Hellingproef op Kroningsdag

Ik heb er niet veel mee. Als ik wakker word hoor ik op de radio een opgewonden verslag van hoe iemand met een stofzuiger het balkon op de Dam onder handen neemt. Wat een onzin om daar zendtijd mee te vervuilen. Grappig is zo'n troonswissel wel. Als wij naar buiten stappen beginnen we de training onder het regime van koningin Beatrix. Eenmaal op de terugweg zitten we in het koninkrijk van Willem-Alexander I. Het voelt overigens geenszins anders.

M. heeft een voorstel voor een hellingtraining. Ze neemt me mee naar park Klarenbeek. Vijf keer zullen we naar boven rennen. Met de klim naar hoogte 80 erbij komen we op 6 keer. Hijgend staan we de laatste keer boven. Het worden 229 hoogtemeters in een gemiddelde van 10,5 km per uur en een totale afstand van ruim 9 kilometer (exlusief rustperiodes tussen de klimmetjes in, dat dan weer wel).

En terwijl de koningin afstand doet van de troon rennen wij dus in het park naar boven, die ellendige helling op. Om ons heen doet hier en daar een hond zijn behoefte. Schijt aan het koningschap. De baasjes sjokken erachter aan. Zo prozaïsch kan een abdicatie dus zijn.

Uitwaaieren

Het voelt nog steeds een beetje als vakantie, uitwaaieren na de marathon. We lopen de zaterdagochtend duurloop maar Jan en ik besluiten om niet 'vol' te gaan. Zestien kilometer is genoeg. Even piept een zonnetje erdoor. Dat voelt meteen aangenaam warm, de zon prikt een beetje.

De route is bekend, de benen lopen prima, het weer is zacht en de volgende wedstrijd is begin juni. Hoe mooi kan het zijn. Helaas ook voor de blogvolgers, spannender kan ik het even niet maken. Gelukkig laat de foto meer zien dan ik in honderd woorden kan beschrijven.

Zomeravond

Het is warm, het lijkt wel een zomeravond, maar het is eind april. Korte broek, Rotterdam-shirtje aan en we melden ons bij Ciko. M. en ik. Op het programma staat een duurloopje met aansluitend twee verjaardagen in de kantine. Dat wordt dus mini-bounties en chocoladecake. daar wil - moet - je wel een stukje voor lopen.

Het worden bijna 13 km door het bos. Trainer M. herstellende fietst op een mountainbike mee. Hier en daar hoor ik vogels fluiten. De benen voelen prima al heb ik het gevoel langzaam weer op te moeten starten.

Komende zaterdag maar niet 20 km lopen. Ik haak waarschijnlijk eerder af samen met coach J. tevens herstellend van Rotterdam. Maar hoe dan ook, wat een plezier op een zomeravond in april een stuk te mogen lopen in het bos.

Opstarten

Groep vijf loopt een testrondje. Dat is 3,5 km knallen.Voor mij is dat te kort op de marathon. Het plan is dan ook om de eerste loop na Rotterdam samen met M. aan te gaan. Zij heeft ingeleverd door allerlei malheur en ik moet opstarten.

Het worden 12,2 km in 10,4 km per uur gemiddeld. Dat is best wel een aardig eindje en een goede snelheid. En heb ik de marathon in de benen? Nou, nee, het loopt eigenlijk best wel lekker. Ook M. draaft stevig mee. En het mooie is: we lopen voor de eerste keer samen in het licht en in korte broek. Het voorjaar is echt begonnen.

De doelen zijn ook al gezet. Op 1 juni loopt M. de stuwwaltrail. Op 8 juni lopen we beiden de halve mararthon van Zwolle. Kijken of ik in ieder geval daar een goede tijd kan neerzetten. 

Ik ging naar Nijmegen om de brug te zien......

Ik ging naar Nijmegen om de brug te zien. Eigenlijk vrij naar Martinus Nijhoff. De brug werd gister de rivier opgedraaid en aangezien het voorjaar is, het weer aangenaam, de racefiets lonkt en de marathon moet worden weggetrapt, stapte ik vanmorgen op voor een tochtje van een kleine 50 km.

Het is een fraaie ranke brug. Het valt op dat de oprit wel drie keer zo lang is als de eigenlijke brug. Verder staat de brug in een slordig en verrommeld landschap met de electriciteitscentrale en hoogspanningsmasten op de achtergrond.

Terug thuis tintelen de tenen van de koude. Maar de marathon is goed verstouwd en nu al weer fietsen is een belofte naar de zomer. Het is nog geen twaalf uur als ik onder de douche vandaan stap. Lekker in de zon vanmiddag een boek lezen. Hersteltraining noemt men dat.

Gillende groupies...........

Ze heten Ciko-babes en zijn in het dagelijkse leven hele rustige en normale vrouwen. Ik ben er zellfs eentje getrouwd. Maar bij de start van een marathon worden het plotsklap groupies: Peeeeeeeeter, Peeeeeeter!

Support op de laatste (kilo-)meters

Via Marathon Supporter konden mijn supporters teksten zenden voor op de grote lichtkranten op 37 km en 500 meter voor de finish. Maar ja, er zijn meer lopers dus toen ik langskwam heb ik de teksten niet gezien. De organisatie heeft ze echter wel naar mij gestuurd. Voor de geïnteresseerden zijn dit dus de teksten die mij werden toegewenst op het eind van de marathon:

Je krijgt het niet voor niets.....

Rotterdam, de marathon in beeld

Fotografie: Prof J.

En ja, er is leven na de eerste marathon

Zo voelt een marathon dus

Als ik dan toch één puntje van kritiek op mezelf mag hebben dan heb ik teveel verloren in de laatste kilometers tijdens de marathon Rotterdam. Maar geeft niks. Ik heb hem binnen de vier uur gelopen volgens plan en het smaakt zeker naar meer. Wat een mooi evenement.

De start is kippenvel met in de verte in een klein groen bakje Lee Towers met zijn 'you never walk alone'. Ik sta dan met Jan en Hein (debutant) in het startvak. Edwin (de dag ervoor 60 km! gelopen) en mede-debutant Nancy staan een startvak voor ons. Zij krijgen pakweg drie minuten voorsprong.

Rustig beginnen prent ik me in en de eerste vijf kilometers laat ik mijn medeclubgenoten gaan. Nancy zal ik pas weer na de finish zien op de hotelkamer. Zij loopt een fantastische 3:38. Op kilometer 8 maakt het parcours een slinger. We lopen heen en terug. Aan de overkant zie ik Edwin vrolijk zwaaiend. Die pak ik nooit denk ik.

Op kilometer tien zie ik ineens Jan. Ik loop er rustig naartoe. Ik tik hem op de schouder. We praten wat. Hein is er als een speer vandoor zegt Jan. Die pikken we wel op volgens hem. Na de drankpost (11 km) concentreer ik me op de supporters. Die staan op 15-27-37 en 40 km. Dat weet ik en het is een feest ze aan te treffen. Wat een enthousiasme! Prachtig. Kippenvel wederom.

Daarna zie ik op kilometer 15 pak weg Hein. Ook daar loop ik naartoe. Ik tik hem op de schouder (tik2) en wens hem succes. Mijn snelheid ligt tegen de 11 km per uur gemiddeld. Dit zal ik volhouden tot km 32. Het gaat echt lekker. Hein volgt niet. Ik draaf dan maar door.

Dan ineens een verrassing. Edwin is de betere loper maar daar zie ik hem. Achteraf denk ik, geen wonder met de 60 km van de vorige dag in de benen. Hij oogt niet meer goed op km pakweg 18. Ik tik hem op de schouder (tik3). Ook hem wens ik succes. Edwin zal iets later uitstappen. Jan en Hein eindigen overigens rond de 4:20. Het was top met ze de voorbereiding te doen.

Daarna gaat het verder. Mentaal heb ik een strijdplan. Ik loop tot km 22 en zal dan tegen mijzelf zeggen nog maar twee keer tien kilometer moet. Wat is nu een 10 kilometer. Dat is een maandagavondrondje, daar draai ik al lang mijn hand niet meer voor om.

Bij vlagen is het dan warm. Ik besluit niet te zeuren. Tijdens de Venloop was het nog bitterkoud en eigenlijk geniet ik van de wedstrijd en de warmte. Lekker weer, eindelijk weer in korte broek en shirtje. Gelukkig is er van km 22 tot 24 een fris windje. Dat doet goed. Nu op weg naar de Erasmusbrug. Daar moeten de supporters weer staan, op km 27. Ik zie Wim het eerst en dan de rest en natuurlijk M. Die zoek ik iedere keer met de ogen op. Zij staan te juichen en te gillen. 'Een eitje, de marathon', roep ik ze wat overmoedig toe. Als ik het heb gezegd denk ik oeps, tja, rustig blijven het moet nog beginnen.

Dan komt er een pittig stukje. Eerst de Erasmusbrug op, dan omlaag, linksaf en scherp rechts en dan een tunneltje in en er weer uitklauteren. Het haalt me wat uit mijn ritme. Het is daarna een flink stuk naar de dertig, ofwel 32 km in mijn strijdplan. Wat ook niet helpt is dat ik dit deel van het parcours niet zo goed ken. Een paar bochten, een paar saaie rechte stukken en dan is er pas de dertig. Ik neem mijn derde gelletje. Ik pak ze op 10-12-30-35 en eet daarna zeker nog vijf chomps, energiesnoepjes. Mijn horloge geeft aan dat ik tijdens de marathon 3850 calorieën heb verbrand! Een vent van mijn postuur heeft er normaal maar 2400 per dag nodig.

Nu wordt het spannend. Op km 32 loop ik gemiddeld nog 11 km per uur. Daarna zakt het langzaam naar 10,9, 10,8, 10,7 en ik tik zelfs de 10,6 aan. Dan word ik boos. Het zal mij niet overkomen dat ik de de vier uur niet haal. Op km 37 de supporters. Ik hoor ze, maar het beste is ervan af. Even verder staat Lisette mijn nichtje. Ook die zie ik. Support geeft moraal.

Dan draaf ik verder. Op km 40 schiet een kramp in mijn rechterkuit. Ik besluit me er niets van aan te trekken. Ik moet binnen de vier uur eindigen. Op de Coolsingel zie ik uit een ooghoek Nicolien, mijn schoonzus. M. staat er naast. Het enige wat ik daar echter verder zie zijn de borden 300-250-200-150-100 meter. Verder concentreer ik me op het woord finish boven het wegdek. Achteraf denk ik, shit ze staan 10 rijen dik en ik heb geen publiek gezien. Ik zit in een cocon. Ik zet aan en kom over de meet. Ik druk op mijn Garmin 3:59:29 (wordt later officieel 3:59:31). Ik ben blij. Beide vuisten gaan gebald omhoog. Wow! Ik zie twee mannen geleund over een hek. Ik sluit me er heel even bij aan en ga dan op zoek naar M.

Ik heb het gedaan. Binnen de vier uur! Ik ben hartstikke blij!

 

Het zit erop!

Klus geklaard

Mar R'dam Stnr 1485 netto 5K28:04 10K55:29 15K1:23:00 20K1:50:00 1/2M1:56:05 25K2:17:24 30K2:44:36 35K3:15:13 40K3:46:34 Fin3:59:31

Ben supertrots!

Er is geen weg terug.....heb er zin in

Laatste Pastamaal

Redelijk gunstig?

De Volkskrant is optimistisch. Gaat wel over de eerste twee uur:

 

Dialoog

M., tikkie nerveus: 'Ik loop liever zelf dan dat jij die marathon loopt.'

P.: 'Het was een bewuste keuze van je. Ik had het ook liever andersom gezien.....'

Klaar voor vertrek

 

Dat ene glaasje wijn...

normaal rondje Oosterbeek

di avond afgekort rondje Oosterbeek

We staan vrijdag in de schouwburg. In de pauze pak ik zonder erbij na te denken een glaasje witte wijn van het dienblad. M. grijpt meteen in. Ik vind het ietwat overdreven. Het compromis: ik neem één slok en laat het daarbij..........

De marathon begint nu serieus te kriebelen. Moet mijn tas zo nog pakken maar dat is een eitje. In Vorden en Apeldoorn en Venlo heb ik mijn iPad-list met mee te nemen zaken ge-optimaliseerd. Nu dus alleen pakken en afvinken.

Wat betreft tijden. Ik heb de laatste weken stieken gehoopt onder de vier uur te kunnen eindigen. Voor een eerste marathon vind ik dat een mooi streven. Maar het wordt te warm. Mijn besluit staat vast. Ik ga rustig lopen en dan wel kijken waar ik uitkom. Genieten en uitlopen dat is het motto.

Dinsdag was de laatste test. Een slechte generale, de benen waren nog wat moe. Maar een slechte generale betekent altijd een goede première. Daar houd ik mij maar aan vast. Verder krijg ik allemaal sms-jes en maltjes van mensen die mij succes toewensen. Echt heel erg leuk. Ik weet dat er morgen ook veel bekenden langs het parcours zullen staan. Ook dat is super. Ik verheug me op hun aanmoedigingen.

En nu pakken en lopen......

Voor alle thuisblijvers: M. gaat de boel live verslaan. Kijk hier en huiver:

http://tandjedrbij.blogspot.nl/

Weer in Rotterdam, warm!

Kan niet waar zijn!

De voorspelling voor Rotterdam. Dit kan niet waar zijn!

 

O mijn god......

Kan niet waar zijn, zondag 20 graden! O mijn god, zit ik niet op te wachten........

Laatste zaterdagduurloop voor marathon

altijd weer die bult op naar Ciko

Ik ben de enige marathonner die mij meldt bij de zaterdagloopgroep. Dat valt me een beetje tegen. De groep wil op zoek naar een nieuw kunstwerk ergens op de Tunnekesweg, op de heide. (Het lukt ze, zie foto).  Dat betekent zo'n 20 km. 20 km zit niet in mijn hoofd. Ik besluit om zeven kilometer mee te lopen en dan af te buigen naar huis. Het worden er uiteindelijk 13 in net boven de 10 km. Gewoon rustig gelopen, laatste kleine test.

Nu is het zaak de benen niet meer aan het werk te zetten. Dat is best lastig want 's middags fiets ik vanuit huis naar de Geitenkamp (pakje wegbrengen) dan weer naar naar de stad (pakje ophalen) terug naar huis (pakje wegzetten) en naar Presikhaaf (je moet immers ook eten) en terug. Daarna ren ik nog wat trappen op en neer in huis (was naar boven, schoonmaaakspullen uit kelder want badkamercorvee etc). De benen verzetten wel wat werk.

Maar alles om morgen gewoon lekker te niksen. Er staan weliswaar nog een paar kleine klusjes op het program maar die vind ik zelfs leuk (deur afschilderen).

Dinsdag nog vijf of zes km heel rustig en dan moet het maar gebeuren. Volgens mij ben ik er klaar voor. En ja, een marathon bestaat uit twee wedstrijden. De eerste is ongeschonden de start halen, de tweede is finishen. Ik ben meer dan tevreden over het eerste deel, nooit geweten dat ik het zo leuk zou vinden.

Mini-test

Ergens lees ik dat voor een getrainde loper langzaam lopen een uitdaging is. Je zoekt toch een grens op. Ik begrijp die opmerking. In Rotterdam mag ik niet te snel starten.

Het is dus een kleine test voor mezelf. Ik loop een rondje van 8,5 km en doe dat op mijn gemak en mijn gevoel buiten Ciko om. Probeer op 80 procent te lopen. Moeiteloos. Dat is althans het doel. Gewoon lekker uitlopen, zeg maar, niet puffen, niet hijgen, nergens de kuiten voelen. De Garmin bestaat dus even niet. De heuvel op bij de Arnhemse Allee neem ik dan ook zonder me te willen inspannen. Verder kijk ik wat rond en geniet. Probeer het voorjaar te ontdekken.

Eenmaal thuis staat er een gemiddelde van 10,8 km per uur op de teller. Dat is prima. Gezien ook de 70 klimmeters. En de vermoeidheid van de laatste weken vol training trekt ook langzaam weg uit de benen.

Ik krijg er echt zin in.

Ik reken op al mijn supporters

Ik zal het hard nodig hebben. Klik hier en help mij de marathon door. Lijkt me geweldig.........als ik nog de puf heb om te lezen.

Terug in het bos

Het is de eerste training in het bos. Dat kan omdat het langer licht is. Op het programma staat een 'baan'-training van 8x400 meter en dan 4x800 meter. Dat allemaal in een 10 km wedstrijdtempo. Bij de 8x400tjes raak ik de tel kwijt. Als ik denk op 6 te zitten hebben we er al 8 achter de kiezen. Het loopt blijkbaar behoorlijk soepel al houdt trainer G. mij strak bij de les: ik mag niet voor de laatste groep uitlopen. Daar hooud ik mij dus ook maar aan.

De 4x800tjes worden er drie omdat het in het bos te schemerig wordt, lees struikelgevaarlijk, lees blessuregevoelig. Dus stappen we de Schelmseweg maar op. Ik denk nog even dat we de laatste 800 richting viaduct pakken maar trainer H. vindt het genoeg. In deze afbouwfase van de marathontraining heb ik er geen moeite mee.

Tot Rotterdam heb ik nu nog drie trainingen in het verschiet. Donderdag lopen coach J., trainer N. en ondergetekende ons eigen rustige rondje in plaats van de duurloop met versnellingen waar trainer G. voor tekent. Te zwaar voor ons in deze fase. Zaterdag is er dan nog een 15 km en dinsdag lopen we 6-7 km is de afspraak.

Goh, Rotterdam, ik lijk er klaar voor. Ik zat straks nog even op de bank met het startbewijs in handen. Het gaat echt gebeuren!