Collateral damage

Als we de balans opmaken en het lichaam inspecteren heeft M. zegge en schrijven 1 blauwe teen aan Berlijn overgehouden en een PR.

Via mobiele telefoon

Strakke tijden...

Enerverende wedstrijd. Zeker als het even duurt voor Jan opduikt. Gelukkig komt hij heel op 4:12 binnen. Ton loopt een toptijd. De drie uur waar hij op mikte werd het niet, maar 3:10 zeg ik zo uit het hoofd. Daarna komt er een strak groepje Edwin en Edwin in 3:27 en Marlies en Rene in 3:30. Said - kuit, kramp - loopt een mooie 3:40 en Cordien debuteert met 3:46.



Mooie tijden, ideale omstandigheden, fris met een zonnetje. Topteam Berlijn is gefinished! Productiehuis 1uur45 moet een dezer dagen maar weer eens de montagekamer in en kijken of er een mooie clip te maken is.

Via mobiele telefoon

Gefinished!

Via mobiele telefoon

Amazone C.

Cordien finisht soepel op 3:46.

Via mobiele telefoon

3:30

Marlies klokt handmatig 3:30:06!

Via mobiele telefoon

Halve gaat goed

We staan nu op 41 km. Brandenburgertor is links van ons. Op de halve iedereen gezien. Erg fris in de wedstrijd. Volgorde ton, edwin R. Edwin Casteleins, rene, said, marlies, cordien en jan! Allemaal nog in een goed tempo. M. ziet er fris uit. Jolijt bij Edwin Casteleins. Wachten nu op Ton.

Via mobiele telefoon

Atleten aan het ontbijt

We schrijven 7.00 uur.

Via mobiele telefoon

Galgemaal

Via mobiele telefoon

Startnummers zijn opgehaald

Via mobiele telefoon

Generale

Het lekkerst zittende setje wordt gekozen. Het is de generale.....

Via mobiele telefoon

En hier draait het om...

Via mobiele telefoon

Brandenburger Tor

Het is nu al druk in het start en finishgebied. M. rust, ik dwaal door de stad. Laatste keer hier was in 1989, voor de val van de muur. Veel veranderd sindsdien.

Via mobiele telefoon

Morgen de start....

We zijn in Berlijn. Vandaag een rustdag. M. voelt zich goed, hier en daar bij de anderen pijntjes. T. gaat voor 2:59:59, zou fantastisch zijn. Jammer dat ik zelf niet start. Voordeel gister wel bier en bratwurst in het Sony Center gehad. Nu op naar morgen. Probeer wel weer live te bloggen.

Via mobiele telefoon

Gastblog M.: I am ........

I'm made of pleasure, not pain.

I'm made of belief not barriers
I'm made of sweat not swagger
I'm made of many not one
I'm made of the next point not the last
I'm made of blazing trails not following paths
I'm made of every hurdle I've cleared not just the ones on the track
I'm made of all the days you don't see not just the one you do
I'm made of everything to come not just what has been
I'm made of sport

Klaar voor marathon Berlijn!

Joden en een papegaai

Om half negen vertrek ik. M.draait zich nog een keer om en valt weer in slaap, haar voorbereiding op marathon Berlijn volgende week. Verstandig. Ik heb besloten weer eens in mijn eentje te gaan lopen. Daarbij heb ik altijd een voorkeur voor nog niet betreden paadjes. Die zoek ik dan ook op.

Zo loop ik over de begraafplaats Moscowa. Het is er mooi en rustig. Op dit tijdstip liggen de graven er stil en verlaten bij. Ik werp een blik over een muurtje en zie de Joodse begraafplaats. Het zijn nogal wat grafstenen, aparte sfeer. Via Moscowa ren ik verder richting Warnsborn.

Terug in Sonsbeek-park kom ik een man tegen die hardop praat. Ik denk eerst dat hij aan het bellen is, maar dan blijkt hij een papegaai op zijn schouder te hebben zitten. Ik loop er wat verbouwereerd langs, geen alledaags gezicht. Maar Lorre zal er wel van genieten.

Daarna gaat het langzaam sneller op weg naar huis. Thuis loop ik nog een rondje in de wijk, de 20 km moeten worden volgemaakt. Waarom eigenlijk?

Mededeling

Chauffeur van de bezemwagen

Ik voel me een beetje chauffeur van de bezemwagen. Naast me loopt trainer M. zich druk te bekommeren om 'zijn' geblesseerden. Het begint al ergens op het kerkepad met J. van de plantsoenendienst. Hij heeft ergens last van, mij is niet duidelijk wat maar het is wel behoorlijk ernstig. Althans, dat begrijp ik uit de commando's van Trainer M.

Ergens langs de A50 pikken we krasse A. op. 'Last van een oude blessure', zegt hij mij. Trainer M. verordonneert hem meteen ook kalm aan te doen. Kort daarvoor was ik overigens al met M. naar de kopgroep gerend. Gewoon het gas erop, boven de 16 per uur naar de 'snelle' groep die snel naar Ciko terug wilde. Waarom we naar voren sprinten, is me niet helemaal duidelijk? Wat willen we daaar vertellen. Maar het voelt wel lekker, even die snelheid pakken.

Terug bij Ciko - overigens zonder de geblesseerden, die wandelen de pakweg 15 km uit - kom ik een plukje Berlijngangers tegen. Kuitprobleempje, hamstringetje (het woord brengt me op de een of andere manier ook op de schone Berlijn-onderbroek die al klaar schijnt te liggen), PHPD-tjes, kortom dat gejeremieer. Alles bij elkaar opgeteld is het dus een avond vol blessures en pijntjes.

Ik prijs me gelukkig nergens last van te hebben. Nu rijdt zo'n bezemwagen ook niet echt heel snel, wel heel erg verstandig.

Tja, rustig aan doen...

Ik heb het met mezelf afgesproken. Ik loop rustig achterin de groep tot en met januari. Dan gaat het gas erop en kan ik doortrekken richting marathon Rotterdam. Maar ja, dan komt er een helling. Ik heb een hekel aan hellingen en wil daar zo snel mogelijk vanaf zijn. Dus storm ik naar boven in 14 km per uur.

De rest doet geen moeite om te volgen of kan het niet? Bovenaan wacht ik dan ook even op de anderen, doe wat rek- en strekoefeningen, maak een praatje met een man die zijn hond uitlaat (Beagle), pluk wat onkruid, duw een scootmobiel aan, wijs een ME-peloton de weg en daar komt de rest. Niet verstandig natuurlijk om zo snel naar boven te stormen. Maar het goede nieuws: mijn vriend Achilles sputtert niet. Ik beschouw het dan ook maar als een geslaagde test.

Dat test-gevoel slaat eenmaal in de kantine om in een scheutje pijn. Het schuurt om de anderen gebogen over kaarten van start en finishgebied Berlijn afspraken te horen maken. Waar treffen we elkaar na afloop? Shit, ik sta in het verkeerde want te langzame startvak. Wat doe jij de zaterdag voor de wedstrijd? Maar gelijk hebben ze. Ze hebben er God-gans hard voor getraind. Ze krijgen de mijne en ik verwacht hun support als ik Rotterdam ga lopen!

Doping na afloop......

Ik krijg op mijn donder van Amazone C. Waarom ik mijn blog niet bijhoud? Sinds zondag staat er inderdaad niets nieuws op. Ze heeft gelijk. Ik heb een publiek(-je) gecreëerd en moet dat goed onderhouden met mijn schrijfsels.

Toch, er is een excuus. Het laatste deel van deze week eindigde in een algehele malaise. Mijn hoofd zit vol met snot, mijn voorhoofd bonkt en hier en daar blijk ik zelfs mijn stem te verliezen. Kortom, er is sprake van een stevige verkoudheid. Dusdanig dat ik me vanmorgen bij het wakker worden nog eens omdraaide en zei dat ik thuis zou blijven. Niks forceren, of zoiets, waren de woorden.

Maar er is geen koorts, en een zaterdag niet lopen (of fietsen) is toch ook zo wat. Ik hijs me dus uit bed, snuit minimaal zes papieren zakdoekjes vol snot en trek de loopschoenen aan. Het wordt een training waarin ik moet bikkelen, maar de groep desondanks bijhoud. Een kleine 24 km tekenen we op in 10 km per uur.

M. ondertussen is solidair en heeft ook een verkoudheid ontwikkeld. Een teken van een goed huwelijk: we hebben hier en daar nog steeds lichamelijk contact, zo blijkt maar.

's Middags springt M. op de fiets en plundert een apotheek. We hebben nu Otrivin neusspray - ieder zijn eigen flesje, dit valt niet onder de clausule getrouwd in gemeenschap van goederen en we steken onze neus niet in elkaars zaken! - Trachitol zuigtabletten (tegen beginnende keelpijn), Isla moos (tegen kriebelhoest en kortdurende heesheid) en Daro Thijmsiroop (verzachtend voor keel- en luchtwegen). M. heeft daarnaast een tube VitA-POS oogzalf gekocht. Zelfs haar ogen kriebelen.

Met al deze doping na afloop van de training duiken we vanaf nu in de lappenmand en hopen er maandagochtend weer monter uit te kunnen stappen. Er moet immers gewerkt worden, dit land is in crisis!

Twee dames, tweede over tweebruggenwedstrijd

Vandaag de Bridge-to-Bridge. Amazone C. en M. lopen samen op en finishen samen. Zij worden tweede dame! Gefeliciteerd!

Begin september op de hei

Romantiek

hartje voor M. in het park....

Morgen is de Bridge-to-Bridge-loop. Maar, belangrijker nog, morgen is het ook onze trouwdag. M. en ik gaan het vieren met een etentje na de wedstrijd. M. doet daaraan mee. Ikzelf besluit gewoon lekker te gaan lopen vandaag. In mijn eentje.

ruim 20 km

Maar een training de dag voor de trouwdag moet een bijzonder tintje krijgen. Een kadootje voor M. die het meer dan waard is. In het park loop ik dan ook een 'hartje' voor M. Ik hoop dat de Garmin het oppikt. Het is als tekenen met een blinddoek om. Het blijkt dan ook een kromgetrokken hartje te zijn geworden, maar het idee blijft stevig overeind (zie foto).

mooie negatieve split

Vervolgens werk ik een training af van ruim 20 km met bijna 600 klimmeters in een keurige negatieve split. Gemiddeld worden het er 10,4 km per uur. Er staat een windje, de zon schijnt en de hei is nog steeds prachtig, want in bloei. Het is genieten, vooral ook omdat bij zo'n training in je uppie jezelf het tempo bepaalt. Dat is dus altijd goed.

Op het eind gaat het gas erop met km's van tegen de 12 per uur. Dan is de diesel op gang gekomen en loopt het lekker. Thuis heeft M. een glaasje sinaasappel geperst voor mij. In de regel doe ik het voor haar. Zo'n glaasje is dan een klein feestje. Als dan ook de zon blijft schijnen en het weer aangenaam is, staat niets een mooie trouwdag in de weg.

Om uitgelopen U. te citeren: 'lekker gelopen vandaag'.

Winterwedstrijden

Meteen ingeschreven voor drie wedstrijden: Zevenheuvelen, PWN halve Egmond en de Venloop. M. loopt mee in Egmond en Venlo.

Nou ja, meelopen, waarschijnlijk ren ik achter haar aan. Ze is het overigens meer dan waard om hard achter aan te rennen!

Story of my life...........

Spleen

De spleen komt de laatste dagen steeds vaker op. Het heeft er alles mee te maken dat Berlijn nadert en ik dus definitief niet instap. Dat is zuur, omdat de kracht in de benen en de vorm terugkeert. Ik acteer nog rustig. Hang achterin de groep.

Maar als, zoals gisteravond, ineens de 1 km-klim omhoog opduikt, loop ik in een rustig tempo op de macht weg van de groep en kom als derde boven. Nu heb ik me wel de hele training gedeisd gehouden. En ik liep geen Roozendaalse veldloop de avond ervoor. De versnelling geeft een vertekend beeld. Toch, de kracht neemt toe en dat begint op te vallen.

In het clubhok buigt R. zich naar me over. Ik heb aan R. mijn startnummer in Berlijn beloofd. 'Als je echt wilt geef ik je het startnummer terug. Desnoods in Berlijn zelf.'

'Nee', antwoord ik met ratio, maar mijn hart bloedt..........

Duurloopje

Het wordt een duurloopje van ruim 13 kilometer. Een hapje, een snack, een niemendalletje...... Was het maar waar. Het is een pittig loopje. Het is lichtjes benauwd en we hebben 242 klimmeters. Er moet dus gewerkt worden.
Al met al gaat het goed. Ik houd me netjes aan de opdracht opgedragen door M. om achteraan te blijven lopen. Slechts drie keer fluit de trainer me terug. Blijk ik aan kop te sleuren.
De geest wil wel langzamer, maar het lichaam is krachtiger. Dat is dan een mooie constatering. We hebben het wel eens anders meegemaakt, een olifantenpaadje tijdens een halve marathon op 18 km. Wekenlang hoon op de club was het gevolg. Ik voel nog steeds onrecht!

Een mammoet op de weg

Mijn broer B. is jarig. Hij woont ergens in de Achterhoek op 60 km fietsen. Dat vinden we dus te kort. Ik zet een route uit van 95 km met een fikse omweg om toch ook het Montferland mee te pakken. Zie het parmantige piekje hierboven. Deze keer wel.

blije eikel-foto

Het is mooi weer. Ergens op de dijk bij Zevenaar staat een Mammoet. Ik lieg het niet. Waarom die er staat, weet ik niet. Het is zelfs een lelijke mammoet. Maar toch mooi om er even een fotootje te schieten. Daarna gaat het in rap tempo verder. De 24 km van gisteren zitten amper in de benen. Het tempo komt bij tijden stevig boven de 30 per uur.

Als ik op het feestje van broer B. aankom, zit M. al te keuvelen met broer R. Broer L. zit er tegenover. Even later komen Zus M. en zus S. Daarmee is de familie wel zo'n beetje compleet. Omdat ik in de Achterhoek ben schuif ik er een halve liter Grolsch in. Maar daar laat ik het dan ook bij. Het moet een sportieve zondag blijven.

Voor de liefhebbers extra details: 2012/09/02 10:58

Gastblog M.: Veranderingen op de zaterdagochtend (2)

Waar mijn P. verstandig is en voor de korte route kiest, neem ik met de anderen de afslag voor een lange route. Op het marathon-schema staat voor vandaag een 35-er geprogrammeerd, de laatste écht lange duurloop voor Berlijn. Voor mij toch een soort van heilig moment: de laatste test voor Berlijn, vanaf nu is het nog een beetje doortrainen en heel blijven, het belangrijkste deel van de training zit erop, hiermee zullen we het moeten doen.

Het weer is fantastisch, heerlijk nazomerweer op de 1e dag van september, voor mij de mooiste tijd van het jaar. De hei staat nog in bloei. Coach J. heeft een prima route uitgestippeld (met dank!), hier en daar geholpen door Amazone C., die geheel in stijl helemaal in haar hum is op de paardenpaadjes. In de geest van Trailadept E. en Ultra F. nemen we zoveel mogelijk hoogtemeters. Als bonus lopen we over de Posbank bij Rheden, ooit mijn thuisbasis, waar ik met zoveel plezier mijn hardlooprondjes liep, die ik nog steeds mis. En ik loop soepel, zonder problemen. Bij thuiskomst staat de teller op 35,8 km., keurig.

Toch schuurt het een beetje, vandaag. Pas thuis realiseer ik me waar 'm dat nu écht in zit. Zo'n afstand van 35 km. moet je met ontzag benaderen, dat is niet zomaar ff een traininkje. Daarnaast is er het heilige moment van de laatste lange duurloop voor Berlijn. Dan past het niet als er een paar relatief onervaren lopers meeloopt, onvoorbereid - want onvoldoende drank en voeding - en voor mijn gevoel zonder respect voor de afstand en alleen ter meerdere eer en glorie van henzelf. Daar heb ik me aan lopen ergeren.

Marathon Berlijn 2006

Uiteindelijk ben ikzelf natuurlijk een grote sukkel: plezier in lopen moet vanuit jezelf komen, dat had ik me niet door anderen moeten laten afnemen. Helemaal niet bij zo'n laatste lange duurloop voor Berlijn, waarop ik me erg had verheugd. Dat was vandaag voor mij de belangrijkste les voor Berlijn: daar loop ik geheel en al voor mezelf, met mijn eigen plezier en met mijn eigen verdriet, dat ook. En dat laat ik me door niemand ontnemen. Egoïstisch? So be it.


PS Trailadept E. en Ulta F. (Team Runnersworld Arnhem) zijn vandaag keurig gefinisht op de 1e dag van hun TAR. De kop is eraf!

Veranderingen op de zaterdagochtend

Je loopt even een paar weken niet mee en de zaterdagochtendgroep ziet er ineens heel anders uit. Een plukje nieuwe lopers heeft aansluiting gevonden. Prima. Maar het moet zich wel zetten. Van eentje vraag ik me af of er ook een uitknop op zit. Die blijft maar verbaal doorreutelen. Reutel S. is een mooie naam.

Gelukkig stap ik na een dikke 10 km uit om samen met Hein, Hugo en Roel terug te lopen. Drie nieuwelingen gebundeld in één persoon (klik de link en je begrijpt de naamsverwarring. Ze reageren op dit stukje). Het gereutel sterft achter ons weg als wij richting Kerkepad gaan. Met zijn tweeën zetten we een paar keer - onbedoeld - ferm het gas erop en lopen km's tegen de 12 per uur. Dat is natuurlijk veel te snel, maar wel mooi.

Op het kerkepad passeren we een groepje van drie hardloopdames. Ze wandelen, maar hobbelen verder zodra we eraan komen. Iets verderop haakt een loper aan die na eigen zeggen 'al een uur met die dames optrekt'. Hij is blij met ons mee te kunnen. We nemen hem een stukje op sleeptouw.

Eigenlijk gaat het allemaal heel soepel. In het bos - kerkepad helling op - loop ik zelfs bij Hein, Hugo en Roel weg. Gewoon op souplesse. Het moet gezegd worden, het is stiekem wel leuk als je de ademhaling naast je ineens wat minder soepel hoort gaan. Hein, Hugo en Roel gaan New York lopen, maar met de helling hebben ze nog wel moeite. 'Dit was als een New Yorkse brug, steek je mooi in je zak', probeer ik hem op te monteren.

Bij Ciko sla ik af naar huis. Op de Garmin staan 23,66 km in 10,2 km/per uur. Een heel nette training. Precies wat ik wilde. Als M. na een ruime dertiger - en buitensporig veel verbaal gereutel - thuiskomt ben ik al in bad geweest en heb ik de sinaasappeltjes al geperst. Er is zelfs een glaasje voor amazone C. die de laatste tijd mede vanuit ons huis vertrekt. Met die twee komt het in Berlijn wel goed.

Stoere vrouwen! De stoere mannen lopen hier en hier! We volgen ze op de voet. Zet hem op Ultra F. en Trail-adept E. op hun eigen blije eikel-foto hier.