Een tragisch verkeersongeluk en een dodelijk schot

De plek van Teerose II en onze tocht van 26 km

Het was een mooie tocht gister, een tocht met een doel. Trailer E. had nog nooit gehoord van het moffendorp. Wij wel. Maar wat het nu precies is weten we eigenlijk ook niet. In 26 kilometer lopen we er heen en terug. Bij het 'moffendorp' vinden we een gedenksteen met de tekst 'lager kan een mens niet zakken'. Hier was een Duits radio-peilstation, Teerose II. We struinen er wat rond.

Ik google de volgende dag wat en vind uit dat van hieruit de Duitse Jachttoestellen werden gedirigeerd naar de geallieerde bommenwerpers. Op de plek waar we wat rondhangen zaten tijden de oorlog permanent 25 militairen die op glasplaten de posities van de nachtjagers bijhielden.Zo konden ze snel naar de geallieerden worden gestuurd.

Op de achtergrond een peilstation

De kist met Oskar Himmel

Ik wil er nog meer van weten en kom op de Terletse Galgenberg uit. Daar waren de soldaten (en soldatenvrouwen) ingekwartierd. Met de bus konden ze naar Arnhem om uit te gaan. Al speurend kom ik op twee tragische geschiedenissen. Pauline Hofbauer ofwel mutti komt onder een bus en sterft. Gefreiter Oskar Himmel schiet zichzelf per ongeluk (?) door het hoofd en krijgt een 'Himmel-fahrt'. Apart om die foto's te zien van zijn kist en het eresaluut.

Zo zie je maar, je loopt wat en voor je het weet duikel je in de 'petite histoire'.

Overigens is de googleweg van Teerose naar Hofbauer en Himmel geen directe lijn. Al googlend kom ik een boekje tegen (op pagina 22 staat iets over de gedenksteen - kopje herfst). Wat me echter meer treft zijn de foto's achter in het digitale boekje. Zelden heb ik zulke mooie foto's van de Veluwe gezien.

Echt prachtig!

PS. ik vind hier ook nog boeiende informatie over de neergestorte Lancaster aan de Eerbeekseweg. We lopen zo vaak langs het monument. Als je het leest gaat het leven.

Een foto die ik over een moderne gooogle earth heb geplakt. De rechterpijl geeft aan waar de Lancaster crashte. Hij probeerde de hei te bereiken maar vloog tegen de bomen. De linkerpijl de barakken van Teerose I bij de Galgenberg op Terlet.

Op dreef

De snelheid neemt per 400-tje toe. Vooral de laatste twee gaan lekker op tempo (zie pijl)

 Het verschil met de vorige week dinsdag is groot. Het scheelt al snel 10 graden, kouder dus en in mijn voordeel. Bij 18 graden loop ik nu eenmaal lekkerder dan bij 28 graden met een exploderend been om me heen. We lopen 10x een 400 meter. Ook dat loopt lekkerder dan 3x een 2000 meter.

Kortom, ik doe het de eerste 400-tjes langzaam aan en dan heb ik zin in wat snelheid. De laatste twee vierhonderdjes gaan tegen of ruim over de 15 kilometer per uur. Dat is hard. All dwarrelt de Garmin wel wat te veel heen en weer, vind ik (zie kaartje hieronder).

Maar de echte training zat deze keer in mijn hoofd. In Runnersworld stond een artikel over mentale training. Veel lopers zijn bezig met de finish (straks) en niet met het proces van lopen (nu). De finish is vaak nog ver weg, dat demotiveert. De truc is om je te concentreren op het nu, een mantra in je hoofd of je ademhaling cq. bewegingen.

Kortom, ik concentreer me op lekker lopen en ga van pas naar pas. Het is zo simpel maar het werkt, natuurlijk ook omdat bij een 400-tje de finish nooit ver weg ligt. Dat helpt.

Support tijdens PR halve

Interactie tussen nichtje en tante. Tante gaat voor een PR en zal de derde plek veroveren. Lees hier het relaas....

Fietsen door het ganse land.....

Zaterdagochtend om tien voor negen stap ik op de fiets. Het is windkracht vijf en er zijn buien. Als ik weg ga piept de zon er nog doorheen. Ik ga naar Den Haag omdat M. een halve gaat lopen in Nootdorp op de zondag. Zaterdagavond zitten we in een B&B op loopafstand van schoonzus N. en de familie.

Op de reliefkaart is te zien dat de omgeving van Arnhem in theorie de meeste heuvels kent. Ergens bij Maarn is er dan de pukkel van de Utrechtse heuvelrug. Ik merk er geen sikkepit van. Ik trap stug door en ga via de lijn Arnhem-Ede-Maarn-Zeist-Utrecht-Leidsche Rijn-Bodegraven-Nootdorp-Den Haag. Het worden 124,66 km.

Ik maak er een mooie toertocht van. De gemiddelde snelheid komt net iets boven de 21 km per uur te liggen. Ik fiets langs het oude Enka terrein in Ede, dat ik ken vanuit de trein. Fiets langs de KNVB in Zeist en langs Douwe Egberts in Utrecht. Dat laatste ken ik weer van mijn werk, heb er zelfs woensdag een afspraak.

Snel gaat het niet met de wind (kracht 5) schuin van voren. Ook eet ik hier en daar één van mijn muesli-bolletjes of een banaan. Drie keer krijg ik een fikse bui over me heen. Twee keer in het groene hart en één keer in de Leidsche Rijn. Vooral daar wordt het een deprimerende plek. Wat een woningen zijn daar neergekwakt. In die leegte wonen allemaal mensen, maar een ziel heeft het niet. Pas in Woerden zie ik weer een mooie kerk en een kasteel.

M. belt later naar haar moeder. 'Hij is zo fris als een hoentje', hoor ik haar zeggen. Dat valt schoonma alleszins mee. Pa en Ma zijn blij met sportieve dochters en schoonzonen, maar ze moeten het ook weer niet te gek maken met marathons en zo. Pas na de finish is de bezorgdheid weer weg.

Maar fris als een hoentje, daarin heeft M. gelijk. Heerlijk gefietst en flink wat kilometers gemaakt. Geen centje pijn in benen of rug. Scheelt toch wel als je fiets helemaal op je lijf is afgesteld. De volgende keer ga ik langs de rivier. Heb er nu al zin in. En ik hoop dan op een zonnetje.....

 

Voor de goede orde...

Donderdag dus ook wel degelijk gelopen. Het werk loopt uit tot kwart over zeven. Gelukkig zijn daar pizzapunten. Ik snaai er twee en eenmaal thuis loop ik als genoegdoening 10 kilometer in 10,3 per uur. Effetjes die calorietjes wegtikken.......

Help, zuurstok-trend!

 

Hmm, we waren aan nieuwe schoenen toe, blijkt er een zuurstok-trend te zijn. Maar ja, het is nu eenmaal het model wat je nodig hebt. Kan niet wachten tot die trend over is..........

 

Exploderend been

'Mijn been explodeerde', zegt Jan als hij als laatste van het eerste rondje komt aanlopen. Dat gaat ook hard in de warmte, zo'n 13 km per uur over 2200 meter. En dan staan er nog twee rondjes op stapel. Ik besluit wat gas terug te nemen. Raak de warmte ook niet kwijt.
Het tweede rondje gaat rustiger, net iets boven de 12 km. Het laatste rondje mogen we inkorten, vanwege de warmte. De benen zijn dan ook behoorlijk leeg. Gelukkig is daar een herstelbankje. Jan komt naast me zitten. We vinden het ff prima zo.
Ondertussen rijpt er een plannetje. Zondag is er een halve marathon in Nootdorp, dicht bij zus N. M. voelt er wel wat voor die te lopen. Ik vind het behoorlijk snel na de laatste en wil de enkel sparen. Het (voorlopige) plan: ik fiets zaterdag de 137 km naar zus M., we nemen een bed&breakfast en M. loopt de volgende dag de halve.
De fiets gaat dan achterop de auto terug. Strak plan, me dunkt. 'Zus N.: we komen eraan!'

Op historische grond

Het is niet leuk, wel indrukwekkend het monument langs de oude Arnhemseweg (tegenwoordig A50) tussen Apeldoorn en Arnhem. Ik stap even af en maak wat foto's. Thuis zoek ik het een en ander op. Het gaat om een misverstand, een aanslag op Rauter op 8 maart 1945. Juist, de man die ook al een rol speelde bij de deportatie van de mannen uit Putten. Geen vrachtwagen vol varkensvlees zoals gedacht, maar een limousine. Gevolg: lukraak mensen gefusilleerd. Op 8 maart 1945, nog geen twee maanden voor de bevrijding. Een schuldige plek.


Het is maandag, ik heb een vrije dag en stap op mijn Eddy Merckx-fietsje. Even twee uurtjes de benen laten herstellen van de duurloop van zaterdag. Het worden 50 kilometers in gemiddeld 26,1 kilometer per uur. Loop dat maar eens.

Ik kom dus langs het monument waarvan ik het bestaan niet wist. een trieste plek vooral ook omdat de A50 op de achtergrond bromt. Weinig sfeervolle stilte dus. Levert uiteindelijk niks op, zo'n oorlog.........

Weg rode pijlen trauma

Ik heb het erop na geslagen: 26 januari liepen we ook de rode pijlen route. Het was bitterkoud, er lag bevroren sneeuw, geen grip. Vervloekt heb ik die route. Jan en M. lopen makkelijk in januari en beloven mij revanche. Gister was het zover.

Prachtig loop weer, een graad of achttien met een windje. Dat koelt lekker af. Van sneeuw is geen sprake meer. Ik kijk ook nog eens naar de route van januri en we lopen exact hetzelfde rondje, maar wat een verschil.

De enkel speelt wat op maar de benen voelen goed. En net als vaker trek ik mezelf na vijftien kilometer op gang. Het is dat dat ik Wim roep dat we het breakeven point gaan naderen, hij levert in en ik kom op. Aan het eind zit hij er inderdaad doorheen. Opmerkelijk hoe voorspellend zoiets is.

Marlies loopt stijf mee. De conditie is oke maar de spieren zitten strak op het lijf. Dat loopt niet fantastisch. Ook Jan klaagt. Hij zit aan het elastiek. Vreemd vind ik het niet, ze hebben stuwwaltrail én een halve in de benen. Ik heb me deze week dankzij een haringparty op donderdag weten te sparen. Het lijf heeft gerust. En dat komt op zo'n zaterdag naar boven.

Thuis tellen we ruim 27 km in een gmiddelde net boven de 10. Lekker gelopen, zeg je dan op zo'n moment. Nu maar hopen dat de enkel zich goed houdt..........

Hersteltraining

En ondertussen toch nog netjes een hersteltraining afgewerkt gisteren. Mocht van mij zelf niet boven de 10 gemiddeld en loop dus 11 km in 9,9 km per uur. Gaat lekker:

Ik geef PR op

 Ik geef mijn PR (met een verhaal) op. Mijn geodeet heeft mij overtuigd:

Hoi P.

 Als ik de track bekijkt, zie je dat het op de rechte, open stukken wel aardig goed gaat. Maar hij zit er ook vaak behoorlijk naast, zie de bijlages. Ik heb de track handmatig geedit, met het resultaat in de bijgevoegde gpx. Deze is 21,16 km. Dat komt al aardig in de buurt. Misschien heb ik sommige bochten nog wat te ruim ingeschat, dan kom je in werkelijkheid behoorlijk richting de juiste afstand.

Groet M.

Hij voegt er wat beeld bij, waar ik (of de Garmin) uit de bocht vlieg:

Halve Zwolle, P. in actie!

Heb er wel kijk op

Links de prognose die ik voor de wedstrijd afgaf. Rechts de uitslag. We missen niet-ciko-lid dokter Peter, die liep 1:42:02., het is een longarts, die weet alles van inhoud, dat geeft hem een voorsprong. De conclusie: ik zat behoorlijk goed.

PR met een verhaal

Oude PR Vorden

Nieuw PR Zwolle

We zitten op een muurtje voor het stadskantoor in Zwolle. Het zonnetje schijnt, een mooi briesje, ideaal loopweer. Ik besluit het er maar eens op te wagen. Bij de start geef ik gas, ik wil wel eens voorop lopen en dat lukt me na driehonderd meter als ik Cordien achterhaal. Daarna vind ik het welletjes. Van de groep ben ik niet de snelste loper, dus ga ik voor mijn eigen tempo.
Wat zich in de volgende 20 kilometer ontrolt is een bloedstollende titanenstrijd tussen Jan en ondergetekende. Op pakweg kilometer 12 zie ik Jan in de verte. Ik loop er soepel naartoe en tik hem op de schouder (spreekwoordelijk). Dat is een Rotterdam-momentje en geeft moraal. Ik loop in mijn eigen tempo verder en Jan zie ik niet meer.
Op snode wijze is hij echter achter mij blijven hangen en als ik bij een drankpost even wandel (zoals bij iedere drankpost) schiet hij mij voorbij. Ik pak mijn tempo weer op en in een prachtig duel loop ik weer naar hem toe. Erop en erover, voor de tweede keer.
Probleem is dat je vervolgens niet weet hoeveel en of jij bij hem wegloopt. Jan zelf trekt zijn eigen plan. Hij heeft mij na deze tweede prachtige mentale klap als zijn persoonlijke haas betiteld. Jan blijft dus maximaal 10 meter achter mij hangen. Ik weet dat niet, want ik zie hem niet. Op kilometer achttien vervolgens haalt hij mij in, als een dief in de nacht.

Best wel voorin, dat vergeet je vaak als je met goede lopers naar een wedstrijd gaat

Even nog zet ik aan, maar het beste is ervan af. Langzaam zie ik hem weglopen en hij pakt 20 seconden uiteindelijk. Ik finish in 1:43:38 volgens mijn Garmin. Maar het klokje geeft ook 21 km en 440 meter aan. Dat is 340 meter te lang. Wim wijst mij erop. Hij heeft 500 meter te ver moeten lopen (onnauwkeuriger klokje, te veel buitenbochten?). Ook M. loopt 21 km en 440 meter.
Ik besluit dus de eindtijd te corrigeren en schrap de eerste 340 meter (eindtijd 1:42:10) of de laatste 340 meter (1:42:15). In beide gevallen een PR! Niet helemaal zuiver, het is meer een PR binnen een wedstrijd maar ik ben opportunistisch genoeg om van de gelegenheid gebruik te maken. Mijn vorige PR stond op 1:42:33. Half minuutje eraf, P. is tevreden.

Klein rondje na afloop

Drie rondjes lopen we in de binnenstad van Zwolle. Terug in Arnhem knopen we er twee rondjes (en een klein rondje) aan vast in de lokale kroeg. Voor mij is dat niet genoeg. Vanachter het bier zie ik een junk in mijn fietstassen snuffelen. Ik ren naar buiten (herstelrondje) en schreeuw strak een commando: '@#$%^%$ blijf met je poten van mijn fiets af.' Hij rent weg. Kijk, zo draag je die mooie loopsport ook nog eens uit bij de minderbedeelden.

Naschrift: de autoriteiten denken er anders over

Sterven in de eindtijd

Per vijf kilometer moet je na een marathon een week rust nemen. Dat zegt prof. J. tegen mij. Niet dat hij daar voor gestudeerd heeft, maar ik begin hem wel te geloven. Gister lopen we een duurloopje van 12,4 km. En de macht komt terug in de vermoeide benen. Ik kan het niet anders omschrijven.

De laatste weken liep ik voor mijn gevoel niet top. Niet zo top in ieder geval als kort voor de marathon. Pijntje in de enkel, kuit op slot, moeheid in de benen. De machine was niet fijn afgesteld. Volgens Prof J. moet exact 8 weken na de marathon dus een kantelmoment komen.

Zal het zaterdag zijn tijdens de halve van Zwolle?

Ik weet het niet. Eerlijk gezegd loop ik liever een marathon zoals in Rotterdam dan een halve. Op een halve moet je voortdurend een beetje sterven en rond de 18e zeg 19e km keihard doodgaan om vervolgens in een staat van ontbinding te eindigen. Dat is de Jan-aanpak: stijf rochelend tegen het hek bijkomen met een mooie eindtijd op zak. Sterven en eindtijd, ben ik de enige die daar ook poëzie in proeft.......

Ik verheug me wel op Zwolle. Daar zijn meerdere redenen voor. Zo is er een fikse ciko-delegatie met mijn M. natuurlijk ook. Het parcours is een paar (of drie?) rondjes door de binnenstad. Dat geeft sfeer, maar bovendien zal ik daardoor ook door de echte toppers gelapt worden. Een belevenis! Ben benieuwd hoe dat is als iemand boven de 20 km per uur langssnelt. En dan zijn er nog de talloze muziekbandjes. Het wordt dus één groot feest.

Tijdens dat feest zal ik dus ergens moeten sterven. Stel je voor, doodgaan in de eindtijd in de binnenstad van Zwolle. Daar wil je toch niet dood gevonden worden. Figuurlijk dan.

Het wordt dus lekker genieten en ontspannen lopen.

Stuwwalloop 2013

Oppassen......

Waar de anderen een pittige trail lopen van 18 km besluit ik deze zondagochtend in mijn eentje kilometers te maken. Het weer is perfect. De zon schijnt en er is een aangename afkoelende bries. Ik denk zelfs het beste loopweer dit seizoen. Om kwart over acht stap ik naar buiten.

Ik wil lopen met de rem erop. Gewoon lekker voortgaan en genieten. Het wordt een klim naar hoogte 80, via ciko het bos in, zevenheuvelenpad, kleine heitje, gekapte bosweg, rechtsaf naar kerkepad en dan weer terug. De eerste tien kilometer gaan in 10 km per uur. De tweede tien gaan - oeps - wat harder want ik eindig in een gemiddelde van 10,7 km per uur over ruim 20 kilometer.

loopt duurloop in eigen tempo..

Toch kijk ik geen moment op mijn horloge. Ik probeer gewoon voort te gaan en in de praktijk is dat snel, te snel durf ik wel te zeggen. Maar à la, de anderen lopen een pittige trail, ik wil volgende week een halve marathon lopen en een kleine test lijkt me oké. Vooral ook omdat J. mijn linkerkuit vrijdagavond heeft losgemaakt. 24 uur ff niks doen, 3x per dag biofreeze, luidt zijn advies. Dus de zaterdag liet ik verstek gaan. De zondag was het tijd voor een test.

De zaterdag was wel een leuke loopdag overigens want ik heb foto's gemaakt tijdens de trail waarin M., trainster N., traildebutant J en trailadept E. lopen. Schoonzus N. houdt mij gezelschap. Het is genieten maar er is ook wat stille jaloezie. Had ik die trail niet mee moeten maken? Lijkt me best leuk. Het leuke aan een trail is het parcours. En wat te denken van al die kekke schoentjes die de trailers vooraf thuis door de modder slaan, zo vermoed ik.

De tijd op zo'n doet er niet toe, zo hoor ik alom om me heen. Toch is dat wennen. Degene die het minst met tijd heeft Trail-adept E. geeft vol gas en wil vooraan eindigen. Zou hij bang zijn geweest dat een ciko-dame hem zou aftroeven? Mijn M. en trainster N. kun je best als joker inzetten op een trail. Deze keer lieten zij hem gaan....... Hij moet oppassen!