Engelse les op Koninginnedag

25,6 km zullen we deze Koninginnedag verstouwen. Als M. en ik vertrekken is de straat leeg. In het park zijn wat mensen bezig om het een en ander op te bouwen voor de vrijmarkt. Als we terugkomen hangen er vlaggen uit de huizen en is er een kleine oranje gekleurde menigte die het grasveld van park Angerenstein kleurt.

We zijn met zijn vijven, al haakt bonkige B. dra af. Hij loopt morgen een wedstrijdje. Over blijven ruiter en biker C. - haar fietsbroek tekent zich af op haar benen - nieuw Brits cikolid R., M. en ik. Ik zet de route voor vandaag uit. M. verdwaalt toch steevast en de rest kiest voor gemak (C.) of is compleet nieuw (R.).

Als we naar het kleine heitje lopen wil ik dat kenbaar maken aan R. Ik spreek van een 'moor'. Hij is het daar niet mee eens. Een 'moor' is iets Schots en erg uitgestrekt, weet hij te melden, en wij zijn toch echt in Nederland. Daar is alles klein.

Ineens spreekt hij van een 'prairie' waar ik weer bezwaar tegenmaak. Er lopen weliswaar Schotse Hooglanders (NL Bisons zou je ze kunnen noemen) maar een 'prairie' is het toch echt niet. Ook nog nooit een indiaan gezien op de tankbaan tijdens het testrondje. Drie kilometer verderop komt R. met het woord 'meadows' maar daar zie ik weer te veel groen gras bij. Kortom, we komen er niet uit.

Dat taaldispuut zet zich voort als we aan het eind van het Kerkepad rechtsaf slaan. Ik wijs hem op de 'hill' voor ons uit. Het is inderdaad een pittige klim. R. noemt het geen 'hill' maar spreekt liever van een 'bump'. Ik wijs hem terecht. Wij zijn in Nederland, dat is een 'flat country' en iedere pittige klim is toch echt een 'hill'.

R. doet er het zwijgen toe. Dat is maar goed ook want ik ploeter naar boven. 'No pain, no gain', zegt hij zalvend terwijl hij fluitend naast me loopt. Die kerel is simpelweg niet stuk te krijgen, maar hij komt dan ook uit een 'hill'-gebied met slechts hier en daar een kleine 'bump', zo weet ik nu.

Voor de datafreaks: 25,6 kilometer in een gemiddelde van 10,3 km/uur

Teutoonse donder

Om exact 19.06 uur rennen we bij Ciko naar buiten. Exact om 19.07 uur rennen we weer naar binnen. Trainer M. voelt aan zijn ribben dat er iets niet in de haak is. Dezer dagen zijn die ook nog eens dubbel gevoelig, dus we nemen hem extra serieus.

Dreigende onweersbuien vanuit Duitsland pakken zich dan ook samen boven het clubhuis. Teutoonse donder, zal ik het noemen. Toch persen we er even later een pyramidetje uit met een totale lengte van 7,9 kilometer in park Klarenbeek.

M. blijft continu het naderend front in de gaten houden. Hij wil geen enkel risico lopen met de groep en ik geef hem daarin gelijk.

Achteraf hoor ik dat groep 4 een veel meer pragmatische oplossing heeft gekozen. Zij lopen tijdens het onweer 1200-tjes rondom het strooiveld op de Apeldoornseweg. Het is natuurlijk dé plek om door de bliksem te worden getroffen: je slaat dan letterlijk in één klap de hele begrafenisceremonie over, dat scheelt weer in de kosten........

Voor de datafreaks: hoogste snelheid 15,4 km per uur (waarschijnlijk toen we onder leiding van trainer M. weer naar binnen renden).

Een beetje tam......

Gisteren lopen we acht keer 800 meter met 30 sec tussenpauze en 5 minuten tussen de eerste en laatste vier. Ik loop achteraan, deels omdat ik me niet over de kop wil lopen, deels omdat ik toch ook mijn benen voel. Dat voelt dus niet goed, achteraan lopen en zware benen hebben.

De ommekeer komt als ik het blogstukje lees van Coach J. Ik citeer: 'maar de Garmin geeft toch echt 12,8 tot 13,4 km/u aan op de 800'tjes'. En verrek, als ik de mijne analyseer kom ik zelfs op 13,4-13,8km/per uur. Dat is best pittig op mijn niveau, geen wonder dat het zware benen zijn. Het zegt ook iets over de staart van groep vijf: het overall niveau ligt best hoog.

Ook ik kreeg een mailtje van onze Ierse trainer G. Zijn prestatie op de texel 60km is echt heel goed. Dat heb ik tot me genomen. Maar ik was nog meer onder de indruk van zijn trainingsopbouw met in de piekweek 140 trainingskilometers.

Dat besef je niet als hij weer eens fris komt opdagen om een traininkje te geven. Ik vind zijn trainingsschema net zo'n grote prestatie als de loop zelf. Iets zegt me dat ultra F. en trail-adept E. ook beter hadden gelopen met zo'n bijna militaire voorbereiding. Ze lopen toch meer op gevoel.

Het moeilijkste is om rustig te lopen, begrijp ik als ik alle stukjes nalees. G. liep nergens harder dan 10 km per uur. Normaal trek ik zelfs daar mijn neus voor op, maar ultra-lopen is toch van een iets andere orde. Het schijnt dat je ook minimaal één keer per 50 km je maag moet legen.

M. en ik zoeken naar een volgende uitdaging. Goed voor ons en voor de site. Het worden immers tamme stukjes op deze blog en ik wil richting 1:40 op de halve. M. denkt dat ze met de conditie van Rotterdam in de benen ook voor een PR. kan gaan. We hebben het erover. Ze gelooft dat ik fysiek die 1:40 aankan. 'Maar het zit er niet in, in je hoofd', voegt ze daaraan toe. Potverdomme, daagt ze mij uit?
Update: het wordt de Maasdijk halve marathon.

Nieuwe schoenen

Altijd leuk nieuwe schoenen, al kies ik steevast voor hetzelfde model:New Balance 1226.

Op de foto is goed te zien wat een winter vol sneeuw met deze schoenen doen. Ze zijn grauw en ook verrassend slap vergeleken met de nieuwe. Maar ja, ze hebben er ook weer meer dan 1200 km opzitten, dat is van hier voorbij Parijs en terug. En ze hebben 1uur42 op de halve gelopen!

Kerstloop op Paaszaterdag

zon op zaterdag.......

Toegegeven, het is een beetje bizar om het parcours van de derde kerstdag te kiezen op Paaszaterdag. Zeker ook omdat de zon stevig aan de hemel staat en die derde kerstdagloop juist vanwege sneeuw en vorst niet doorging. Maar roeister J., Bonkige B. en ik zijn vandaag toch present.

De rest zit in een blessure - sterkte trainer W. -moet zonodig een fietstoertocht doen - veel plezier hondenliefhebster G. - zit in een postmarathonbijkomperiode - het trio coach J., mijn M. en kilometervreter S. - en zo zijn er meer met een excuus. U. kwam gewoon niet opdagen.

Je kunt ook enorm filosoferen over kerst (geboorte) en Pasen (dood), maar dat is aan ons trio niet besteed. Wij maken gewoon onze kilometers. We missen een paar keer een afslag, maar keurig op de 20 km komen we weer bij Ciko terug. Ik ren van en naar huis en kan er dus nog ruim drie kilometer bij optellen.

Ja, het is warm, maar er staat toch ook een lekker briesje. Dat is een hart onder de riem voor de 60 km Texellopers. Komende maandag, tweede paasdag,  staan M. en ik op scherp. Alle blogs en sms-jes zullen we tot ons nemen in onze tuin. Met de voeten in de vijver en een koel glas Chardonnay in de hand. Succes mannen!.

Zo'n glas niet verdiend? Vergeet het maar. Na de ruim 23 km lopen van vandaag, stelt M. voor om morgen even naar haar ouders te fietsen. Ach ja, dat is maar ruim 73 km. Die gaan we dit weekend dan ook maar verstouwen. Je moet wat doen om een glas Chardonnay op zijn juiste waarde te schatten.
Update: M. kiest voor de toeristische variant van 88,5 km.........

Voor de datafreaks: 23,34 km in 2:18:39

Code Oranje

Het voorjaar is warm. Ik hoor zelfs 27 graden voor morgen genoemd. De brandweer op de Veluwe noemt het code Oranje. Voor ons lopers betekent code oranje minimaal 10 hartslagen meer per minuut. Bovendien zijn de paden stoffig, je ploetert voort in een zandbak.

In die context kwam trainer G. - inderdaad de man die een gooi doet naar de 60 km van Texel - dinsdag met een leuk tochtje: veel hoogteverschillen en veel zandpaden. G. wil immers het strandgevoel vasthouden en wij noodgedwongen ook op de stoffige Veluwe..

Gisteravond was het de beurt aan trainer H. Dat is een man die je altijd met een brede glimlach rond zijn lippen aanzet tot weer een pittige training: tien minuten rustige duurloop en zeven minuten wedstrijdtempo en dat vier keer. Hij jaagt ons over dezelfde paden als trainer G. twee dagen eerder. We komen pas na negenen bij Ciko terug met ruim 18 kilometer op de teller. Uitgewoond. Wat een hobby!

Even later komt coach J. langs. Hij zit in een post-marathonfase en liep met groep vier. Zijn hartslag lag lager dan gemiddeld en het tempo was warempel opgelopen tot 8,8 kilometer per uur. Stroperig en traag, vond hij het allemaal. Op dit moment voelden roeister J. en ik met ons kopje thee toch wel iets van trots.

Voor de datafreaks: 18,37 km hoogste snelheid 13,6 km per uur

Goed en slecht nieuws

We vallen met de deur in huis. Het weekje rust heeft geholpen, Nou ja, rust, we zijn wel even op en neer gehopt naar  Barcelona, testten er een aantal restaurants waaronder twee hele goede vistenten, spoelden dat weg met diverse flessen witte wijn en verfraaiden dat met een concert in het Palau de la Musica.

Juist, een week lang geen hardloopstap gezet dus. Wel aan gedacht overigens toen we kort een blik konden werpen op het blauwe tartan van het Olympisch Stadion waar we net zo kort respect hebben betuigd aan E. van L., Nederlands olympisch kamipoene op de 800 meter in 1992. Daar dus.

De Barcelona-trip heeft de conditie niet veel gebracht (het slechte nieuws) maar de heup is voor de volle honderd procent hersteld (het goede nieuws). Tel die twee bij elkaar op en gisteravond zwoegde ik in de hitte met een gezonde heupspier 16 km over de veluwe.

Ik bungelde weerloos achteraan de groep en vervloekte meermalen de trainer die ons feilloos op de rulle zandpaadjes wist te houden. M. ondertussen met haar PR-marathon-benen van Super Sunday liep keuvelend en kletsend langszij. Des te schrijnender.....

Onderaan de 1 km lange helling naar boven informeerde trainer G. en passant of ik nog pijntjes had. Nee dus, maar ik kon er geen zinnig woord meer over uitbrengen. Ik murmelde wat en richtte mijn aandacht weer op de verzuring. Mijn onwillige heupspier was immers veranderd in drekkige pap in de benen.

Nu tanden op elkaar, de trainingen weer oppakken, de hitte leren waarderen en ik loop weer top.

Voor de datafreaks: 16,35 km in gemiddeld 10 km per uur

M. belt live vanaf de luchthaven van B. met coach J. Hij is net uitgestapt in de marathon van Enschede. Shit!

Verzonden van mijn HTC

Verdwijnend pijntje

gister

We hebben pijntjes, aankomende pijntjes en ik heb dit keer de goede variant, het verdwijnend pijntje. Ja, ik voel de spier in mijn heup, ja, hij voelt veel minder pijnlijk. Gister dus netjes op 80% de fartlek meegelopen en misschien is dat ook nog wel de juiste trainingsmethode: achterin hangen en alleen in wedstrijden vlammen.

fietsen door Rotjeknor

Ik heb nog een Rotterdamkaartje toegevoegd. Sukkel als ik was heb ik mijn Garmin daar te laat ingedrukt. Te zien is hoe ik van Erasmusbrug (hup Mies op de 25 km!) naar het 30 km punt fiets (zet 'm op Mies) en daarna van 35 km tot ruim 38 km meefiets (go girl!) om vervolgens met een wijde boog om het parcours naar de finish te sprinten voor een fantastische eindzoen..

Ik heb de fiets bij wijze van spreken op de Coolsingel neergesmeten om haar te zien finishen. Het blijft een fantastische dag en 'het feestje' gister bij Ciko was dan ook meer dan terecht (voor overigens alle PR's).

Tja, en dan zondag, mental coach J en zijn Enschede marathon. Vanaf deze plek wensen P. en M. hem oprecht het alle beste toe. Loop met plezier J.! Wat je ook doet, een marathon blijft een dijk van een prestatie.

Rotterdam, the movie

Als youtube de auteursrechten van Lee door de vingers ziet, dan hier toch echt de premiere van het Rotterdamfilmpje. Terug naar de wedstrijd:

Gastblog M. (13): Ode aan mijn supporters

Tja, wat valt er verder nog te melden. Het live-wedstrijdverslag van mijn lief P. hieronder spreekt boekdelen. Evenals de verslagen en foto's van mental-coach J. En dan ook nog de belevenissen van supporter trail-adept E vanuit Arnhem. Ik ben erdoor vereerd en een beetje verlegen mee. Wat kan ik er verder aan toevoegen? Ja, het was best warm. Ja, het was best zwaar, vooral tussen pak 'm beet 33 km. en 38 km. En ja, ik ben super trots, ik heb afgezien maar vooral heel erg genoten, de sfeer was geweldig.

Toch vind ik ook dat mij wel enige bescheidenheid past: trainingsmaatje en superman S. liep een fantastische 3.31 uur bij de HAN-KAN-marathon, zijn eerste. Om nog maar te zwijgen van de super marathon-tijden van de ultra-cracks F. en R. en van de mooie tijden op de halve van de  twee duellerende Ciko estafette-teams bij de HAN-KAN. Zou het vanwege het toch best warme weer een voordeel zijn geweest dat er bij de HAN-KAN al om 9 uur werd gestart? Ik denk van wel.

Het helpt écht enorm als er zoveel supporters langs de kant staan. En als lief P. een stukkie kan meefietsen, luidkeels naar me roepend, zonder dat er bij mij nog een lachje of een handje omhoog af kan. Of, en dan kan je 40+ zijn, als je moeder bij de 37 km. roept 'Kom op, meisje, je kunt het' ga je toch ook weer een tandje harder lopen, tenminste, dat probeer je dan. Vandaar, een ode aan mijn supporters. Bij wijze van uitzondering op deze blog met naam en toenaam.

Start: Jan, Herma, Janna, Gerrie, Carolien (de Ciko-ers), Peter.

5 km: Mijn trouwste supporters Jos en Gert, Peter (ze bleken zonder dat ze het van elkaar wist 10 meter van elkaar te staan, hebben elkaar zelfs op de foto gezet, blijkt achteraf)

Tussen 10-13 km, al fietsend: Jos en Gert, Peter

Rond 13 km: pap en mam, de Ciko-ers

Halve marathon: Jos en Gert, Peter

Rond 23 km: pap en mam, de Ciko-ers

Op de Erasmusbrug, al fietsend: Peter

Tussen 35-39 km, al fietsend: Peter

37 km: pap en mam

40 km: Jos & Gert

Bij de finish: de Ciko-ers (niet gezien, zeker wel gehoord), pap en mam (ze waren te laat, ik was er helaas al voorbij, ze hebben ruim een uur staan wachten en zich zorgen lopen maken over hun dochter) en natuurlijk Peter.

Direct na de finish, eerst met een handkus van achter het hek, even later met een dikke knuffel: Peter

En daarnaast natuurlijk alle Ciko-ers en vrienden die mij per mail, sms en via deze blog hebben overstelpt met succes-wensen en felicitaties.

De foto's met grote dank aan Jos. Binnenkort nog te verwachten op deze blog een filmpje met een sfeer-impressie van P.

Vooruit, voor de datafreaks dan nog even: Geklokt op de Garmin 42,56 km met een gemiddelde hartslag van 150 BpM (lag bij de lange duurlopen van 30+ km tijdens de trainingen rond 130-135 BpM).

Duidelijk PR

We zijn nog wat in verwarring, maar ze finishede in de 3:41! 20 minuten van haar PR!
Via mobiele telefoon

Kanjer

Verzonden van mijn HTC

Gefinished

Potverdorie, binnen de 3.45. Op 38 loopt ze als een speer. Ze finished als een kanjer! Supervrouw!
Via mobiele telefoon

30 km

Ik mis haar, zij ziet me wel. Ze is scherp en zit volgens mij boven haar schema! Snel op de fiets naar 35!
Via mobiele telefoon

De halve

Ze loopt om precies 1 uur langs mij, maar ik sta zeker 500 mr na de halve. Ze oogt fris, zwaaide 'als een diva' tussen 10 en 15 km om supporter Gert maar eens te citeren. Niet overmoedig worden! We zijn pas op de helft.......wat een kanjer!
Via mobiele telefoon

15km

Ze loopt fris, ben meegefietst, ze loopt in op schema! Go girl!
Via mobiele telefoon

10 km

Op 10 komt ze 1 over het uur binnen. Ze zwaait vrolijk. Het is wel warm, tjee, wat een prestatie! Nog steeds op schema. Ik ga fietsen naar de halve marathon........
Via mobiele telefoon

5 km

Ze passeert vijf over half. Roept iets van in de 20, ze zit gewoon op schema. Op naar de 10.....
Via mobiele telefoon

Start

Lee Towers klaar, startschot klaar. Ze zijn weg! Ik spring op de fiets naar vijf kilometer.......
Via mobiele telefoon

Smsjes stromen binnen

M. is haar startnummer aan het opspelden. De aansporings smsjes stromen binnen. Buiten cirkelen helicopters.'Vrouwen veertig staat op mijn startnummer', moppert M.

De spanning loopt op........

Verzonden van mijn HTC

Gastblog M. (12)

Je kunt het niet zien, horen of aanraken
Het is een gevoel
En manier van leven
Ik verbijt de pijn
Ik daag de honden uit
Ik verleg mijn grenzen
Dit is mijn wereld


PS De marathon Rotterdam start op zondag 10 april om 11.00 uur. Mijn startnummer is F1443. P. probeert live vanuit de wedstrijd te bloggen.

Voorbeschouwing

M. put moed uit de krant. Filmpje:

Administratie

Even op zaterdagochtend de loopadministratie bijwerken. Ik wil er niet te veel tijd aan verspillen. Het draait dit weekend om M.

Hoe dan ook, donderdag 12 km gelopen in een trage 8,8 km per uur - een persoonlijk traagheidsrecord (PTR-tje) - en nog steeds een pijntje in de heupspier. Nog maar wat rust tegenaan gooien en wellicht een afspraak met de fysio. Uit narrigheid ook geen verdere mededelingen voor de datafreaks.

Trouwens, ik zal proberen morgen live vanuit de wedstrijd te bloggen voor het thuisfront.

Uitgestapt!

M. wordt wakker. Ze is uitgestapt. Nee, uit de wedstrijd gehaald en ze weet niet door wie. Als ze slaapt neemt haar geest een loopje met de werkelijkheid.

Alles draait hier om het rennen...........

Gastblog M. (11): Twijfels ......

Wat zal ik aandoen? Korte broek, dat sowieso. Maar hempje of t-shirt? Als het nou maar niet te warm wordt ....... Gister voorspelden ze een graad of 15 voor zondag, dat zou ideaal zijn. Hoeveel gelletjes zal ik meenemen? Misschien kan ik P. er wel een aantal meegeven. Maar wat nou als ik hem niet zie? Nou ja, als het maar niet te warm wordt. Heb ik weer, nog nooit een marathon gelopen bij een fatsoenlijke temperatuur (New York 2005: 25 graden, Berlijn 2006: 28 graden, Rotterdam 2007, ook dik in de 20 graden). En zal ik zelf ook nog water meenemen? Of gewoon bij de drinkposten water drinken? Misschien wel handig om zelf een flesje bij je te hebben, je weet maar nooit. De Papendal-zooltjes: zal ik ze nu wel of niet gebruiken? Maar dan niet vergeten aan P. de gewone zooltjes mee te geven, kan ik eventueel onderweg nog wisselen.

Oh ja, misschien moet ik m'n rug-oeningen nog wat vaker doen, vanaf nu elk uur, dan maar. Baat het niet, dan schaadt het niet. Maakt allemaal niet uit, als het maar niet te warm wordt. Een graad of 16, dat is nog acceptabel, warmer niet. Sowieso niet vergeten m'n zonnebril mee te nemen. En een extra paar lenzen. Misschien ben ik zondagochtend wel zo zenuwachtig dat ik m'n lenzen niet inkrijg. En op wat voor 'n tijd zal ik weggaan? 3.45? Maar wat nou als het te warm wordt, dan toch maar rustiger van start gaan? Of er gewoon vol voor gaan? Wat is de actuele weersverwachting, eigenlijk? Shit, de temperatuur loopt zondag op van 14 graden 's ochtends naar ruim 19 graden in de middag. Verdomme, als het nou maar niet te warm wordt!

Gastblog M. (10): Playing for succes

Vorige week was een stressweek. In de 1e plaats omdat ik zo stom was om mijn laptop te laten vallen, harde schijf niet meer te redden, alles kwijt, laatste backup dateert uit 2007 - dom, dom, dom. En in de 2e plaats vanwege mijn werk. Velen denken dat ik, gemeente-ambtenaar in Arnhem, in een softe omgeving werk. Daarnaast doe ik "iets financieels", dus nog saai ook.

De praktijk is toch echt anders. De gemeente Arnhem ervaar ik vaak als een tamelijk harde werkomgeving. Dat is overigens niet erg. Wel lastig zijn de haantjes die ik vooral binnen mijn vakgebied met grote regelmaat tegenkom. Haantjes kunnen trouwens ook vrouwen zijn maar in mijn geval zijn het altijd mannen. Vorige week had ik weer 'ns een aanvaring met zo'n haantje. Thuis noemen we hem horror F. Als het erop aankomt kan ik me ook best hanig gedragen dus ik heb horror F stevig van katoen gegeven. Maar veel energie kost het wel.

Het was dan ook een verademing om vanuit mijn werk op bezoek te gaan in het Gelredome, bij de projecten 'Playing for Succes' en 'Scoren door Scholing'. Deze projecten co-financieren we vanuit de gemeente vanwege de aanpak van de Arnhemse krachtwijken. Het doel van de projecten is om in de wow-omgeving van een voetbalstadion en een voetbalclub resp. bij jeugd (9-14 jr.) leerachterstanden weg te werken en jongeren (17-23 jr.), vroegtijdige schoolverlaters, te coachen naar onderwijs en/of een passende baan.

Daar trof ik een stelletje mannen dat zich zeer professioneel en met hart en ziel inzet voor deze kinderen en jongeren. Absoluut geen haantjes. Het zijn succesvolle projecten, die het anders doen dan men vanuit de reguliere hulpverlening is gewend. En ze werken.

De ideeën voor dergelijk projecten zijn overgewaaid vanuit Engeland. Daar koppelen ze de projecten, naast  voetbalclubs, ook aan andere populaire sporten zoals cricket. Maar ook aan een evenement als de marathon van Londen. En zo kom ik toch weer op hardlopen uit.

Deze week is voor mij een kwestie van met zo min mogelijk stress naar de marathon van Rotterdam toewerken. Haantjes vermijden dus, op het werk. En niet weer die laptop laten vallen.

Padden in de vijver

Het heeft natuurlijk geen donder te maken met lopen, maar als je zoals P. en M. een weekje loopsabbatical houdt, dan zie je dingen die je normaal over het hoofd ziet. Zo hebben twee padden al sinds gister - en wellicht langer - sex in onze nieuwe vijver.

M. heeft een en ander gegoogled. Het grote exemplaar is een vrouwtje, op de rug zit het mannetje. Ze copuleren niet, maar paaien. Het vrouwt stuwt haar eitjes uit en het mannetje bevrucht een en ander.

Het is maar dat u het weet. Ik kan niet wachten om weer wat loopkilometers te maken. Vind ik toch boeiender dan het sexleven van een pad, al voltrekt zich dat schaamteloos onder onze ogen en bezie ik een en ander in de zon met een biertje............