Gastblog M. (6): Prinses op gympen

Dat ik nou fris en fruitig weer thuis kom na pak 'm beet 32 km hollen is misschien wat overdreven maar kapot ben ik zeker niet. Gewoon, lekker moe en voldaan na een fijne training en mooie route. En hoe verloopt zo'n dag dan eigenlijk verder, vragen de volgers van de belevenissen van P. en M. zich misschien af. Als volgt.

P. liep 'slechts' een dikke 20 km en heeft toegezegd mij de rest van de dag als een prinsesje te behandelen en 'ns goed in de watten te leggen. Ik verheug mij erop en ben benieuwd! Samen boodschappen doen we toch maar wel. P. heeft heel veel sterke punten maar één van zijn weinige zwakke punten is het doen van boodschappen anders dan voor het eten (eten is één van die vele sterke punten).

En zo lopen we met één boodschappenkar en twee boodschappenlijstjes, ieder zijn eigen, door de supermarkt. P. met zijn digitale lijstje met het eten voor zaterdag en zondag. Ik met een ouderwets briefje met de rest van de boodschappen. Mijn boodschappenbriefjes komen mij regelmatig op hoongelach van P. te staan en opmerkingen als 'dat ik nog in de 19e eeuw leef' en dergelijke.

Mijn briefje blijkt zo gek nog niet. Er is iets mis gegaan met het digitale lijstje van P. waardoor hij zijn boodschappen niet meer op zijn mobiel kan terugvinden. Mopperend loopt hij achter mij aan door de supermarkt, her en der wat eetbaars in de kar mikkend.

Eenmaal thuis installeer ik mij op de bank met veel thee en koekjes. P. gaat aan een klusje beginnen, een ander zwak punt: iets met electriciteit. Er moet een nieuwe dimmer voor de lamp boven de tafel worden gemonteerd. Verscholen achter de krant sla ik zijn worstelingen gade. Hij electrocuteert zichzelf bijna (tenminste, ik hoor een vloek) maar uiteindelijk lukt het hem mooi wel!

Ik lees en dut nog wat verder op de bank tot mijn keukenprins roept dat het eten klaar is. Romantisch muziekje erbij, glaasje wijn en het wordt een genoeglijke avond .......

Lanen en landgoederen

Het gevoel zei 'mee', het verstand zei 'nee'. Ik sluit me dan ook aan bij de 2uurloop en ga niet voor dertig kilometerplus zoals M. maar die loopt dan ook in voorbereiding op de marathon in Rotterdam. Ik niet, voor mij voegt 30plus niet veel toe. Sterker nog, volgens M. breekt het eerder af.

De eerlijkheid gebiedt te vertellen dat het ook niet een dag is waarop ik zomaar effentjes de kilometers wegloop. Het is iets meer werken vandaag. Hoe anders voor M., ze komt na afloop nog behoorlijk fruitig het huis weer binnen. Ik lig dan al bijna drie kwartier wekend in bad.

Geïntrigreerd ben ik door de route van vandaag: we steken voor de verandering eens de Amsterdamse weg over en ineens ben je dan in een nieuwe loopwereld. Het gaat over een Maria-kapel, coach J. wijst op een bordje dat we het landgoed van de missionarissen van Mill Hill betreden en we passeren ook nog een herinnering aan Market Garden. Bloemen liggen er als teken van respect.

Hondenliefhebster G. heeft het over koffiepotten. Ik denk dat ze wartaal uitslaat en loop door, maar verrek ze heeft gelijk. We komen langs het huis van koffiepotkunstenaar Gubbels.Waar je je leven al niet aan kunt wijden.

Pré-dr M.

 Thuis zoek ik een en ander op.Over het lopen is er immers niet heel veel meer te melden. Het helpt dat coach J. over Mill Hill  een handige verwijzing op zijn site heeft gezet. Mill Hill blijkt een voorstadje van Londen waar het oorspronkelijke seminarie stond van Mill Hill-missionarissen (klik hier en scroll voor een paar fraaie foto's van St. Jozef op de toren). Komt die man ook eens aan bod:

'Op het dak van de kapel staat een beeld van de heilige maagd Maria. Nog indrukwekkender is het meer dan 4 meter hoge beeld van de H. Jozef op de toren. Het wordt geflankeerd door vier engelen. De H. Jozef staat op een grote wereldbol, die ondersteund wordt door de vier Evangelisten Het was een baken ter navigatie voor de vliegtuigen tijdens de Tweede Wereldoorlog.'

En, o ja, nog een leuk feitje: pré-dr M. liep weer eens mee. We hebben haar in geen weken op zaterdag gezien. Iets te maken met ZuidAmerika, de liefde en een zweepslag. Ze is weer van harte welkom!

Voor de datafreaks: 23,38 km in exact 10 km/uur

Mooie krul

Kijk ik naar buiten, denk ik, lekker droog, maar het gevaar loert van alle kanten. We zitten in het oog van het buienfront........ In ieder geval pet op!

Als Sven Kramer...

Nou ja, als Sven Kramer is te veel gezegd, maar we draaiden gisteravond wel degelijk rondjes op de baan. Twaalf vierhonderdjes van 1.45, dat is toch een strakke 13,7 km/uur. Ik geloof dat Sven ze rond de dertig seconden afwerkt (48 km/uur).

Na de dertiger van zaterdag moest ik van M. (en ook wel vooral een beetje van mezelf, al riep mijn lijf doorgaan) verplicht 'periodiseren'. Een term onder lopers om te zeggen dat ze gast terugnemen in een periode van pittige trainingen.

Dat is overigens een kunst. S. die traint voor de Han-Kan-marathon kan dat bijvoorbeeld niet. Hij bljft maar lopen en breide gister nog eens 10 km achter de training aan. Gelukkig fluit het thuisfront hem nu terug. Hier in huize P. en M. gunnen we S. geen overbelastingsblessure in aanloop naar zijn wedstrijd.

De eerste drie vierhonderdjes gaan stroef, de spieren zijn koud. Daarna komt de diesel op gang en eigenlijk gaat de rest moeiteloos. De baan loopt toch anders, merk ik, als ik met stramme kuiten uitloop.

Ik begrijp nu wel iets van de schoonheid van schaatsen. Heeft te maken met stijl, exact doseren van tijden en duur. Maar als ik 48 km/uur zou gaan schaatsen zou ik toch wel een helm opzetten. Maar dat is weer een puur theoretische vraag......

Exclusive footage

Exclusieve video-beelden van de verkiezing recreant van het jaar. Toegegeven, het is (helemaal) niet te verstaan, maar let op de lichaamstaal. Er is chemie tussen de komende en gaande recreant van het jaar.

Gastblog M. (5): Papendalzooltjes

Ik begin mijn Papendaalzooltjes nu echt in te lopen.

Toch nog een 'blaartje' opgelopen gister tijdens die stevige dertiger.

Gastblog M. (4): Sportdieet

Naar Rotterdam dus, dat betekent wel een aantal dertigers lopen op de zaterdagmorgen. Ik heb met Jan en Sjaak afgesproken om - buiten de rest van de groep om - een extra lusje te maken. Kan P. vijfentwintig trainen en wij dertig.

Tijdens het rekken werp ik in de groep het artikel uit de Gelderlander. Een sportdieet waarbij je 10 dagen niet eet, en alleen maar sap drinkt en intensief sport. Het zou de conditie met 10-20 procent verbeteren. Het idee is al snel unaniem verworpen. Ciko-ers houden erg van drinken, maar dan meer Bourgondisch en na het sporten.

Ik weet nog dat P. zich verwonderde toen hij voor het eerst met Ciko-lopers een halve marathon liep in Marrakesh, daar waar ik hem voor de eerste keer zag. Hij verwachtte sporters en sportdranken. Hij zag sporters en flessen wijn.

Na 32,9 km kom ik thuis, een 30-er die nogal uit de hand is gelopen. Ik verwacht P. al uitgebreid in bad aan te treffen. Staat hij echter, lichtelijk uitgeput, aan het aanrecht. Net thuis en ook 31,6 km op de teller. De idioot, maar stiekem ben ik ook wel wat trots. Hij loopt het toch maar ......

We besluiten om in de geest van deze dag ons eigen sportdieet te gaan volgens. Met de trein naar Nijmegen en dan naar Vesters. Duif, oesters, zeebaars en kaas en dat aangevuld met een wijn-arrangement. Bij de dessertkaas gaat onze wijn-ober helemaal los. Bij ieder stukje kaas schenkt hij een andere wijn ('mevrouw, natuurlijk voor de prijs van één glas'). En zo tikken  we - naast de wijngangen, nog een glaasje Madeira, Bourgogne en een witte dessertwijn weg.........

We nemen mijn voorbereiding op Rotterdam uitermate serieus.

Verrek, mijn eerste dertiger......

Tja, wat moet je ermee. De datafreaks zullen uit hun bol gaan. Voor mezelf was het totaal niet de bedoeling, maar het is toch gebeurd: ik teken een stevige dertiger aan, 31,6 kilometer om precies te zijn. En dat voor een zaterdagochtendtraining, niet in voorbereiding op de marathon zoals M. Zij  overigens ging wel op stap om die dertiger te maken. Ik had daar 's ochtends respect voor. Dacht dat zij de middag uitgeteld op de bank zou zitten.

En dan de gemiddelde snelheid, 10,4 km per uur. Dat is best een behoorlijk tempo voor een rustige duurloop op de zaterdagochtend.

De tocht brengt ons langs plekken die ik alleen ken uit de verslagen van Ultra F. of trailer E.: 'Lange Juffer', 'Loenermark' (bij de 'Droefakkers', de oude weg tussen Loenen en Terlet) en 'Imbosch'. Plekken waar zich volgens hondenliefhebster G. de avonturen van Pim Pandoer afspelen en die ik alleen ken van fietstochten. En boerderij de 'Ark' waar ons een vreselijk beest zal staan opwachten. G. 'verheugt' zich er al op. Een prachtig beest, zal ik het even later vinden.

En dan haal je het net op na die ruime eenendertiger. Het gaat eigenlijk heel soepel. De benen zijn niet overdreven moe, de macht is zelfs nog niet helemaal verdwenen na afloop. M. loopt boven de 32 km met haar groepje nadat ze zich van ons afscheiden om 'extra kilometers te maken'. Ze is oprecht verbaasd als ze onze eindafstand hoort. Dat was inderdaad niet helemaal de bedoeling.

Ik neem me voor de komende zaterdagen in afstand toch gas terug te nemen. Het gaat anders te veel en te snel.

Voor de datafreaks: 31,6 kilometer in 10,4 km per uur met 436 klimmetertjes.

P. en M. raken in vorm

Schamper zeg ik wel eens over lopen dat het een nare hobby is. Zeker op die momenten dat het niet lekker gaat of de vermoeidheid toeslaat. Gister staat het wintertestrondje op het programma. Dat is 3,6 km buffelen op topsnelheid. De aanloop ernaartoe heb ik het koud. De wind snijdt dwars door de loopbroek op de carpoolplaats waar we loopscholing doen.

En dan het testrondje. Ik besluit op eigen tempo weg te gaan. Ietwat tot mijn verrassing is dat het tempo van trainer W.en mental coach J. Ik weet het op dat moment niet, maar M. die het vuur uit de zolen loopt, mist ons 'treintje'. Ze bungelt in haar eentje acher ons met een ijzige windkracht vier op kop. Dat kost energie!

gemarkeerd het testrondje

Mental Coach J. versnelt naar een groepje voor ons. We blijven met zijn vier over in een strak tempo. Trainer W. en lange R. voorop, ik in hun zog en loopster S. naast mij. Halverwege de Schelmseweg valt lange R. weg, zijn teen zat dubbel, klinkt het later. Het gaat inderdaad om details bij zo'n testrondje.

Achter mij houdt M. ons in het vizier, ze denkt haar slag nog te kunnen slaan heuvelop naar de finish, zal ze achteraf vertellen. Ik blijf ondertussen bij W. en ga naast hem lopen. Het gaat nog verrassend soepel. Loopster S. moet dan afhaken. Eenmaal naar boven laat ik W. gaan, maar tot mijn verrassing loopt hij niet bij mij weg. Zelfs coach J. heb ik dan nog op de korrel.

het parcours van het rondje

Loopster S. klampt weer aan. 'Hoe ver is het nog', schreeuwt ze. Een oerwanhoopskreet. 'Kom op, nog zeshonderd meter', schreeuw ik terug. Zelden iemand zo horen ploeteren, hijgen, steunen, afzien. Ik zal dan ook op haar uitlopen. M. ziet dan al in dat ze ons niet meer gaat achterhalen, maar ze loopt geweldig. 'Ik ben blij dat ik naast duur ook snelheid heb', verklaart ze achteraf.

Ik kom boven in 15:23, dat is maar 15 sec achter coach J., een strakke prestatie. W. zit luttele seconden voor mij. M. doorbreekt de 16 minuten grens met haar 15,57 (of 58, weet ik niet meer precies). Hoe dan ook, als het testrondje er is om conditie te meten dan zit er een mooie lijn in van 16:40, naar 15:57 en nu 15:23 voor mij. Dit huishouden kent deze dag een dubbel persoonlijk parcours record (2PPR)!

Voor de datafreaks: gemiddelde snelheid testrondje P. was precies 14 km per uur! Wow, hoezo nare hobby?

Majoor Kees

'Voor de mensen die willen.......' en dan volgt er een afspraak die onze Ierse trainer G. met ons maakt. Is hij in een goede bui dan kunnen de 'mensen die willen' vooruitlopen op de groep tot de volgende kruising, stoplicht, rotonde, viaduct, dan keren en de rest in hetzelfde tempo terug ophalen.

Heeft hij ruzie gehad met zijn vrouw, zijn grote teen gestoten, de pest in of de boodschappen moeten doen, dan mogen de 'mensen die willen' naar achteren rennen tot de laatste gelopen kruising, stoplicht, rotonde, viaduct, dan voetstoots keren om de groep weer bij te halen. Die tweede variant is een stuk moeilijker.

Dat zinnetje 'Luisteren! Voor de mensen die willen......' wordt ons steevast op een Majoor Kees-achtige wijze voorgedragen. Je raakt er aan gewend.

Tot gisteravond. Toen ging me een lichtje op. Er zit namelijk een semantische dubbele bodem in. Ik behoorde namelijk altijd al tot de 'mensen die willen'. Waarom liep ik dan praktisch nooit vooruit of achteruit al naar gelang het humeur van de trainer? Simpel, ik 'wilde' wel, maar 'kon' het niet.

Conditioneel niet op niveau, mentaal te zwak, geen macht, ik moest een appeltaart bakken, het regende op zaterdagochtend, een aankomend pijntje, noem maar op....

Gisteren tijdens het rondje Oosterbeek de 'donkere variant' vielen 'willen' en 'kunnen'echter naadloos samen. Ik stormde vooruit richting de rotonde bij de Chinees op de Schelmseweg. Moeiteloos. Ik 'wilde' en ik 'kon', dat wil zeggen die eerste honderden meters. Dat laatste stuk was zwaar, potverdorie, knalvergeten dat die rotrotonde een heel eind verderop lag dan waar ik hem had ingeschat. Het 'kunnen' had ik toen al achter me gelaten, 'op het 'willen' bleef ik in arren moede de groep vooruit.

Voor de datafreaks: 14,27 km in 10,3 km per uur

15 minuten college

Het kost een kwartiertje tijd, maar wat deze man te zeggen heeft is erg intrigrerend, en ik zou zeggen verplichte kost voor onze ultra-coastal-mannen. Filmpje!

Ingeschreven!

Het staat er echt in de mailbox, het wordt mijn 1uur45-halve marathon. Ik hoop toch wel sneller dan dit loopmannetje. M. loopt overigens de 30km.:

Beste P.,

Hartelijk dank voor uw inschrijving voor de 21.1 km.
Kijk regelmatig op http://www.hanzesport.nl voor de laatste informatie over de Atag Achtkastelenloop. Op 6 maart 2011 ligt het startnummer voor u klaar bij het wedstrijdsecretariaat.
Het startnummer wordt dus niet toegestuurd. Wij wensen u veel succes met de voorbereiding en zien u aan de start op zondag 6 maart 2011 in Vorden.

Organisatie Atag Achtkastelenloop
AV Hanzesporthttp://www.hanzesport.nl

Gastblog M. (3): Blaar en wijn



Gister, eenmaal thuis voelde ik me toch wel schuldig over de kilometers in Portugal. Te weinig, vind ik. Dus  ging ik los, 18,1 kilometer in een rondje Oosterbeek. Dat is goed.

De twee pensionado's

Maar mijn gemiddelde lag op ruim 10,9 km per uur. P. geeft mij op mijn donder. Dat is geen duurtraining, dat is te snel, oordeelt hij. Maar het was wel een lekkere loop. Ik kwam achilles-Jan de J. nog tegen in park Sonsbeek.

Mijn voeten raken langzamerhand gewend aan de Papendalzooltjes. Die ene fikse blaar na afloop drinken we weg. P. duikt in anderhalf blikbiertje (12 procent), ik drink een glaasje wijn weg. Nou ja, twee dan. Het is per slot van rekening een feestje om na een weekje lieve pensionado's weer bij je eigen lief te zijn.

Voor P.'s datafreaks: hoogste snelheid 14,0 km/uur.

Gaan we straks het bos in, worden de bomen gekapt. Het viaduct Schelmseweg zal drastisch op de schop gaan, vermoed ik...... klik hier en hier voor een detailfoto.

Gastblog M. (2): Papendalzooltjes en rul zand

Net een hele zware periodisatieweek achter de rug in Portugal. 'Zwaar' moeten jullie natuurlijk met een korreltje zout nemen. Ik ben strak verwend door mijn ouders. P. noemt ze pensionado's. Hoe dan ook, na de 27,5 km in Apeldoorn was mijn herstelweek in de Algarve.

Dat werd dus het zuidstrand van Portugal. Twee keer was ik zo stom met vloed te gaan lopen, dat betekent ploeteren in rul zand en op een sterk schuin aflopend strand. Ik heb wat afgemopperd. Voeg daaraan toe slapen op het nietsontziende bankje (rug!) in het appartement én nieuwe, knellende Papendal-zooltjes in de schoen met de daarbij horende aankomende blaren en een echtgenoot thuis op de bank aan de chips (althans dat dacht ik en velen met mij).

Daar blijft het niet bij. Er moet gewandeld worden! Mijn ouders, de pensionado's, grepen het bezoek van hun dochter aan om met haar een aantal stevige wandelingen te ondernemen. Voeg er dus de nodige wandelkilometers bij in het prachtige landschap van de Algarve, zowel langs de kust als in het achterland.

Voor P.'s datafreaks: twee keer ruim 8 kilometer over een Zuid-Portugees strand, gemiddelde snelheid rond de 8 km per uur. Maar hé, het was rul zand en op knellende Papendal-zooltjes, toch!

Gastblog M. (1)

Mijn eerste bijdrage, nog onwennig maar P. heeft gevraagd mij als 'extra verhaallijn' in zijn blog op te nemen.'Doe dat vooral onder de naam M., want zo kennen ze je al', voegde hij eraan toe.

Rotterdam wordt het dus en ik ben druk in training. Net de Midwintermarathon achter de rug en dat ging best wel lekker.

Eigenlijk wil ik revanche. In 2007 kwam ik superfit aan de start van de marathon van Rotterdam. Echt heel fit. Die wedstrijd werd echter afgelast vanwege de hitte. Mijn PR staat ook nog steeds net boven de vier uur. Dat is dus een dubbele motivatie.

Een modderige morgen

Als ik 's ochtends een blik naar buiten werp (zie foto) zie ik dat het regent. Geen probleem, ik besluit gewoon vrolijk te gaan lopen. Bij Ciko echter blijkt dat alleen hondenliefhebster G., bonkige B. en loper E. zich melden. Ik heb dan al een extra rondje gelopen op de baan. Je moet toch wat als je te vroeg bent en warm wilt blijven.

M. zit in Portugal (dat is een excuus), coach J. periodiseert (ook dat is een excuus) Ik ben wel benieuwd naar het excuus van de rest.... Eenmaal op de Schelmseweg laat bonkige B. ons gaan. Hij is niet gekleed op de regen, zegt hij terwijl hij ietwat laconiek aan zijn mouw plukt (dat is dan weer een halfslachtig excuus).

Met zijn drieën gaan we daarna echt op pad. E. doet nog pogingen om zijn voeten droog te houden. Het is natuurlijk vergeefse moeite. De tocht blijkt zwaar. Het bos is pulp, vooral ook omdat zwaar materieel deze winter op de paden is losgelaten. Plots zien we ook een heel hoge en onbegrijpelijke zandhoop bij het Openluchtmuseum. 'De mollen zijn dit jaar groot en vroeg', zegt E. met enig gevoel voor humor.

Tja, en dan de rest, dat is dus pure trail. Coastal trail-adept E. kan trots zijn op deze twee mannen en een vrouw die het klimaat trotseren en eenzaam op zaterdagochtend hun rondje lopen over blubberpaden.

Eenmaal thuis heb ik - ondanks mijn extra rondje op de baan - slechts 24,3 km op de teller staan. Ik ben te koud en te moe om er 25 van te maken. Snel duik ik het bad in, eet daarna een bord witte bonen in tomatensaus en drink een paar koppen koffie. Echt een sportdieet! De krachten, en iets van warmte, vlieden daarna snel terug.

PS.: Wil eenieder die donderdag insinueerde dat ik aan de chips zat , dinsdag bij mij zijn excuses komen maken!

Voor de datafreaks: 24,34 km, vochtigheidsgraad schoenen 200 procent (100 procent per schoen)

Goed leven

P. liep gister in een huilende wereld. Het is deze week stil rond M. Zij zit een weekje in Portugal bij haar pensionado-ouders. Levert een onthutsend contrasterend SMS-je op:

'Vanmorgen 8 km over het strand gerend, lekker in de zon. Nu ontbijt op het balkon. Goed leven!'

Randen van de dag....

Mental coach J. en ik hebben dezelfde werkgever. Die verplichtte ons om naar Utrecht te gaan, in het Beatrixtheater te gaan zitten en na afloop een buffetje te eten. Niks mis mee natuurlijk, maar het dreigde ons beiden wel een training te kosten.

Mental coach J. stapte vanochtend om half zeven manmoedig de straat op. Zijn dwangneurose schopte hem ruim zeven kilometer ver. Hij was daarmee vooraf al klaargestoomd voor het buffetje. Ikzelf hield me keurig in bij datzelfde buffetje want startte vanavond mijn alternatieve training. Die bracht me 9,8 kilometer ver, ook geen wereldafstand.

Maar toch, we hebben beiden wel weer de loopschoenen aangetrokken aan de randen van de dag. In mijn geval druilde het ook nog, de wereld huilde.Wat is dat toch, dat lopen?
Update: Mental coach J. lekt uit onze sms-berichten!

Voor de datafreaks: gemiddelde 10,5 km per uur, hoogste snelheid 12,3 km per uur

Orion-momentje

Op het fietspad na de Goffert-boerderij heeft de groep een Orion-momentje. Sinds ik achterin ben gaan hangen en op dit blog mijn relaas heb gedaan over de cursus astronomie van trail-adept E. is de nieuwsgierigheid gewekt. Snel hebben we hem te pakken. Dat wil zeggen drie sterren op rij. Thuis zie ik pas dat het zijn broekriem is (zie afbeelding).

De groep vanavond is een herstelgroep van de midwintermarathon aangevuld met iphone U. die een allergie schijnt te hebben voor de baan en dus de reguliere groep vijf laat voor wat-ie is. Dat is een niet ernstige aandoening dus veel woorden maken we er niet aan vuil. Ook B. loopt mee. B. struikelde ooit eens in een zaterdagochtendduurloop, viel voorover en nam mijn M. mee in zijn val. M. wreef nog dagen erna over haar schouder. Die bonkige B. dus.

We zien hem de laatste maanden pas weer een beetje serieus terugkomen. Hij heeft in de 2,5 half jaar nadat hij begon alles gelopen, zo vertelt hij me, inclusief de marathon. En dat ook nog in behoorlijke tijden. Hij zegt het met iets van spijt in zijn stem. Daarna is hij namelijk aan het sukkelen geslagen en vorig jaar werd hij een heel jaar geplaagd door blessures.

Te veel, te snel, dat verhaal hoor je vaker. Gelukkig ben ik inherent lui, dat helpt. Aan de andere kant, nu het lekker loopt, zoek ik wel mijn grenzen. Botweg gezegd, als groep vijf een apenrots is, dan ben ik hem nog steeds aan het beklimmen. De plek van het alfa-mannetje zit er voor mij niet in (wie zou dat zijn?), maar tot welke hoogte reik ik?

Met het verhaal van B. in mijn achterhoofd besluit ik om dit jaar rustig naar boven te klimmen. Ik heb de tijd.

Voor de datafreaks: Batterijspanning te laag, na zes kilometer gaf de Garmin de geest, zie op het kaartje de onwaarschijnlijke rechte lijn die ik daarna gelopen zou hebben naar Ciko. Niet dus.Ook de grafiek eindigt daardoor natuurlijk enorm tegendraads.

Tick in the box

'Tick in the box', zeggen ze bij ons op het werk als er weer een doel afgevinkt kan worden. Dat is dus gisteren gebeurd: dik boven de 12 km per uur lopen in Apeldoorn. Tja, dan het vizier richten op het volgende doel.

Het 8kastelen-parcours

Pijnlijk, want het wordt de eerste serieuze aanval op de 1uur45 en ik stel me daarmee kwetsbaar op. Toch noem ik het hier maar in alle openheid, het motto van de blog is immers 'naming and shaming'.



Noteer alvast in uw agenda 6 maart 2011 de Achtkastelenloop in Vorden. Daar moet het gebeuren.Ik ga mijn stinkende best doen en u wens ik u daarbij een mooi dagje achter het computerscherm. Zodra ik online ben gooi ik mijn tijd die zondag op de blog.

Het is een reële doelstelling. Vorden lijkt me een vlak parkoers en als het weer een beetje meezit (in de betekenis van 'het weer' en dus niet in de betekenis van nogmaals) moet het lukken. Tot die tijd zal ik als een asceet trainen. Duimt voor mij!

Aan kop

Mmmm, niet het idee gehad dat ik zo ver vooraan heb gelopen gister....

Ongepaste euforie of passie?

Allereerst moet ik de dingen in perspectief zetten. M. en haar boys van de 27,5 km hebben goed gelopen. Chapeau! M. liep zelfs een gemiddelde van 11,9 km per uur en een eindtijd van 1:18:48. P. met zijn twee dames van de 18,5 km hebben het daarnaast ook goed gedaan.

Want, waarde lezer, er verscheen spontaan aan de Midwinterloop een herenteam met meelopend coach M. en een damesteam met meelopend coach P. Zie foto's. Coach P. in het midden juichend voor zijn dames. Links hinde H. en rechts hondenliefhebster G. Coach M. staat boven haar mannen op de foto rechts.

Het persoonlijke doel was om 12 km/per uur gemiddeld te lopen. Welnu dat doel is gehaald, verpletterd, verpulverd, ver achter ons gelaten. P. liep een gemiddelde van 12,5 km per uur op de 18,5 km. Omdat het een rare afstand is hebben we ook een blik geworpen op de 15 km tussentijd. In de 7heuvelen was dit een eindtijd van 1:14:13. Nu loopt P. in een wedstrijd 1:11:46! Is de 1:10 nakende?

Piekjes zijn drankposten

Nog een leuk feitje: slechts twee van de 18,5 kilometer kwamen boven de 5 minuten en dan kwam het ook nog volledig op het conto van een paar geniepige stukjes vals plat. Zie het grafiekje.

De lezer zal in dit blogstukje wat ongepaste euforie vermoeden (P. hoopt meer op passie en plezier dat eraf spat). Maar nogmaals, alle eer vandaag gaat naar de 27,5 km lopers. Echte kanjers! Voor alle eindtijden voor de echte diehard datafreaks lees dit relaas.

Voor de minder ambitieuze datafreaks: hoogst gemeten snelheid 14,9 km/uur en max. helling 13,3 procent,

Pilletjes

Meer dan 10 graden. Het zou zomaar korte broekenweer kunnen worden morgen. We leggen onze kleding al vast klaar. Schoenen, check. Tights, check. Marsen, check. Banaan, check. Drankgordel, check. Startnummer, check. Droge sokken, check.

Pilletjes? Nee, geen check. P. is van het schone lopen, naar analogie met het wielrennen, laten we het maar het 'nieuwe' lopen noemen!

Doel is nog steeds om boven de 12 per uur te finishen.

Heuvelop hobbelen

hoogtekaartje, links Emma Pyramide

Afspraak is afspraak. Ik houd me gedeisd tijdens de training en hobbel achteraan. Dat levert een geheel nieuwe blik op het hardlopen op. Trail-adept E. leert me waar Orion staat (cursus astronomie), loopster U. verklaart mij nogmaals haar liefde voor de i-phone (cursus technologie) en trainer M. doceert over nachtblindheid (cursus optometrie). Ik ben er maar druk mee.

Als trainer M. even niet reageert roept iemand dat hij waarschijnlijk ook nachtdoof is, maar dat is een wetenschap waar nog geen woord voor is. En zou hij overdag wel goed luisteren horen?

Hoe dan ook, ik hobbel dus achteraan op weg naar de Emma Pyramide en terug, een behoorlijk kunstmatige puist uit 1891. Grappig wordt het als ik het hoogtekaartje bestudeer. De Emma Pyramide is helemaal niet hoog, in ieder geval niet hoger dan Valkenhuizen. Het is simpelweg dat we eerst diep dalen waardoor de beklimming nog ergens op lijkt. Nooit bij stilgestaan. Stilstaan past ook niet bij hardlopen.

Ik heb me hier wel eens naar boven gevochten met bijtende kuiten en een (te) hoge hartslag. In de beklimming zat ik toen (20 oktober 2009) gemiddeld op hartslag 181. Nu zit ik in de beklimming toch wel zo'n 15 slagen hieronder. Dat is spectaculair. Vind ik.

En ik moet eerlijk bekennen, dat achteraan hobbelen bevalt wel. Je leert nog eens wat.........

Voor de datafreaks: 255 klimmetertjes, gemiddeld 10,4 km/per uur

Uitonderhandeld

De zaak is uitonderhandeld. M. en ik zijn tot de volgende overeenkomst gekomen. Ja, ik mag vanavond trainen, maar alleen als ik structureel van achteren de kantjes erafloop.

Crisis is bezweerd....

Op donkere dijken

Het is geen parcours voor dames dat ik woensdagavond loop: over de dijk langs de Ijssel in het donker en dan ook nog onder het viaduct over de A12 door. Links van mij ligt de stad, rechts hoor ik het geluid van ganzen en een voorbijvarend schip. Een beetje 'spooky' is het wel, zo in je eentje.

Maar de wind blaast vrolijk in mijn rug, de dijk is vlak en ik loop voor mijn doen rustig. Thuis noteer ik echter een 10,9 km/uur gemiddeld in de training.

Daarop volgt een 'dialoog' met M. Ze is bang dat ik te veel en te snel train. Ik vind dat wel meevallen. Ze wijst op zondag, de midwintermarathon, daar wil ik goed lopen. Het is te snel en te veel. Ik vind dat dat nog steeds kan. Het duel eindigt onbeslist.

Als ik vanochtend echter opsta voel ik nog wat onrust in de benen. Toch maar luisteren naar M.?

Voor de datafreaks: 13,48 km in 1:14:42uur

Builenpest

de niet gelopen route

De training is vanavond afgelast. Het ijzelde een beetje. Thuis hebben M. en ik het erover. Zij loopt al wat langer (mee) en kan zich maar één andere keer herinneren.

Toen was er een weeralarm afgekondigd, staken de Hunnen de grens over, viel het Romeinse Rijk, was er een schisma in de Katholieke kerk, trad het kabinet Colijn af en was de builenpest op zijn hoogtepunt. En dat allemaal in een tijdbestek van twee dagen. Dat waren nog eens tijden.
Voor de datafreaks: 0 km met 0 km per uur en 0 klimmetertjes.