Zwaar weekje

Wat volgt is een zware trainingsweek. Niet vanwege de zwaarte van de training, maar meer vanwege de moeheid van het lijf. Gisteravond breekt het door. De rug doet pijn de gewrichten zeuren en de hamstrings zijn moe. We vermoeden een virusje.

M. meent het recept te hebben gevonden voor herstel. Zij staat in de keuken een worteltjestaart te boetseren. Met witte chocolade en speculaaskruiden!

Ik weet nog niet goed wat ik daarvan moet denken.

PS. En o ja, we hebben weer een stukje innovatie op de site: de trainingsanalyse. Nog wat amateuristisch maar het niveau gaat zeker omhoog!

Geen a la carte maar verrassingsmenu

Op het programma staat 'bospad a la carte'. Dat suggereert dat er iets te kiezen valt. Maar het wordt eerder een verrassingsmenu. Eerst meten we honderd meter af aan het aantal stappen. Dan lopen we telkens tweehonderd meter (2x het aantal stappen) met tussendoor pittige oefeningen.
Vooral de buikspieroefeningen zijn zwaar. 45 seconden op je ellebogen en tenen als een plank liggen, en dat twee keer. Dat doen we vervolgens ook nog zijwaarts. Dan is het opdrukken en elkaar een high five geven als je weer naar boven komt.
De sportschooltypes springen eruit. Ik niet. Ik moet werken aan meer rompstabiliteit voor een volgende marathon, vrees ik, weet ik.

Posted with Blogsy

Stukkie fietsen

Na het duurloopje van gister (26 km in 10,7 per uur) gaan we vandaag een stukkie fietsen. We denken aan een 40 km, lekker rustig aan.

Het worden er uiteindelijk ruim 60 km. Ergens halverwege pakken we het terras van het boscafé, toevallig pal op het parcours van de Ketelwaldtrail. Jan zien we niet, met een beetje rekenen zijn wij erachter: hij is net voorbijgelopen. Jammer. De koffie smaakt er niet minder om.

De fietstocht is prachtig en schampt de Marikenloop. Geen hippe hardloopdames gezien, maar missen we dat?

Zaterdagochtendloopje

Het onstuimige begin

Niets aan toe te voegen......

De assistent-trainer

Het is een nieuw fenomeen dat ik nu al twee keer heb mogen meemaken. Bij Ciko zijn er een aantal assistent-trainers in opleiding. Die mogen dan onder begeleiding ons ook een training geven. Gisteren hadden we er weer eentje. Twee weken terug, zelfs twee in één training.

We lopen een wisselduurloop, zeg maar een duurloop met versnellingen. De assistent laat ons eerst buikoefeningen doen. Prima. Rompstabiliteit is niet ons sterkste onderdeel. Daarna gaan we los. Eerst het bos in tegen de 12 per uur, dan linksaf in ruim boven de 13, dan weer links, iets terugschakelen en weer rechts boven de 13. Topsnelheden liggen boven de 16 km per uur.

In het eerste rondje hoor ik al een oppervlakkige ademhaling naast me. In het tweede rondje niet meer. Het blijkt de assistent-trainer. Qua warming up heeft hij ons niveau, maar qua kerntraining moet hij nog wat leren. Hij hobbelt met hangen en wurgen achteraan de groep.

Wie goed kijkt ziet bij de hele groep een klein glimlachje spelen rond de mond. De pikorde is nog volledig intact ondanks dat de nieuweling in de warmingup eventjes boven ons is gesteld.

Houd de jasjesdief

Trainer W. heeft een mooi nieuw groen jasje. Run to the start-staat er achterop. Als we rondjes rennen in het bos, legt hij het jasje in de struiken. Nadat we de pyramide afwerken (2-4-6-8-6-4-2) is het jasje weg. Bonkige B. heeft iemand ermee zien hannesen. Een snel team spurt vooruit maar de jasjesdief is weg.

Geeft niet, de volgende keer dat we iemand zien trainen met zo'n jasje dan grijpen we hem in de kladden. Pitbul Driss voorop, trainer W. met wraakgevoelens erachteraan en Bonkige B. die zijn kilo's in de strijd werpt. Ik zal deemoedig leiding geven aan de operatie. De arme jongen heeft geen schijn van kans, vrees ik.

Marikenloop

Wat is er met de mannen aan de hand? Ze liggen in de touwen na een trail (Wim), ze zijn geblesseerd door trailtrainingen (Jeroen), ze doen een waarlijke trail (Peter 80 km in de Ardennen) of ze lopen een urban trail (Jan in Parijs in familieverband). Hoe dan ook, zaterdagochtend staan Bernard en ik met zeven dames aan de start bij Ciko. Zijn wij verzeild geraakt in de Marikenloop? Het gaat over laarsjes (had ik echt nodig) over blousjes (echt niet duur hoor) en over mannen (die moeten ook maar eens geld durven uitgeven aan kleding).

Kortom er hangt ineens een heel andere sfeer. Bernard en ik voelen ons wat verweesden doen er het zwijgen toe. Zeker ook omdat de batterij van de Garmin het snel opgeeft en de tocht daardoor langer lijkt te duren en zwaarder lijkt te worden. Per ongeluk niet uitgedaan en in de la gelegd.

Het regent. De Hooglanders dwingen respect af en ik moet dus af en toe werken. Het is de tol van de snelle kilometers eerder in de week. Uiteindelijk worden het ruim 23 km met dank aan de Garmin van Cordien (en haar chomps). Dat dan wel weer.

Maar, dames, het was zeker gezellig.

Donderdag: 6x1000 meter snelheid

De benen zijn zwaar. De laatste twee honderd meter is steeds werken. Het voelt niet goed. Met mijn conditie moet ik toch makkelijker lopen. Dan draai ik de Garmin uit. We lopen 6x1000 meter en ik loop bijna voortdurend boven de 14 km/uur. Voor mijn doen erg snel. Geen wonder dat het niet makkelijk gaat........

Dinsdag: snelheid met Driss en Radboud

'Je conditie is knisperend', zegt Radboud. We rennen aan het eind van de duurloop de bomenlaan met afstandstrepen. Ik maak tempo, steeds sneller. De topsnelheid gaat boven de 16 per uur. De benen verzuren niet. Hij kan wel eens gelijk hebben.

Nieuwe kopfoto

Het zal de volgers niet ontgaan zijn maar de blog heeft een nieuwe kopfoto, een prachtige wolkenlucht boven het Rozendaalse veld. Je moet er niet aan denken om je rondjes in het Vondelpark te moeten afwerken............

Twee valpartijen op de zaterdagochtend

Prachtige luchten, wat een feest!

hé, een onverwachte verzorgingspost

De loop eindigt dramatisch. Als een oude eik stort Bonkige B. ter aarde na 20 km. Hij valt over een boomstronkje en landt frontaal op de ribbenkast. Even verderop is de amazone dan al gevallen voor een wielrenner. Niet dat ze op de grond ligt, maar meer dat ze buitengewoon gecharmeerd is van de heer in strakke broek en met een witte helm.

Wie kent de man met de witte helm?

Maar daar ging het een en ander aan vooraf.

Vanuit huis lopen de amazone en ik uiteindelijk 25 km. Een mooie tocht met werkelijk fantastische luchten en een zwierig windje. Voor mij is het hier en daar werken zo'n drie weken na de marathon. Voor het eerst weer serieus een duurloop. Mijn kniekousen stroop ik halverwege af zoals dokwerkers de mouwen opstropen om aan het werk te gaan.

En dan gebeurt er iets wonderbaarlijks. Op km 18 slaat de diesel aan. Dat is kort nadat ik even ben gestopt voor een panoramafoto van de werkelijk schitterende luchten boven de Veluwe. De groep loopt weinig mindfullness door. De amazone komt terug om me als een knecht terug te brengen naar het peloton. Dat gaat in het tempo van tegen de 13 km per uur. De benen verstouwen het prima.

B. bij de EHBO

Terug bij de Schelmseweg staat er ineens een verzorgingspost van een tourtocht, de Boretti-tocht over 120 km. Er zijn krentebollen, er is sportdrank en de buitengewoon aantrekkelijke wielrenner staat er. Bonkige B. is dan al neergestort en afgevoerd naar de EHBO. De mannen van de verzorgingspost doen niet moeilijk als ze horen dat we net 20 km hebben hardgelopen. Met een weids gebaar worden hun krentenbollen ook onze krentebollen. De apetijtelijke wielrenner is voor de amazone.

Hij fietst, hij rent in de winter. Hij is leuk. Zo hoor ik later van de amazone als we bonkige B. weer op gang hebben getrokken. Potverdomme, waarom heb je zijn naam en telefoonnummer dan niet? Echt antwoord krijg ik daarop niet. We moeten het doen met een vaag signalement. Witte helm en afkomstig waaarschijnlijk uit Castricum. Heeft twee keer rond het IJsselmeer gefietst (600 km) en loopt hard in de winter.

Wie de man kent, even contact opnemen met mij. Ik heb het 06 nummer van de amazone en werp me graag op als postiljon d'amour.

Drie keer twaalf minuten

Een pittige training maar ik hobbel lekker achteraan. Hoe lang heb ik nog het excuus te herstellen van een marathon?