Uit de broek klappen.....

'Dit is een experiment', roep ik olijk als we onze 64 tempo-wisselingen in twee keer vier series van  vier minuten afwerken. 'Ik loop namelijk in een nieuwe onderbroek!' De groep valt even stil. Het is dan ook een intiem onderwerp: de mannenhardlooponderbroek. Iets waarover je niet makkelijk uit de broek klapt. Toch is het een beschouwing waard.

Ik begon mijn hardloopcarrière in katoenen onderbroeken. Die werden naarmate een duurloop vorderde natte doeken die in de winter aan mijn billen vastvroren. Om over het veelgeplaagde zakie nog maar niet te spreken. Over een kort lontje gesproken. De onderbroekkeuze groeide mee naarmate ik serieuzer begon te trainen.

De katoenen onderbroek werd een Kraft, cadeautje van M. Lekker ruim en vochtdoorlatend, mijn billen bleven droog, mijn tight vatte het zweet. (Het lijkt wel of ik over luiers schrijf). Maar Kraft schoot toch te kort. Kraft blijkt na meerdere wasbeurten te schuren. Als ik me na een zaterdagochtendduurloop van 25 km in bad liet zakken dan schrijnde het. Ik heb er maar eens een spiegeltje bijgehouden en de naad van de onderbroek bleek zich na zo'n duurloop haarfijn af te tekenen parallel aan de bilnaad: twee mooie, bloedrode lijntjes aan weerszijden van de door god geschapen scheiding. Ook M. bestudeerde de lijntjes aandachtig en vond dat dat niet langer kon.

Gister liep ik dan ook in mijn nieuwe onderbroek van Falke. Falkes komen uit een glossy zwart doosje met een volkomen eigen idioom. Zo'n onderbroek heet geen onderbroek maar kort en krachtig: 'Men, first layer'. Dat roept bij mij allerlei dingen op. Zo werkt mijn geest nu eenmaal. Ineens denk ik aan het liefdesspel en aan M. In het heetst van de strijd is zo'n onderbroek namelijk een barrière. Als je aldus van de andere kant komt dan is zo'n 'Men, First Layer' als zij de damesversie aan heeft een 'Woman, Last Obstacle'. Maar dit terzijde en privé.

Hoe dan ook. Het loopt gisteravond lekker in het 'ergonomic sport system met tight fit'. Dat soepele, niet schrijnende lopen geeft mij moed voor zondag, de Montferland run.

Vraag me niet hoe, maar het onderwerp hardlooponderbroek komt ook ter sprake bij de thee na afloop. Wil je een PR lopen, dan moeten alle details immers kloppen en je spiegelt voortdurend met mannen waar je tegenop kijkt. Coach J. en trainer W. zijn verrassend open en horen mijn Falke-verhaal geïnteresseerd aan. Meewarig schudden ze het hoofd. Ze zeggen schaamteloos dat ze lopen in een HEMA-onderbroek. Potdomme, en zijn ook nog eens minimaal vijf minuten sneller op de 15 kilometer!

Op het verkeerde spoor.........

Het is mijn verjaardag, maar het is ook een training om snel te vergeten. Ik moet zelfs lossen uit de groep. Dat gebeurt de laatste weken wel eens vaker. Wellicht zit het hoofd te vol en is het lijf te moe. De hele week keihard gewerkt vanwege een groot nieuwsfeit dat we vol overgave moesten coveren. Het trainen schiet er dan bij in.

Het leuke van een verjaardag zijn cadeaus. Omdat ik hardloop, komt dat thema veelvuldig terug in de geschenken. Ik noem een paar hardloopsokken, een boekje Cook&Run - erg leuk - en toevallig kwam mijn internetbestelling ook op deze dag binnen: drie hardlooponderbroeken en nog en paar sokken, voelt toch ook als een extra cadeautje.

Er zit ook een boek bij van Haruki Murakami (google maar eens, een groot schrijver) met de titel 'Waarover ik praat, als ik over hardlopen praat.' Ik ben er stilletjes al in begonnen. Opmerkelijk: Murakami traint zestig kilometer per week door zes dag in de week pakweg 10 km te lopen. Hij heeft het over een vliegwiel dat eenmaal op gang, gestaag doorloopt.

Hoe anders trainen wij. Veel afwisselender en soms toch ook met een zwaar accent op de zaterdagochtend. Gister bijvoorbeeld weer een 25 kilometer. Het zet me aan het denken. Is het een goede aanpak? Murakami heeft ruim 20 marathons gelopen rond de 3:30. M. zit hier aan tafel te sleutelen aan haar marathonschema. De schema's van Coach J. zijn de leidende draad. Zitten ze op het verkeerde spoor? Ik weet zeker dat M. mijn boek ook gaat lezen.

7Heuvelen: geen dip

7H 2011

7H 2010

Geen echte dip, maar weinig kilometers echt minder dan 12 per uur. Een goede start en finish, te voorzichtig op het middenstuk. Dat zijn wel zo'n beetje de conclusies na de 7Heuvelenloop van gister. (De rode lijn is 12 km per uur)

Ik mag tevreden zijn want nooit liep ik sneller op dit parcours. Vorig jaar 1:14:13 dit jaar 1:12:40 (officiële tijd). Dat is ruim anderhalve minuut van mijn PR of ParcoursPR, het is maar hoe je het bekijkt.

Wil ik nog wat winnen dan moet zo'n wedstrijd over de hele linie wat sneller. Dat zit er voorlopig niet in. Montferland (heuvels) en Egmond (Strand en duinen) zijn zwaar. Ik zou eigenlijk weer eens een snelle vlakke 15 moeten lopen. Hoe dan ook, het wandelen tijdens een wedstrijd heb ik bij deze afgezworen.
Ik neem wel de rust om wat te drinken bj de posten, dar zit nog tijdswinst.

Trots ben ik op M. Die loopt zomaar 1:08:14. En dat woordje zomaar is natuurlijk hier volstrekt niet op zijn plaats.

M. loopt toptijd! P. ook PR op 7H!

1:12:39 is twee minuten van pr op de 7H van P. Net iets achter Amsterdam.

M. 1:08:14 echt top!
Via mobiele telefoon

In-de-wedstrijd-PR.....

Tja, een vrije zaterdagochtend. De krachten worden gespaard voor de zevenheuvelen morgen. Ik mik op een tijd rond de 1:10. Zou fantastisch zijn. Vorig jaar liep ik 1:14 nog wat, mijn officële PR. Daarmee zou ik er dit jaar wederom ruim vier minuten afknabbelen.

Overigens, ik heb de halve marathon Amsterdam er nog eens bijgehaald. Op 15 km liep ik daar 1:12:32. Mijn pr is dus in stilte al aangescherpt tot een 'in-de-wedstrijd-pr'. Het verval in Amsterdam kwam pas na het 15 kilometerpunt. Dus het biedt hoop. Maar ja, Amsterdam was vlak, minder druk en onder ideale omstandigheden.

M. liep vorig jaar net boven de 1:10. Dat is haar officiële PR voor zover ik weet. Ik ga met haar de strijd niet aan. Maar het wordt spannend morgen........

Berlijngroep zwelt aan......

Gevonden in de post:

Hoi allemaal,
Nou de kogel is door de kerk, terwijl jullie aan het hardlopen zijn en mijn P.werkt, heb ik maar even de inschrijving geregeld voor de Berlijn-marathon. De druk werd toch wel wat opgevoerd door blogberichten van J. en allerlei mensen die dan meteen denken dat ik me al had ingeschreven....
Opvallend vond ik in ieder geval dat de tijd die je moet besteden aan de inschrijving overeenkomt met de lengte van de loop: eerst een gezondheidstest invullen, dan een soort van login-account aanmaken en dan pas inschrijven... wat een gedoe en dan heb ik nog niet eens getraind.....

Veel groeten,
Roeister J.

Psychologische oorlogsvoering

De psychologische oorlogsvoering in huize P. en M. wordt opgevoerd nu de zevenheuvelenloop nadert. Schrijft P. zich in voor 1 marathon, M. gaat daar overheen met de inschrijving voor 2 marathons.

Ik had het kunnen verwachten. Eerder op de dag had ik haar geheel ontregeld door onverhoeds de was uit de wasmachine al op te hangen en het beddegoed op te vouwen. Ze was volkomen ontdaan.

Gastblog M.: Stoer?

Stoer, noemt coach J. het. Of is het roekeloos? In ieder geval: ik heb me in 1 avond voor 2 marathons ingeschreven. Geen ultra die me dat nadoet!

Op weg naar Berlijn

Volgens M. moet er een grotere spanningsboog in deze blog. Vanmorgen kom ik coach J. tegen. Het is maandagochtend. Ik ben nog niet helemaal wakker. Ik hoor hem iets zeggen van 'marathon' en 'Berlijn'. Ik denk 'nee', maar zeg 'ja'.
Je wilt hem toch ook niet teleurstellen.
Nu blijk ik dus de marathon van Berlijn te gaan lopen. De laatste keer dat ik er was stond de muur er nog te zinderen in de zomerhitte van 1989. Ik zat vlakbij op een terras samen met een Mexicaan die mij tequila leerde drinken.
In oktober viel de muur.
Toen was ik bij de eerste poging letterlijk tegen de muur opgelopen Hij stond immers tussen mij en de Brandenburger Tor. Daar is nu geen sprake meer van. Ik vlieg straks rennend 'van oost naar west' om het Klein Orkest te citeren (dat vliegen bij wijze van spreken dan).
Het kan verkeren!

Kortom, het wordt spannend op deze blog..........en trouwens Berlijn schijnt een prima wandelstad te zijn. Ik verheug me erop. Woensdagavond gaan M. en ondergetekende zich inschrijven.

Update: Niks wachten, heb me vanavond ingeschreven! En van de schrik meteen maar in de herstelsloffen geschoten.

Iets van een kuit!

Na het debacle van vorige week zaterdagochtend volgt de revanche. Ik loop echt prima, geen centje pijn. 'Je adem zit nog wat hoog', zegt M. als we na het kerkepad stijgen in het bos. Dat laatste beschouw ik maar als een klein vlekje op een verder lekkere lange duurloop.

Van dat alles heb ik echter nog geen weet als M. vooraf op hoogte tachtig een foto neemt. Ik neem onbedoeld een soort van Leni Riefenstahl-achtige pose aan. Thuis, eenmaal op de iPad gedownload bestudeer ik de foto. Verrek, ik ontdek iets van een kuit.

Geen kuit zoals die van ultra F. of ultra R., maar toch. Die kuit - en de vlekkeloze generale vanochtend - biedt hoop komende zondag bij de Zevenheuvelenloop.

Zou het toch nog wat worden met mij als hardloper?

Zaterdagochtendloopgroep...........

Van links naar rechts: P., M., amazone C en Big Foot B.

Duelletje met Bonkige B.

'Ins&outs', ik was eigenlijk vergeten wat dat was. Maar we lopen dus acht keer vier minuten waarbij we elke dertig seconden van tempo wisselen. Ieder bepaalt dat voor zich. Ik wissel een rustige duurloop af met een straf temp, erg straf kun je wel stellen.
Het is een leuke vorm die bij mij past. Ik vind snelheid leuk, duur lastiger. De training is ook erg afwisselend. Ik loop lekker en ben steeds verrast als de vier minuten weer achter me liggen.

Een moment wil ik hier wel terughalen. Ik loop bij de stayokay. Bonkige B. komt naast me lopen. Ik versnel. Hij versnelt. Het versnellen herhaalt zich. We stormen naar boven, het gaat ruim boven de 16 km per uur. Echt lekker die snelheid. En de benen? Geen centje pijn.

Gister gaat het dus goed, maar ik mik nu wel op een lekkere duurloop zaterdag. De laatste twee keer was het prut.......

Post!

Gewicht

Ik sta op de weegschaal. 88,3 kilo.
'Je lijkt wel lichter te worden. Nog lichter moet je niet worden.'
Lichter is sneller, bedoelt ze.........
M. is nerveus.

Koude oorlog........

Ik laat M. hieronder maar lekker schrijven. Ik laat me niet in eigen huis uitdagen. Dat de spanning richting de zevenheuvelenloop in huize M. en P. te snijden is mag overigens duidelijk zijn. Het vertaalt zich in kleine dingetjes. Zij gaat stofzuigen op mijn vrije, luie zondagochtend. Ik houd het eerste stuk van de krant net iets te lang vast. Dat het gaat schuren. Zoiets.

Ze heeft wel gelijk. Ik sprintte inderdaad volop mee. Meer omdat ik wel van snelheid houd, al houd ik het niet lang vast. Mijn Garmin laat mij echter in de steek en noteert een hoogste snelheid van 13,6 km per uur. Dat lijkt me onmogelijk. Ik ging harder, zeker weten.

Eigenlijk ben ik helemaal niet bezig met de Zevenheuvelenloop. Maar ja, je zult zien, dat is de beste voorbereiding. M. ga ik niet verslaan, maar de afstand tussen ons zal wederom kleiner zijn dan voorgaande jaren.

En als ik deze keer niet wandel, snoep ik er zo maar weer een minuutje vanaf...........

Gastblog M.: Bang .....

Inbegrepen in de heuveltraining van trainer G. (ook wel horror G. genoemd) is een korte sprint heuvel op, vijf keer achter elkaar, met als opdracht dit op pittige wijze uit te voeren. Als het 'startschot' klinkt, vliegt de testosteron door de frisse avondlucht. Ex-sprintster J. is al die testosteron de baas en is als eerste boven.

Gezien de omgeving waar we trainen - de parkeerplaats van Pro Persona, wat mij altijd aan vrouwen in de overgang doet denken - lijkt het mij niet meer dan terecht dat een vrouw 'wint'.

Mijn P. houdt van sprintjes en doet volop mee. In de achterhoede van het testosteron-peloton legt trainer G.  me uit wat P. hiermee eigenlijk wil zeggen: hij wil me bang maken, angst aanjagen. Mocht het in een wedstrijd aankomen op een eindsprint tussen ons 2-en, dat ik nu alvast weet dat hij mij dan te snel af zal zijn. Gevalletje psychologische oorlogvoering, dus.

Ik op mijn beurt leg trainer G. rustig uit dat dit mij slechts een puur theoretische mogelijkheid lijkt. Mijn voorsprong op P. in de wedstrijden die we samen lopen is immers altijd zo groot, dat van een eindsprint never nooit niet sprake zal zijn. Daar kan geen herstelslof, geen biofreeze, geen roeitrainer P. bij helpen. Bang ..... dûh!

Leuk stukje

'Maak er een leuk stukje van, dan ben je het kwijt', zegt M. na afloop. Het is dan ook een fantastische dag. De zonnestralen strijken over hoogte tachtig, het hoogste punt van Arnhem. 'Geniet', zegt M. en ze heeft gelijk.

De stad ligt aan onze voeten als Arnhem ontwaakt op deze zaterdagochtend. We lopen in korte broek, dun shirt, de temperatuur is gewoonweg aangenaam.

De bladeren maken een rustgevend ruisend geluid als we erin voortrennen. Uit mijn ooghoek zie ik een mooie rode paddestoel met stippen, aangetipt door de zon. Even denk ik te stoppen voor een foto, maar we draven voort. Geen wild vanochtend, dat is jammer, maar de Ruysdaelse luchten maken veel goed. Een verfrissend briesje speelt als een natuurlijke airco met mijn shirt. Alles klopt deze zaterdagochtend.

Maar het lopen gaat kut! Verdomme........

Alternatieve training........

Net vier kilometer geroeid. Op zolder dus. Kom je spiertjes tegen die je niet kent van het hardlopen.

Toch maar de herstelsloffen aangetrokken. Macht der gewoonte........

Update: M. komt thuis. Zij is dus nat!