien-twintig kilometer te gaan wandelen. Van Dieren naar Velp. Tja, dan kom je op een behoorlijke weekkilometrage. Ik kom tot 65-70. Een Ultra-loper vindt dat niks, maar ik vind het meer dan genoeg.