Hard werken

Als ik een foto wil maken van  Ultra R. en M. midden op de vergrasde hei, zie ik ze ook. Een prachtig edelhert met een stuk of acht vrouwtjes. Ze draven weg richting horizon. De Nederlandse savanne bestaat! Natuurlijk probeer ik ze te filmen, maar ja met een fotocameraatje is dat onbegonnen werk.

De ochtend begint als een zwaan-kleef-aan. M. en ondergetekende treffen bij Ciko geen enkele medeloper aan. Coach J. herstelt, trainer W. en amazone C. lopen de halve in Doetinchem de volgende dag, Pl*s-B. is in geen velden of wegen te zien en bonkige B. komt ook al niet opdagen.

We gaan met zijn tweeën op pad. Spreken stiekem af om er een korter rondje van te maken. Nks daarvan. Eenmaal op weg zien we een kleine rode stip dichterbij komen. Het is Ultra R., zoals gewoonlijk weer te laat en nu op weg naar ons twee. In het bos pikken we kort coach J. op maar die is aan het herstellen en verlaat ons weer na een stief kwartiertje met de belofte de volgende week weer aan te sluiten..

Blijf ik over met M. en Ultra R. Dat zijn twee beste lopers. En erger nog, geen van beiden hebben het rondje Oosterbeek in de benen van donderdagavond. Ik moet dan ook behoorlijk aan de bak. De benen laten zich voelen. Het is bijna 24 km lang hard werken. M. benadrukt dat ik mijn ademhaling moet reguleren. Ze heeft gelijk, die zit nog veel te hoog. Dat is duidelijk een aandachtspunt in de aanloop naar de 7heuvelen.

Zondag besluiten we als toetje deze week nog eens een kleine vijftien-twintig kilometer te gaan wandelen. Van Dieren naar Velp. Tja, dan kom je op een behoorlijke weekkilometrage. Ik kom tot 65-70. Een Ultra-loper vindt dat niks, maar ik vind het meer dan genoeg.

Rondje Oosterbeek

Hij staat wat verweesd links op dit kaartje, maar het is toch echt het rondje Oosterbeek wat we lopen. 14,07 kilometer, exact dezelfde afstand als op 15 februari van dit jaar. Van toen herinner ik mij de koude, nu is het nog steeds lekker loopweer.

Voor mij is het onder hand een gemaksrondje. Vroeger hing ik wel eens in de touwen achteraan. Nu is het lekker op de cruise-control lopen en in een paar versnellinkjes geef ik gas.

Geen dot gas, maar het gestaag ietwat meer indrukken van het gaspedaal. De motor trekt het, de ophanging is nog goed en het chassis kraakt niet. Kortom, het lijf is op orde!

Piramide-tje langs Schelmseweg

Het lopen in het bos is definitief voorbij en we betrekken onze winterhabitat. Dat is dus rennen langs de Schelmseweg, het rondje Oosterbeek en Rozendaal. Dinsdag is het een piramide-tje langs de Schelmseweg.

We lopen 2-4-6-8-6-4-2 minuten in een gelijkmatig tempo. Na de inspanning van vorige week, neem ik me voor kalm aan te doen. Ik start dan ook met Coach J. (marathon in de benen) en trainer G. (terug van blessure). Ze lopen onder de 12 km/uur.

Ik loop echter warm en zet een tandje bij. Voor ik het weet draaf ik dus constant 12,5 km/uurtjes. Dat is best pittig op een op- en aflopend parcours. Amazone C. en M. lopen hetzelfde tempo. Ik speel een beetje vals want de dames hazen mij. Hun inspanning is groter. De laatste twee minuten zetten we een tandje bij en lopen een gemiddelde van 14 km/uur.

Weer geen rustige training. Gelukkig staat er vanavond een rustige duurloop op het programma.......

Amsterdam II: Helden

Restmateriaal van de montagetafel willen we het niet noemen. Daarvoor is het te heroïsch. Amsterdam II: Helden, is een film over snelheid, afzien en lijden. Maar met een goede afloop. Filmpje:

Pittige zaterdagochtendloop



low-tech herstelsloffen



De inspanningen van de afgelopen week beginnen te tellen. Ik heb in één week een halve marathon achter de kiezen, een pittige baantraining én een testrondje. Op kilometer 14-15 heb ik het dan ook even moeilijk. Ik ga letten op de techniek, adem vooral bewust en trek me er doorheen.

Het traject is wonderlijk mooi. Er ligt een vrieskou over de hei die overgaat in een licht prikkelend zonnetje. Strijklicht dwarrelt tussen de bomen. En op het eind staat er zomaar 25,82 km op de teller in 10,2 km/per uur.

De benen krijgen rust, de herstelsloffen mogen hun werk doen. Die van mij zijn duidelijk een generatie verder dan de dingen die M. draagt. Ik weet er geen beter woord voor.

Update: Mevrouw begint te pruttelen, 'M-bashing' noemt ze het.. Twee 'negatieve' stukjes op rij. Ik noem het feiten. Ze heeft misschien een beetje gelijk. Ter compensatie ga ik vanavond lekker voor haar koken. Spareribs!

Vrouw en techniek........

'Het helpt niet', zeg ik steevast tegen haar.
'Jawel, hij pikt het zo sneller op', werpt M. tegen.
'Denk jij nou echt dat die ene meter ook maar iets uitmaakt op de die enorme afstand'.
'Natuurlijk wel'.

En dus staat M. voor iedere training buiten in de tuin of - nog erger - op straat met haar arm omhoog. Zij reikt met maar Garmin naar de navigatiesatellieten in de stellige overtuiging dat ze aldus het signaal sneller oppikt. Ik laat het er maar bij.

Tja...........

Test-rotonde-tje

Het is niet helemaal te begrijpen waarom zoiets een test-rondje heet. We rennen immers van de rotonde in Rozendaal naar de rotonde in Rozendaal en dan naar het stoplicht bij het viaduct op de Schelmseweg. Geen rondje, maar een rechte lijn met welgeteld twee bochten.

Ook het woord test is niet helemaal op zijn plaats omdat eenieder aan het eind de maat wordt genomen. Het heeft - voor de mannen althans - veel meer het aspect 'wedstrijd': ze bepalen de onderlinge positie op de apenrots.

Hoe dan ook, het traditionele testrondje is ingewisseld voor een nieuw testrondje. Dat maakt de zaak er niet simpeler op. In het oude testrondje is het knallen lichtelijk naar beneden en doodgaan op de laatste klim. Zonder reserve ga je dan van start. Het nieuwe testrondje maakt onzeker. De klim zit in het begin en je weet niet of je later in het traject van 3,5 km een prijs gaat betalen.



gem 3,37 min/km



Ik loop soepel weg. Het gaat snel, merk ik want ik zit de groep snelle jongens met trainer M. op de hielen. Dat is niet mijn niveau. Meteen neem ik gas terug. Als zij zo snel gaan, dan moet ik wel kapotgaan als ik ze volg. Zonder verzuring of pijn loop ik naar de rotonde bovenaan de Arnhemse Allee. Ben ik te langzaam? Geen idee. Ik merk wel dat ik trainer W. mij laat inhalen. Ik wil overhouden en een eigen race lopen.



afstand:3,57 km



Daarna is het een verrekt lang recht stuk, met een venijning stukje vals plat richting het viaduct over de A12. Het verval van daaraf tot het viaduct Apeldoornseweg is 2 meter. Lekker uitlopen is er niet bij, de kilometers gaan tellen. Ondertussen loop ik moederziel alleen tussen trainer W. en de rest. Ik verwacht achterhaald te worden, maar er gebeurt niks.



40 m hoogteverschil



Ik klok 15 minuten 53 seconden en 43 honderdste over 3,57 kilometer. Dat is een gemiddelde van 13,5 km per uur. Valt me helemaal niet tegen. Maar ja, dat begin, hoe moet je dat nu inschatten? Daar heb ik het toch laten liggen in alle voorzichtigheid. Het vorige winterse testrondje liep ik immers nog in 14 km per uur.

Nawoord: M. uit een dreigement. Als ik met deze snelheid geen snellere zevenheuvelenloop ren dan zij is het hommeles in huis. Dan gooi ik er met de pet naar. Deugt mijn wedstrijdinstelling niet. Ben ik een slapzak. Zij liep immers dit testrondje een volle minuut langzamer dan ik. De temperatuur stijgt in de woonkamer........

De ene baan is de andere niet.......



Amsterdam (finish-lijntje)

 Een beetje als een voetballer die het trainingsveld weer opstapt na een wk-finale. Een wielrenner die rond de kerk rijdt na een alpen-étappe. Zo voelt het als we dinsdag de baan opstappen na de finisch in het Olympisch Stadion in Amsterdam.

Arnhem (let op de loopscholing links)

De ene baan is duidelijk de andere niet.

Ik weet ook niet goed wat ik met de training aan moet. Het is een verrassingsloop. We trekken briefjes en op de briefjes staat de afstand en de hoeveelheid rust. Dus 800-200m of 1200-300m of 100-100m. Ik sluit me aan bij het groepje dat echt langzaam wil, vier dames. Voor mij is het immers een hersteltraining.

We willen langzaam, maar we gaan dra heel snel. Halen zelfs een snellere groep in. Als ik een keer op kop loop, krijg ik ook te horen dat zelfs ik te hard ga. Het kost niet al te veel moeite. Loopster N. vraagt zich na afloop af of ik wel diep genoeg ben gegaan in Amsterdam. Daar heeft ze een punt..... Ik ben weliswaar pittig van start gegaan, maar liet het afweten op de laatste kilometers.



Kastelenloop: 1:42



Amsterdam 1:45



Dat ga ik verbeteren. Het mooie nieuws van Amsterdam vind ikzelf dat ik de eerste vijftien km onder de knie lijk te krijgen. Ik loop in Amsterdam op de vijftien zelfs sneller dan op de 7heuvelen vorig jaar (ook 15km). Ik leg twee grafiekjes hier nog eens naast elkaar. Rechts mijn PR op de halve 1:42 en links mijn Amsterdam halve 1:45. De streep is 12 km per uur. De conclusies mag eenieder zelf trekken. Reageren staat vrij.

Update: Ik krijg op mijn donder. Volgens M. wilden we niet langzaam, maar wel niet snel. De spraakverwarring hier aan tafel is groot........

8 kilometer in 60 seconden: een eitje!

Het team achter 1uur45 is erin geslaagd om de acht kilometer van de zusjes M. en N. terug te brengen tot 60 seconden. Dat is knap want het basismateriaal bedraagt 43:50 minuten. Scherpe tijd voor debutant zus N.

Zus M., op haar beurt, debuteert als cameravrouw én coach. Kortom, een debuutfilm ofwel eitje, eitje!:

Nou ja, toch nog een bronzen plak!

1uur45 in Amsterdam

Post- (halve) marathon-borrel

In de spirit van dit blog dus 1.45 gelopen in Amsterdam. Iets te hard gestart. De eerste vijf kilometer in 13 per uur, de eerste 10 in 12,7 km per uur gemiddeld. Van kilometer vier naar vijf een gemiddelde gelopen van 13.6! Iets te hard dus voor mijn talent.

Maar........de wil is er dus wel degelijk!

Voor de goede orde. Van links naar rechts op de foto: R. (3.17 op marathon), J. (3.46), Ultra F. (3.33), Roeister J. (1.49 op de halve) en ondergetekende.
Update: Zit nu dus met mijn herstelsloffen op de bank. Werp er af en toe een blik op mijn benen of ze wel echt werken..........die sloffen dus.

Lol in Amsterdam

Deze week lummel ik zo'n beetje naar de halve marathon in Amsterdam. Dinsdag geen training omdat mijn werk 's avonds uitloopt. Het hoost, dat komt dus mooi uit.Wel loop ik tegen negenen nog even de kantine in voor een bestuursvergadering RondjeNL.

Ik kom daar trainster N. tegen. 'Lekker ontspannen lopen in Amsterdam', roept ze me toe bij het weggaan. Lekker ontspannen lopen, dat is lol, denk ik bij mezelf. Mooi motto voor komende zondag.

Donderdagmiddag tegen vieren loop ik een rustig duurloopje voor mezelf. Ik tik 10 km af in 10,2 km/uur. Op de reguliere training staat een tempoduurloop. Die laat ik graag schieten. Mijn grootste zorg voor Amsterdam is niet de afstand of de eindtijd.

Ik moet namelijk een stuk met de metro en moet me dus verdiepen in de OV-chipkaart. Een stukje technologie, gekoppeld aan bussen en treinen waar ik als fervent automobilist dus de ballen van snap. Bovendien, ik heb niet eens een OV-chipkaart zoals M. die er al maanden geroutineerd mee langs de paaltjes zwaait.

Ik maak me dus meer zorgen of ik de geplande begintijd haal dan of ik de gewenste eindtijd loop.....

Update: roeister J. belt me met een OV-aanvalsplan. Tot Amsterdam Amstel zijn alle risico's gedekt. Mochten we niet verder komen, dan stap ik daar gewoon in de wedstrijd in. De halve komt immers langs weet ik uit het parcourskaartje. En tot die tijd lekker lunchen in Dauphine. Voorwaar, ik ben een echte sportman!

Trainingsweekend

Nog nooit meegemaakt: een weekendje weg met vier hardlooptrainingen (boven mist de attente kijker een kaartje, batterij Garmin leeg). In totaal dit weekend dus een marathon in kilometers. Erg leuk om te doen en perfect tussen de buien door. Het lijf sputtert nergens tegen, dat valt alleszins mee.

We draven door het mooie hoogveengebied rondom Helenaveen. Wisselen het af met overvloedige brunches en een bezoek aan het lokale pannenkoekenhuis.Tussendoor scoor ik nog mooie herstelsloffen. Al denkt de groep (inclusief M.) daar overwegend anders over.

Zondag in Amsterdam, loop ik de halve. Het begint te kriebelen. Ik heb er zin in. Gewoon lekker lopen. Ofwel: ik en mijn taak, zoals professor J. ons voorhoudt tijdens de lezing over mentale weerbaarheid op de vrijdagavond. (de foto's zijn van Trail-adept E.)

Potverdorie, begin ik dat lopen serieus te benaderen.............

Een DBB-weekje

Ik heb weer eens een DBB-weekje. Op maandag een Diner, op woensdag een Buffet en op donderdag een Borrel. In mijn vak word ik betaald om dit soortgelegenheden af te lopen. Hardlopen is dan bedoeld om de calorieën er weer af te lopen.

Mooi dus, de training op dinsdag, die van donderdag vervalt vanwege borrel-B. We draven op en neer in het park. Ik vind het zwaar en ik vind mezelf beroerd lopen. Maar dat valt mee. Ik teken netjes kilometers aan tegen de 14 km per uur. Tussendoor schiet ik even naar huis voor een sanitaire stop. Dat is het voordeel van het om de hoek trainen.

Ik mis daardoor wel een extra kilometertje. Maak ik me geen zorgen over. Dit weekend - het trainingsweekend - compenseert dat moeiteloos. Ik heb er zin an!

Tussenperiode

We zitten in een tussentijd. Het weer is warm, maar langs de kant van de weg zie ik de eerste paddestoelen al staan. De zomer vecht een geschil met de herfst uit.

Wij draven daar dwars doorheen. Deze keer een dikke 25 km (vanaf huis) in een gemiddelde van 10 km/uur precies. Het begin en het staartje is wat langzamer dus de 'kerntraining' lopen we als we coach J. mogen geloven in 10,5 km/uur gemiddeld.

En dat is best lekker!

Na vorige zaterdag zag ik er een beetje tegenop. Ik moest toen immers lossen. Donderdag heb ik fors uitgepakt, dat komt er nog bij. Maar de benen voelen fantastisch en ik loop soepeltjes mee. Bij het laatste klimmetje lopen amazone C. en trainer W. weg nadat we een soort hindernisbaan hebben afgewerkt over omgezaagde boomstammen.

Ik vraag aan M. op het klimmetje of ik er langs mag, ik versnel en haak aan bij de twee koplopers. Die opmerking klinkt aanmatigend in de zwoegende achterhoede, maar ja, het gevoel is er nu eenmaal.

Vrijdagavond vertrok ik overigens naar een feestje. Terwijl ik daar zit vliegen de mailtjes binnen. M. is thuis gebleven - niet 100% lekker - en grijpt de gelegenheid aan om ons in te schrijven voor de najaarswedstrijden. Het is nu definitief: 7heuvelen, Montferland en Egmond, die staan vast. Ben benieuwd of een jaar lang trainen zijn vruchten gaat afwerpen in scherpere tijden.

M. is daarvan overtuigd.'Maar ja, je hebt nog steeds geen lopersmentaliteit', zegt ze. 'Je moet leren afzien.......'