Ultra F. als roeptoeter

Ik heb me een klein grapje gepermitteerd als webmaster van Rondje Nederland. Ultra F. fungeert even als roeptoeter voor de volgende editie. Klik hier: http://www.rondjenederland.com/

Blijmoedige jongeman

Terwijl ik voor de training met onze Britse loper R. sta te kletsen, komt er een blijmoedige jongeman onze hand schudden. Ja, hij loopt al een tijdje. Ja, hij rent drie keer in de week voor zichzelf. Ja, hij wil wel eens een groep lopen, dus komt hij zich voorstellen. Vandaar die ferme handdruk.

Ik kijk naar zijn schoenen. Die zijn van het baansoort. Trainer M. loopt er soms ook mee. Lichter en sneller dan de schoenen die de gemiddelde loper van groep vijf draagt. Ik zeg op basis van de schoenen tegen R. dat het wel een snelle jongen moet zijn.

R. is nog niet overtuigd. Hij zegt: 'Sometimes it has got the gear, but no idea'. Daar moet ik hard om lachen. Ik denk ook aan de dikbuikige wielrenners met hun carbonfietsjes die Ciko met regelmaat frequenteren.

De training gaat lekker. Ruim 15 kilometer duurloop over de nog bloeiende hei. Slechts één melancholiek puntje: loper J. heeft zijn fluoriscerend winterhesje aan. Om half negen schemert het inderdaad. De zomer loopt ten einde. Niet voor M. en mij overigens. Wij hebben de eerste dag van de vakantie en gaan de zon opzoeken. Even zal er de komende weken niet gerend worden.............

Voor de datafreaks: ik nader ook een nieuw paar schoenen. Sinds april toch al weer 879 kilometer onder de zolen.

Zaterdag: rondje Warnsborn

Zaterdagochtend. Rondje Warnsborn. 24,5 km in 10 km/per uur. De hei staat nog steeds prachtig in bloei.

Darm-alarm: waart-oe!

Er staat een DNF achter mijn testrondje van afgelopen dinsdag. Kwestie van darmproblemen en een sanitaire stop. Kan gebeuren. Was overigens ook een K-testrondje, vond ik tenminste. Het was drukkend warm, fysiek en mentaal was ik niet fit, het ging niet. Aan vakantie toe!

Op de terugweg kan ik de groep ook niet eens meer bijhouden en wordt er geroepen 'achterblijver'. Zo stuk kun je zijn. Tja en wat is het: de vorm van de dag, de drukte van de afgelopen dagen, het verlangen naar vakantie, dingen in je hoofd. Hoe dan ook, ik teken een DNF aan en een K-training.

Zodanig dat ik er geen enkele behoefte aan had om er een blogstukje van te maken. K-blog, denk ik de rest van de week. Ik stop ermee en iedere kat die ik tegenkom zou ik het liefst een trap verkopen. Dat laatste is overigens standaard, maar dat terzijde.

En ja, hoe gaat dat, de dagen verstrijken, de geest wordt milder, er gaat een zaterdagtraining overheen en ik lees toch maar de Garmin uit. Hmm, gemiddelde boven de 13 km/uur, het eerste stuk voor het darm-alarm. Zo heel erg slecht was het voor mijn talent, inzet en kunde nu ook weer niet.

Tegen trainer W. heb ik beloofd revanche te nemen. Een dezer dagen, als er niemand op de heide is, dan storm ik in mijn eentje over de tankbaan op jacht naar een 'goed test-rondje'. Waart-oe, zeggen ze in de Achterhoek.........

Met M. de bloeiende heide op

M. wil weer eens een stukje lopen. Dus trekken we er met zijn tweeën op uit. Zij is stijf en voelt de benen. Ik heb vrijdag zwaar getafeld en op zaterdag een barbecue verstouwd (met Ben&Jerry's ijs na). Ook ik voel de warmte en de zware benen.

Uiteindelijk maken we er een net rondje van van 11,69 km in een gemiddelde van 9,5 km/uur. Normaal halen we er onze schouders voor op. Maar het zijn nu eenmaal geen normale dagen. M. geniet dat ze weer loopt. De heide bloeit.........

Met de dames op de baan

Het komt zo uit. Ik loop in een snel vrouwenteam met Trainster N. (ook wel mijn haas van de Groot Ginkelse), met S. en J. We lopen 200-400-600 meter en dat vier keer.

De kunst is om gelijkmatig te lopen. De eerste series voel ik nog wat in mijn kuiten, maar ineens kom ik in een ritme. Ik draai lekkere rondjes. Maar met dat gelijkmatig lopen blijf ik moeite houden. Voor ik het weet malen mijn benen door en ga ik te snel. 'Je moet je gevoel volgen'. Wees eerlijk, hoe vaak roepen drie dames je dat nou toe?

Als ik achteraf mijn Garmin klok zie ik een gemiddelde boven de 14,5 km/uur tijdens de tempo's. Tja, best lekker, zo lopen na een onweersbui en stampend door de plassen op de baan.

Voor de datafreaks: 11,49 km met een topsnelheid van 17,3 km/uur

Donker en openhaardsmog

Deze week hebben we het erover. Het duurt niet lang meer en dan is het snel donker. Dan gaan we weer trainen onder straatlantaarns in de openhaardsmog. Waarschijnlijk in september al.

Een tijdelijk afscheid van het bos en van deze graffiti. Hoe vaak we hier niet zonder nadenken langslopen.

Nostalgie

Wim neemt ons mee naar park Sonsbeek. We lopen een pyramide rond de ronde weide (1-3-5-7-5-3-1).Voor mij is het een nostalgisch rondje.

Al weer een aantal jaren geleden begon ik met start-to-run vanuit de run-2-day-winkel in Arnhem. Iedere zaterdag trainen in park Sonsbeek. Het was mijn loopdebuut na een eerdere 'hardloop'fase midden jaren tachtig met als hoogtepunt de Batavierenloop. Ik herinner me overigens met name het feest na afloop.

Ook toen was ik al geen looptalent. Stijf en met keiharde kuiten kwam in telkens thuis waarna ik me loom in bad liet zakken. Ik was kapot en voldaan, maar wat had ik eigenlijk getraind in kilometers of tijd? Niet veel naar de huidige maatstaven. Pfoe, en liep ik geen (bijna-)dertiger nog zondag?

Hoe dan ook, een van die trainingen was dus dat rondje ronde weide. Gister kwam het gevoel van toen terug. Ik zag me als het ware weer zwoegen. Ik ben echter absoluut verder. Geen pijn in de kuiten, geen verzuring maar gewoon stevig mijn rondjes gedraafd. Op ongeveer 80 procent van mijn 10 kilometerwedstrijdtempo en op 80 procent van de kopgroep die zich weer als een dolle 'met rode hoofden' tegen elkaar willen bewijzen.

Geen idee hoe hard die 80 procent is. Maar ik liep stevig mee gisteravond. Heb zelfs genoeg over om op het eind van de training de lange helling in park Klarenbeek 'aan te vallen'. Mooie training al met al.

De training van gister is om meerdere reden nostalgisch. Mijn moeder was altijd jarig op 16 augustus en Elvis stierf. Ook iets wat je natuurlijk nooit meer vergeet. Overigens voor de volledigheid: mijn moeder is dus gestorven, van Elvis weten we dat nog steeds niet zo zeker.

Update: M. noemt de link moeder-Elvis weer een vreemde hersenkronkel van mij. Dat ligt echter anders. Geloof me, als Elvis sterft terwijl je de verjaardag van je moeder zit te vieren, dan heeft dat impact op een twaalfjarige.

Ik gun het in ieder geval niemand.....

Regendans: dertiger

Ik bel M. dat het wat later wordt. Ze is thuis, maar staat erop dat ik haar telefoon meeneem. Voor het geval dat. Dat blijkt een goed idee. Ik ga weg  van huis om te zwerven en om een stevige tocht te maken. Dan is contact met het thuisfront geen luxe.

Die stevige tocht wordt een dertiger in kilometers, op honderdtachtig meter na dan, maar die loop ik er niet meer bij. Het lampje was uit. Een gemiddelde van 9,8 km/per uur maakt het tot een heuse zwerftocht. Niet te snel, wel veel kilometers, ondanks het late vertrek door de regen. Het bed is warm en buiten klettert het. Maar tegen tienen ga ik toch nog naar buiten.

Die regenplassen kan ik wel ontwijken, denk ik. Nee dus. Onder de A12 staat de hele weg blank. Zo'n vijftien centimeter bruin water, en dat dertig meter lang. Het regenwater is er vermengd met paardepoep wat ik er regelmatig heb zien liggen. Er is maar een weg: vooruit. Ik stamp er dan ook stevig doorheen en denk aan Ultra F. en trailadept E., ze zullen trots zijn. Daarna is het de Apeldoornseweg volgen. Ik negeer het bordje 'Motorcross gesloten'. Of het is gesloten omdat iemand wil crossen of het is voor motorcrossers gesloten. Ik stiefel door en kom de crossers tegen. Ik laat ze links liggen.

Bij het Tweede Wereldoorlog museum - is het dat? - verbaas ik me over de straaljager. Niet dat het ding er staat, maar dat er uberhaupt een mannetje in past. Oorlog is blijkbaar alleen weggelegd voor kleintjes, niet voor kerels als ik met 1,93 en een stevige 88 kilo. Overigens hakt dit tochtje er behoorlijk in. Terug thuis weeg ik nog 85,1 kilo.

Op de Deelerwoudheide pak ik de verkeerde afslag. Ik loop eerst goed, maar corrigeer me dan verkeerd. Kom te ver noordelijk uit en moet terug, op zoek naar het tunneltje onder de A50. Daar bel ik M. dat het later wordt. Goed om haar te horen, ze had zo graag mee willen lopen. Teruggelopen vind ik het tunneltje nadat ik me wel nog langs een imposante stier wurm. Jezus, wat weegt zo'n beest? Gelukkig ligt-ie loom onder een boom en trekt hij zich niets van mij aan. Blij dat ik mijn rode shirt niet aan heb.

Tja, en dan is het terug langs de Apeldoornseweg. Ik wil de kortste weg terug, maar ja, dat mag ook wel want ik teken 29,82 km op de Garmin op. Die 180 meter laat ik maar zitten. M. bakt dan voor mij een eitje. Ze is mijn lief.

Bloemen

Een mooie bos bloemen. Ciko 5 bedankt.

Op snelheid langs de Schelmseweg

 

Op het eind van de training loop ik alles eruit.

Vierhonderd meter ruim boven de 16 km per uur.

Ik loop met de snelle jongens mee...................

Ook lekker trainen

Het is conform de regels. Ik weet het. Ik moet nog herstellen van Dalfsen. 'Je houdt je in', waarschuwt trainer Wim. Hij heeft net uitgelegd dat 'we' een rondje lopen van 2,5 km op 80 procent van het 15 km-tempo. Hij gaat weg op 12,5-13 km/u. Ik blijf niet bij hem. Cordien (óók Dalfsen), Jan, Hans en Judith wel . En ja, als dan in de laatste km het tempo omhoog gaat naar 13plus ga ik ook zeker niet mee.

Als de trainer tegen je zegt dat je moet herstellen, dan heb je hem te gehoorzamen. Zo voelt dat! Ik hobbel dan ook netjes achteraan. Alhoewel de benen prima voelen.

We lopen tempo's, steeds zo'n twee-en-eenhalve kilometer. Ik loop ze in een 'negative split': de eerste meters blijf ik achteraan bij G. (houdt van honden) en M., daarna versnel ik. Vooral ook omdat M. mij dan iedere keer naar voren jaagt. Ik moet niet zo bij haar blijven hangen, zegt ze. Ik bedoel het goed, maar als man heb je maar te gehoorzamen.  Dat versnellen is overigens best wel lekker omdat ik puffende trainingsmaatjes vervolgens ga inhalen.

Ik loop mijn tempo's uiteindelijk in gemiddelde 4:40 min per uur (12,9 km/uur). Vind ik heel behoorlijk voor een herstelloop. En na afloop? De benen voelen nog steeds goed. Dalfsen heb ik behoorlijk goed kunnen verstouwen. Ben daar dan ook - volgens plan - niet al te diep gegaan. In Amsterdam wil ik lekker én snel lopen.

Ik heb lekker getraind. in totaal ruim 14 km. Helemaal volgens de regels, bedankt Wim!

Loeidode specht ontmaskerd

Ik had het al eerder aangegeven. Tijdens de training zagen we een specht tegen de boom zitten. Loeidood bleek het beest later. Opgezet, zo dacht ik. Maar nee. Het is geen specht, het is een plankje. Niet meer en niet minder.

Lolbroeken sluipen door ons hardloopbos!

Dalfsen: de foto's



fotocredits: M.



Vlakke halve

In Dalfsen een mooie vlakke halve gelopen en voor het eerst ook lekker de hele halve uitgelopen. Dus niet wandelen! Geen focus op tijd genomen. Op de foto coach J met 1:40:42, ruiter C. met 1:39:36 en roeister J. met 46:14 op de 10 kilometer.

Zweeffase: op techniek gelopen,
zie ook foto in paal rechts

Gezien de warmte best tevreden, ook omdat ik mijn tijd van de Groot Ginkelse met pakweg vijf minuten aanscherp tot 1:47:05 vandaag in Dalfsen. Ter vergelijk: J. en C lopen in de warmte langzamer dan op de Groot Ginkelse.

Je moet toch ergens je motivatie uitputten.........

Update de volgende dag: toch iets minder vlak gelopen dan gedacht. Hoewel het verval beduidend minder groot is dan op de Groot Ginkelse. Daar is verloop soms 45 sec op een kilometer in de tweede helft. Hier 15 seconden. Ook de hartslag ligt in Dalfsen structureel lager tot zo'n 8 bpm. Gezien de temperatuur wil ik eigenljk niet klagen.

De rode lijn is 12km/uur

Nog een winstpuntje. Ik heb ontspannen gelopen. Geen druk, geen tijd willen halen. Nu op weg naar de volgende halve. Dat wordt Amsterdam in oktober. Daarna de zevenheuvelenloop en Egmond. Dat lijkt me een mooi ritme. Wellicht de Montferlandloop als tussendoortje.

Update voor bijzienden: twee herten op de hei