Stief kwartiertje

Twee keer 15 minuten met het gas erop. Ik besluit rustig aan te doen als een kopgroep wegspurt met Jan, M., Edwin en Driss. Zij krijgen max. 100 meter. Dan pak ik mijn eigen tempo op en tot mijn stomme verbazing kruip ik dichterbij en sluit aan. Edwin is dan al weg. Op het eerste echte klimmetje stort Jan in, een mentaal dipje en hij gaat wandelen. Ik moet dan wel door. Van mezelf dan. M. is er dan ook al vandoor achter Edwin aan. Driss zie ik nog maar pak ik niet terug. In een gemiddelde van 13 per uur raus ik het parcours af. Best pittig op geaccidenteerd terrein, zo heet dat geloof ik.

De tweede vijftien minuten blijf ik bij M. hangen tot het Kerkepad omhoog in het bos. Ik hoor Jan puffend en hijgend - 5 km kuchje - achter me. Dat wil ik wel zo laten en luid hijgend geef ik de sporen. Niet overtuigend maar wel genoeg om hem achter me te houden. Ik weet het, het is geen wedstrijd, maar sommige dingen laat je je ook niet nog een keer in een training overkomen #revanchezwolle.

Verder had ik er nog niet echt bij stilgestaan, maar we werken naar de UHT toe, 32 kilometer over de Utrechtse Heuvelrug, ik nam er afscheid van Achilles. Sindsdien niet meer gezien. Ik maak mijn kilometers, voel me goed, krijg er zin in. Over anderhalve week is het zover!

Bevroren..........

Het wordt een mooie zaterdagochtendtocht. Vertek stip acht uur vanwege de warmte en - zo blijkt achteraf - om met acht man (twee vrouwen) het onweersfront te ontlopen.

Over zo'n tocht in de hitte kun je heel veel vertellen. Over het mooie wild wat wegschiet over het pad voor je, over de Hooglanders met kalveren, over de pittige klimmetjes en over het fijne gevoel waarmee ik voortstapte in de hitte. Wist niet dat ik het in me had. Ruim 25 kilometer lang. Ik had een goede dag.

Ik wist ook dat de beloning aan het eind zou liggen. Ik zou me weer kunnen verdiepen in de Amerikaanse best-seller Frozen In Time van Mitchell Zuckof, wat een prachtmanier om af te koelen! En wat kunnen die Amerikanen goed schrijven:

Therapie en herstelsloffen

De schoenen staan nog te drogen achter me. Het is een dag later. Een dag na de 3x 200-300-400 meter en als klapstuk teruglopen in een warm moessonbuitje. Een muur van water. Zo simpel en lekker kan een training op dinsdagavond zijn.

Terug in kantine spreken we vakantieganger trainer W.:
'Dus je liep daadwerkelijk in korte broek en op je herstelsloffen het terras op in Lugano'.
'Klopt.'
'En helemaal niemand die je tegenhield?'
'Klopt.'
En wat deed het met je gevoel voor eigenwaarde?
'Niks.'
'En je gezin dan?'
'Die zijn nu in therapie.'

Maandagochtendrondje

Warmte is op een fiets beter te verdragen dan al hardlopend. Ik kies een tocht langs de rivier. Van Arnhem zak ik af naar Huissen, Pannerden, Doornenburg en dan naar Nijmegen. Mijn loopvrienden zullen in het onderste deel van de afgelegde route de gehele zevenheuvelenloop herkennen. Kijk ook naar het hoogtegrafiekje en de zevenheuvelen springen eruit. Tja, het is vroeg in het seizoen, maar ik ben het parcours al aan het verkennen.

Op de weg terug stop ik bij een vriend in Lent voor twee cola en een goed gesprek en dan is het huiswaarts. Uiteindelijk worden het ruim 85 kilometer op een maandagochtend. Mooi weer, fantastische fietstocht.

Taalzaterdag

Wanhoop en dorst; de grote leider is de weg kwijt..........

Taalkundig de mooiste opmerking komt vandaag van onze hondenliefhebster.

'Hier staan altijd reeën. Op dit veldje. Maar nu niet.'

Het is een zinnetje dat beklijft als je in een stevige klim naar boven zit. Boven slaan we linksaf het zand op. Het wordt dan ook nog ff trailen, maar zeker niet zwoegen. We zijn aan elkaar gewaagd deze rit van ruim 23 km. En ieder loopt soepel.

Het is volop Tour de France. Ook dat verandert het woordgebruik. We hebben het over 'de bus' waarin we zitten en dat we niet 'opgebaard over de finish zullen komen'. Zo wordt taal onbedoeld een thema deze zaterdagochtend.

Een zomeravond op de heide

Een duurloop. Ik zie een beetje op tegen de hitte maar eenmaal aan het lopen valt het enorm mee. Er staat een koel briesje, de zon staat laag, het is warm maar niet ondoenlijk warm. En zo draven we ruim 14 km door bos en heide. We tikken net de 10 km per uur gemiddeld niet aan, dus de warmte speelt wel degelijk een rol.

Naast me loopt D. Hij is bezig aan de ramadan. Om 10 voor 10 's avonds mag hij pas weer aan de marokkaanse soep. Maar tussen zonsopgang en ondergang mag hij niet eten of drinken. En toch loopt hij. 'Een arabier is als een kameel', zo zegt hij geruststellend. 'Die kan dus wel even zonder water.'

Gevaarlijk, dat op vakantie......

bij pijl het sprintje

We fartlekken in het bos. Veel loopwerk met tempowisselingen. Dat ligt me wel. Het is warm, maar goed te verteren. Ik loop netjes mee. Niet vooraan, maar zeker ook niet achteraan. Op het fietspad richting Schelmseweg mogen we een sprintje trekken. Ik geef gas en het wordt een sprint tegen Hans boven de 16 km/uur helling op. Hij zet net iets langer door. Maar ja, van een trainer moet je niet willen winnen. Dan krijg je het weer op je bordje.

Verder nog iets noemenswaardig? Hondenliefhebster G. raakt een bramenstruik en loopt met een gapende beenwond verder. Mede-Rotterdam-marathonster B. vergeet over een boomstammetje te springen en stort kordaat en stijf ter aarde. Alsof je een woudreus velt. Ze blijft even liggen. Beiden zijn recent terug van vakantie. Ze zijn nog niet scherp.

Gevaarlijk, dat op vakantie gaan...........

 

Ander ritme

Om wat ADV-dagen te lozen heb ik nu al een aantal weken de maandag vrij. Het is heerlijk de zelfverkozen vierdaagse werkweek. Vandaag wil ik fietsen. Maar als ik zondagavond de racefiets check is de achterband leeg. Ik leg er een nieuwe tube in, pomp hem op en met een knal ontploft de binnenband. Mijn oor suist, M. komt naar buitengerend. Er is verder niks aan de hand.

Gelukkig vind ik één fietsenmaker die op maandagochtend wel open is. Ik koop drie nieuwe tubes, zet er eentje op de velg en stap op de fiets. Geen prestatietocht, gewoon een lekker tochtje van 37 kilometer. Ik heb een beetje de route in het hoofd die de ciko-fietsers een paar weken geleden hebben afgelegd als alternatieve training. Het blijkt een mooie route langs de Ijssel en over de Veluwe terug. Tegen twaalven ben ik weer thuis.

Een douche en daarna met mijn e-reader de tuin in. Tegen de tijd dat M. terugkomt staat de barbecue klaar (forel, zalm en garnalen). Niet slecht voor een maandag in juli.

Bidden voor Broeder Coenraad

We kennen hem niet. Op internet staat er ook niets over hem vermeld. Maar tijdens onze tocht van ruim 24 km komen we via de Maria-kapel bij de begraafplaats van de broeders (en zusters) van Mill Hill. De broeders liggen links. De zusters rechts. In mooie concentrische cirkels.

Het is een mooie rustige plek.

Broeder Coenraad ligt er echter niet. Hij is omgekomen in Vierssen tijdens het bombardement van 1945. Iemand vond dat hij er echter wel bijhoorde. Een stenen plaat rust tegen één van de kruizen. De plaat valt op. Een weesgegroetje is hem gegund.

En dan trekken wij weer verder........

In je eentje

Het werkt brengt me aan het eind van de dag naar Rijswijk. Daardoor mis ik de training in de groep. Dan maar de schoenen aan en de park klarenbeek omhoog. Dat is meteen pittig. Ik schakel rustig terug. Dat werkt. Daarna probeer ik een lekker ritme te vinden. Dat gaat - zoals wel vaker - in een steeds beter tempo.

Rond de 12 km per uur loop ik naar huis. Maar niet nadat ik in het bos de groep tegenkom en M. een high five geef. Super loopweer was het, een graad of negentien, soms een zonnetje en een koel briesje. Zaterdag me maar weer eens opmaken voor een langere duurloop. Deze keer houd ik het bij 10,1 km in 10,6 per uur. Voor een duurloop best wel een stevig tempo.

Uitlopen met Driss

 Het is het begin van de Ramadan. Driss is dus nog in topvorm en dat zien we als hij voortdurend vooraan loopt tijdens onze 8x4minuten met elke 30 seconden een tempowisseling. Het loopt allemaal lekker. Ik volg op een beetje afstand en concentreer me op het nu. Dan vallen de 32 minuten behoorlijk mee.

Terug gaan we langs de Schelmseweg en krijgen we de losse teugel tot aan het stoplicht. Ik loop weg van de groep, Driss volgt. We eindigen in 15 km per uur (4 min per km). Dat is best lekker na vier dagen Parijs, vier lunches en vier diners plus vier flessen wijn (minimaal) en een half liter biertje........ Je bent een sportman of je bent het niet.

Loopbril......

Sterk

Lang niet meer zo sterk gevoeld tijdens het lopen. Hans brengt ons naar Beekhuijzen en we klimmen en dalen volop. Aan het eind is er ruim 16 km gelopen. De steeds wisselende belasting verstouw ik goed. Op de terugweg loop ik door de bomenlaan bij de Schelmseweg, moeiteloos. In een flow noemen ze dat. Wat een tegenstelling met het harde werk van zaterdag.

Het groepje is overigens klein. Een deel is op vakantie en een kleiner deel is alweer terug. Mooi gebied ook dat Beekhuijzen. Zouden we vaker doorheen moeten dwalen.