Zo voelt een marathon dus

Als ik dan toch één puntje van kritiek op mezelf mag hebben dan heb ik teveel verloren in de laatste kilometers tijdens de marathon Rotterdam. Maar geeft niks. Ik heb hem binnen de vier uur gelopen volgens plan en het smaakt zeker naar meer. Wat een mooi evenement.

De start is kippenvel met in de verte in een klein groen bakje Lee Towers met zijn 'you never walk alone'. Ik sta dan met Jan en Hein (debutant) in het startvak. Edwin (de dag ervoor 60 km! gelopen) en mede-debutant Nancy staan een startvak voor ons. Zij krijgen pakweg drie minuten voorsprong.

Rustig beginnen prent ik me in en de eerste vijf kilometers laat ik mijn medeclubgenoten gaan. Nancy zal ik pas weer na de finish zien op de hotelkamer. Zij loopt een fantastische 3:38. Op kilometer 8 maakt het parcours een slinger. We lopen heen en terug. Aan de overkant zie ik Edwin vrolijk zwaaiend. Die pak ik nooit denk ik.

Op kilometer tien zie ik ineens Jan. Ik loop er rustig naartoe. Ik tik hem op de schouder. We praten wat. Hein is er als een speer vandoor zegt Jan. Die pikken we wel op volgens hem. Na de drankpost (11 km) concentreer ik me op de supporters. Die staan op 15-27-37 en 40 km. Dat weet ik en het is een feest ze aan te treffen. Wat een enthousiasme! Prachtig. Kippenvel wederom.

Daarna zie ik op kilometer 15 pak weg Hein. Ook daar loop ik naartoe. Ik tik hem op de schouder (tik2) en wens hem succes. Mijn snelheid ligt tegen de 11 km per uur gemiddeld. Dit zal ik volhouden tot km 32. Het gaat echt lekker. Hein volgt niet. Ik draaf dan maar door.

Dan ineens een verrassing. Edwin is de betere loper maar daar zie ik hem. Achteraf denk ik, geen wonder met de 60 km van de vorige dag in de benen. Hij oogt niet meer goed op km pakweg 18. Ik tik hem op de schouder (tik3). Ook hem wens ik succes. Edwin zal iets later uitstappen. Jan en Hein eindigen overigens rond de 4:20. Het was top met ze de voorbereiding te doen.

Daarna gaat het verder. Mentaal heb ik een strijdplan. Ik loop tot km 22 en zal dan tegen mijzelf zeggen nog maar twee keer tien kilometer moet. Wat is nu een 10 kilometer. Dat is een maandagavondrondje, daar draai ik al lang mijn hand niet meer voor om.

Bij vlagen is het dan warm. Ik besluit niet te zeuren. Tijdens de Venloop was het nog bitterkoud en eigenlijk geniet ik van de wedstrijd en de warmte. Lekker weer, eindelijk weer in korte broek en shirtje. Gelukkig is er van km 22 tot 24 een fris windje. Dat doet goed. Nu op weg naar de Erasmusbrug. Daar moeten de supporters weer staan, op km 27. Ik zie Wim het eerst en dan de rest en natuurlijk M. Die zoek ik iedere keer met de ogen op. Zij staan te juichen en te gillen. 'Een eitje, de marathon', roep ik ze wat overmoedig toe. Als ik het heb gezegd denk ik oeps, tja, rustig blijven het moet nog beginnen.

Dan komt er een pittig stukje. Eerst de Erasmusbrug op, dan omlaag, linksaf en scherp rechts en dan een tunneltje in en er weer uitklauteren. Het haalt me wat uit mijn ritme. Het is daarna een flink stuk naar de dertig, ofwel 32 km in mijn strijdplan. Wat ook niet helpt is dat ik dit deel van het parcours niet zo goed ken. Een paar bochten, een paar saaie rechte stukken en dan is er pas de dertig. Ik neem mijn derde gelletje. Ik pak ze op 10-12-30-35 en eet daarna zeker nog vijf chomps, energiesnoepjes. Mijn horloge geeft aan dat ik tijdens de marathon 3850 calorieën heb verbrand! Een vent van mijn postuur heeft er normaal maar 2400 per dag nodig.

Nu wordt het spannend. Op km 32 loop ik gemiddeld nog 11 km per uur. Daarna zakt het langzaam naar 10,9, 10,8, 10,7 en ik tik zelfs de 10,6 aan. Dan word ik boos. Het zal mij niet overkomen dat ik de de vier uur niet haal. Op km 37 de supporters. Ik hoor ze, maar het beste is ervan af. Even verder staat Lisette mijn nichtje. Ook die zie ik. Support geeft moraal.

Dan draaf ik verder. Op km 40 schiet een kramp in mijn rechterkuit. Ik besluit me er niets van aan te trekken. Ik moet binnen de vier uur eindigen. Op de Coolsingel zie ik uit een ooghoek Nicolien, mijn schoonzus. M. staat er naast. Het enige wat ik daar echter verder zie zijn de borden 300-250-200-150-100 meter. Verder concentreer ik me op het woord finish boven het wegdek. Achteraf denk ik, shit ze staan 10 rijen dik en ik heb geen publiek gezien. Ik zit in een cocon. Ik zet aan en kom over de meet. Ik druk op mijn Garmin 3:59:29 (wordt later officieel 3:59:31). Ik ben blij. Beide vuisten gaan gebald omhoog. Wow! Ik zie twee mannen geleund over een hek. Ik sluit me er heel even bij aan en ga dan op zoek naar M.

Ik heb het gedaan. Binnen de vier uur! Ik ben hartstikke blij!