Dromen op de Coolsingel

Gisteren een pyramide van 2-4-6-8-6-4-2 minuten. In halve marathon-tempo zegt trainer H. Vanavond draai ik de gegevens uit. Mijn tempo ligt vrijwel constant net onder de 13 km per uur. En daar heb ik hard voor gewerkt. Naar halve marathonmaatstaven is dat 1:37, een vet PR. Dat kan dus niet.Verdomme, weer veel te hard de training ingevlogen. En respect voor M. die  1:37 als PR heeft staan.

Mijn werk brengt me vandaag naar Rotterdam. Nu Berlijn niet mijn marathondebuut wordt zal Rotterdam de plek zijn. Ik rijd via de Maasboulevard de stad in en zie de Erasmusbrug. Het begint te kriebelen. Mijn afspraak is in een pand achter de Boompjes. Na afloop draai ik de Coolsingel op...........richting start/finish Marathon Rotterdam. Ik heb M. en Coach J. er dit voorjaar nog zien vertrekken. Ik heb er Lee horen zingen....

tempo tijdens de pyramide

Ik neem wat gas terug en duik in mijn brein. Visualiseren heet dat. Een beetje het gevoel krijgen. Machtig.

'Ach jij. lui in je sjieke wagen. Je weet niet wat een marathon is', zegt M. als ik thuis enthousiast het verhaal vertel onder het eten. Sta ik weer met beide benen op de grond. En M. heeft weer eens gelijk.

Afscheid van Achilles

halverwege.....

Begin....

Met dit blogstukje neem ik afscheid van mijn vriend Achilles. Hij hield mij de laatste weken gezelschap tijdens het lopen, maar stilaan trok hij zich steeds meer terug. Gisteren heb ik hem definitief het zwijgen op gelegd. Ik liep de Utrechtse Heuvelrug Trail (UHT). Officieel is die van Driebergen-Zeist naar Rhenen. Om niks te forceren stappen hondenliefhebster G. en ik in ergens in de bossen bij Maarn. We hebben dan al 2,16 km gelopen naar het ontmoetingspunt met de rest van de groep waaronder M. Lees hier en hier ook andere verslagen.

....eind

De trail die wij vervolgens oppikken blijkt uiteindellijk 24,61 km lang te zijn. Een mooie tocht dwars over de Utrechtse Heuvelrug. Coach J. en ultra E. hebben nog een bonusformule. Iedere 100 klimmeters mag je als extra km beschouwen. Dat leidt tot 4,7 extra km's. In totaal tik ik dus 31,47km(!) weg gister. Achilles verheft af en toe zijn stem, maar dat stelt niks voor. Nu maar blijven rekken en dan hou ik hem er wel onder.

Het is een mooie tocht. De anderen hebben al 8 km in de benen als wij ze ontmoeten. Hun prestatie doet er echt toe, maar ja, die zijn ook serieus op weg naar een marathon.

Eigenlijk wordt dit een saai stukje. Ik heb de tocht namelijk gelopen zonder inzinking of noemenswaardig incident. Dat is top! De omgeving van Arnhem vind ik eerlijk gezegd mooier met de afwisseling van heide, bossen en vergezichten. Toch doet dit smaken naar meer. Wat te denken van een Montferland-trail (MT). Ik zal er eens eentje proberen uit te zetten.

De Garmin had overigens kuren. Ik mis ergens een paar ronden, een mysterie. Op driekwart geeft hij ook aan dat de batterij leeg is, toch houdt hij het vol. Nee, ik ben zwaar toe aan een upgrade. Om coach J. - hij is in een vileine bui -  te citeren: 'Als je echt een marathon gaat lopen moet die batterij toch zes uur mee.'

Eerste impressie UHT 32-25 km

M. trapt op de rem

Ik ben te laat voor de training, stap pas om zeven uur de deur uit. de 3000, 2000, 1000-training heb ik al ingedeeld in 'te pittig' in deze fase van herstel. In het bos kom ik de groep mee en pakweg een kwartier later heb ik de eerste 3000 meter ruim achter me gelaten. Ik noteer snelheden van 14,8 km per uur gemiddeld. Tja, in deze fase?

Bij de daaropvolgende 2000 trapt M. op de rem. Ik loop met haar mee in de tweede groep. Ook amazone C. zit daar, de pk's hijgend af te werken. Volgens M. ga ik te snel en moet ik rustig. Zoals vaak heeft ze gelijk. Ik pak een rustiger tempo op en besef dan pas hoe ver we voor de groep zitten. Niet slim, zo net voor de eerste serieuze test komende zaterdag.

Ik verlaat de groep en neem de snelle weg naar huis. Niet dus. Je loopt jaren in dat bos maar de paadjes veranderen per seizoen. Ik loop dan ook niet naar de Schelmseweg maar naar Roozendaal, het kerkhof. Even later dwaal ik door de varens. Zie ik daar een zwijn? Via het hek - wie heeft al die bomen gekapt? - vind ik de weg terug.

Thuis in totaal 14,8 km op de teller in een gemiddelde van 10,6 km. Dat is voor mij een mooie training. Niet gedacht dat ik op dit niveau nu al weer zou zitten. Voor de zekerheid gooi ik er wel een extra traprek-oefening tegenaan terwijl anderen aan de bar zonder pijntjes zitten te dromen van mooie tijden.

Onvervulde belofte

Kijk, ruim 15 kilometer op de dinsdagavond. Het begint weer ergens op te lijken. We lopen door behoorlijke warmte. We lopen het kerkepad omhoog en de km-klim omhoog richting Schelmseweg. Dat zijn behoorlijke klimmetjes. Achilles meldt zich sporadisch, maar ook niet meer dan dat. Hij is terug in zijn hok. De hartslag is met gemiddeld 148 voor mijn doen erg laag.

Komende zaterdag is de echte test. Dan gaan we voor een 25km over de Utrechtse heuvelrug. Ik en hondenliefhebster G. in gezelschap van ultra's en marathoncracks. Die laatsten breien er nog 8 km aan vast. Voor mij is dat te vroeg. Maar hoe dan ook,  dat wordt nog wat. Het gaat om een belofte die vervuld gaat worden (zie de opmerking onder de tekst in de link). Als het maar geen huishoudbeurs is of Margriet Zomerfair of het Viva Fleurfestijn.......

Op de goede weg...

13 km met versnellingen

Ik beschouw het maar als een opstartweek en die gaat wonderwel goed. Dinsdag voelde ik Achilles nog behoorlijk. Maar donderdag is hij vrijwel naar de achtergrond verdwenen tijdens de 13 km met versnellingen van telkens drieëneenhalve minuut. Dat voelt heerlijk. Het is ook een terugkeer in de loopgroep en na het vele fietsen prima.

fietsen door mijn jeugd...

10 km op de vroege zaterdagochtend

Vannochtend staan we vroeg naast het bed. M. al om half zes. Die wil rustig opstarten voor haar 32 km. Ik om half zeven. Na een kop thee en een banaan stappen we om 7.00 uur naar buiten met amazone C. Ergens richting Ciko vanuit het bos laat ik ze gaan. Ze pakken de groep op, ikzelf maak een nette 10 km af. Om kwart over acht, half negen sta ik al bij de Albert Heijn. Heerlijk, zo fris energiek je boodschappen te doen in een rustige winkel.

'S middag plakken we er nog een mini fietstochtje aan vast in de Achterhoek. Het worden zo'n 12 km maar het is dan ook een speur slash puzzeltocht georganiseerd in het kader van een familiefeest. Ach, het zijn toch weer kilometers. Ik fiets door plekken in Groenlo die ik in geen dertig jaar heb gezien. Overal zoeken mijn ogen herkenningspunten. Veel is er veranderd, weinig gebleven.

Nu dit goede lopen doorzetten en dan zaterdag de Utrechtse Heuvelrug duurloop, de light versie. Dat wordt mijn eerste 20 km in lange tijd. Gaat dat goed, dan beschouw ik mezelf definitief op de weg terug. Of moet ik zeggen op de goede weg naar Rotterdam.

Drukkend

Het zijn van die blogstukjes die je in de winter met enige jaloezie leest. Dit wordt zo'n stukje. Over de training van gisteravond. Dat het drukkend en benauwd was. Dat je de nevel in het bos ziet hangen in de hitte. Zo'n avond.

Hoe dan ook, ik stond er weer of beter gezegd liep er weer. Met mijn goede vriend Achilles. Hij laat zich voelen, maar pijn doet het niet. En nog mooier, vandaag overdag houdt hij zich buitenngewoon koest, terug in zijn hok. Het gaat dus gewoonweg goed, beter. Drie keer per dag doe ik overigens nog wel mijn traptree oefeningen, ik sta mijn tanden te poetsen op een Kybun-mat en heb me behoorlijk suf gefietst. Ook Trainer W. vertelt mij dat hij een tijdje een Kybun-mat in huis heeft gehad. Hij heeft op de mat staan strijken maar of dat net zo orgastisch was als in het filmpje 'so macht bügeln spass' vertelde hij er niet bij.

De heuveltraining gister heb ik door de hitte en Achilless vooral kalm gelopen. Waar de groep de grote heuvel opsprint pak ik de andere kant van het kerkhof bij Roosendaal. Ik ben ineens makkelijker en sneller op het eindpunt. Een paar puffende en hijgende renners kijken me verbaasd aan. Waar komt die vandaan?

Het was ook de avond van even stil zijn voor Otto. Otto was altijd aanwezig op de club, een fijne loper en een fijn mens. Tenminste voor zover je contact met hem had. Hij was doof dat maakte communiceren heel  moeilijk. Moeilijk voor ons, maar nog veel moeilijker voor Otto. Nu op 74-jarige leeftijd is hij overleden. Het ga je goed Otto, waar je nu ook uitloopt....

Trainingsrondje in de tuin

 Vanochtend ontdekt dat niet alleen M. en ik trainingsrondjes draaien in dit huis......

Shit, heuveltraining

 Shit, op de het schema van groep vijf staat heuveltraining. Juist nu ik weer voor de eerste keer voorzichtig een volle training mee wil lopen. Dat wordt dus inlopen met de groep en dan een duurloopje, het eigen plan trekken. Hoe dan ook, de loopschoenen zitten weer aan de voeten en dat voelt lekker. Heb er zin in, gewoon weer lekker lopen.......

Mag ik die meetellen?

Vandaag maken we een fietstochtje. M.en ondergetekende. Geen Garmin, geen Bryton en op de Cannondale hybride. Van Arnhem gaat het richting Millingen en vandaar over de dijk naar Nijmegen en terug. Toch weer pakweg 60 km op de telller weet ik dankzij mijn simpel fietscomputertje.

Geen hartslag, geen gemiddelde snelheid, geen hoogtemeters. Mag ik ze meetellen? Wat geeft het. De rivier ligt er ontzettend mooi bij en de planten staan in volle (paarse) bloei. Ik vind het er erg mooi. Opvallend is de grote grijze brigade op elektrische fietsen die ons omringt. Ik weet niet precies wat ervan te denken. Fietsen ze nu wel of is het de suggestie van fietsen? Mijn schoonouders houden het op het laatste en fietsen stug door op hun klassieke fietsen. Hulde!

 

Montferland gemist

Ik maak me op voor een pittige fietstocht vandaag. Wederom 100 kilometer met daarin opgenomen het Montferland en de Posbank. Mag ik het een koninginnerit noemen? Ik meen de tocht goed uitgezet te hebben op de Garmin. En eenmaal in Duitsland zie ik het Montferland ook huizenhoog voor mij uittorenen. Maar dan gaat het mis. De Garmin stuurt mij naar rechts, om het Montferland heen. Op de grafiek hierboven is het Montferland dan ook een te verwaarlozen pukkel. En op het kaartje hieronder is rechtsonder te zien hoe ik het Montferland 'ontwijk'.

Op de fiets kom ik nog wel langs Stokkum en verrek, ik herken het parcours van de Montferland run. Waar ik toen rende fiets ik nu. Toch een aparte gedachte. Ik mis het lopen wel een beetje. Fietsen gaat leuk maar je bent toch bijna vier uur kwijt voor een beetje training en vooralsnog train ik in mijn eentje. Echt moe word je er ook niet van, hoewel in de namiddag de macht wel behoorlijk uit de benen is getrokken.

In de stad kom ik hondenliefhebster G. tegen. 'Ik ga een biertje doen', meld ik en dat is precies wat ik van plan ben. Even later zit ik met de krant en een Palmpje op het terras. Welverdiend.

Klik hier voor alle data

Weer een honderdje...

Een vrije dag, mooi weer, familiebezoek, dus pak ik de fiets. Ik was dit jaar al eerder naar Almelo gefietst maar dan via de kortste route, pakweg 80 km. Deze keer wil ik honderd plus fietsen dus zet ik een ietwat andere route uit. Kleine kernen vermijd ik al kom ik door Hoog Keppel, een verrassend mooi dorpje met een terp-kerk. Op de fiets is de actieradius wat groter en dus zie je wat meer.

Ergens op de route komt een wielrenner mij achterop. 'Rugzakje mee?', vraaagt hij terwijl hij de fiets bestudeert. Racefietsen en meer specifiek de afmontering is voor bepaalde mannen op leeftijd het equivalent van ver pissen in de sneeuw. Mijn rugzakje doet afbreuk, maar de fiets blijkt oké. Ver genoeg gepist in de sneeuw al pist hij waarschijnlijk verder, maar daar heb ik weer geen verstand van.

Vervolgens probeert hij mij ervan af te rijden. Dat laat ik niet op me zitten en met ruim 38 km per uur rausen we voort. Tja, dat is snel. Gelukkig moet ik op een gegeven moment linksaf volgens de Garmin. Gered!

Kasteel in Lochem

Zo snel fiets ik dat ik eerder dan M. bij haar ouders aankom. Dat had zij weer niet verwacht. Maar de benen wilden, het weer was mooi en de wind is in de rug. Het is ook nog een mooie duurtraining. De hartslag ligt beduidend lager dan bij hardlopen (gemiddeld 141 op de fiets), maar het hart pompt het wel 4.15 uur rond. Juist ja, de tijd die ik over de marathon waarschijnlijk ga doen. Betere vooorbereiding is er niet.

Stiekem denk ik eraan zaterdag een wat steviger duurloop te doen. De achillles testen. (klik hier overigens voor alle fietsdata)

Gastblog M.: Exit bietensap

 Als iets niet werkt, moet je het ook maar gewoon toegeven. Amazone C. en ik hebben gewikt en gewogen: wegen de eventuele voordelen van bietensap op tegen de zekere nadelen zoals we die afgelopen vrijdagavond in Dalfsen hebben ondervonden, misselijkheid en darmkrampen?

Prof. J. komt nog met een artikel over bietensap aanzetten: werkt alleen bij matig tot redelijk getrainde atleten. Bij goed getrainde atleten zijn prestatieverbeteringen niet aangetoond.

Amazone C. en ik bombarderen onszelf tot goed getrainde atleten. Voor het leveren van prestaties hebben wij dus geen bietensap nodig. Exit bietensap!

Een nieuw wapen op weg naar Berlijn hebben we ook al: de Wearlink HRM friction-free. Daarmee gaan we Berlijn veroveren. Kom maar op, heren!

Fietsen en voorzichtig weer lopen

Wandelen langs de Ijssellinie

fietsen naar Dalfsen

van Deventer naar O

Vrijdag loopt M. een fantastisch PR - zie het stukje hieronder. Ik heb het live mogen aanschouwen door op de fiets naar Dalfsen te rijden om haar aan te moedigen. De rest natuurlijk ook. Dat is pakweg 80 km.

Tijdens de halve in Dalfsen sta ik op km 15. Is weer eens wat anders dan hem zelf lopen. Ik applaudiseer voor iedereen, dat wordt gewaardeerd. Na de finish lopen nog een aantal mensen naar mij toe om me daarvoor te bedanken. Dat is grappig, zo veel betekent het blijkbaar.

Amazone C. heeft het erg zwaar. Ik besluit om met haar mee te fietsen van 16 km tot het eind. Ze is misselijk maar zet door en finisht in een knappe 1.45. Helaas mis ik daardoor de finish van M. die ik ook even kwijtraak. Pas als ze fris gedouched is kan ik haar feliciteren.

herstelloop 9 km

Op maandag wandelen M. en ik van Deventer naar Olst. Pakken we een stukje Ijssellinie mee. Koude oorlogbunkers en luchtafweergeschut. Wist niet eens dat het bestond. De russen wisten dat overigens wel.

En dan, tja loophonger. Vandaag loop ik voorzichtig negen kilometer. De achilles houdt zich koest. Ben ik heel blij mee, het herstel heeft ingezet.

Gastblog M.: PR met 'n luchtje

Nee, het was zeker niet de bedoeling om een pr te lopen op de halve marathon van Dalfsen. Gewoon, lekker, rustig en met plezier lopen, was het plan, zoals ik eigenlijk aan elke wedstrijd begin. Even kijken hoe dat ook alweer voelt, zo'n halve marathon, in de voorbereiding op de marathon van Berlijn. Mijn laatste halve was in mei (Oisterwijk) en die voelde niet goed, zwaar afzien.

Maar het ging zo lekker in Dalfsen, ondanks de warmte, en het tempo van ongeveer 13 km/u kon ik goed volhouden. Dus dan loop je door. Tot de darmkrampen kwamen opzetten, die niet zonder gevolgen bleven. Ik zal verder niet in detail treden maar, inderdaad, er zat een luchtje aan. Tja, en wat doe je dan, als je inmiddels 15 km. op weg bent en het tempo ondanks het luchtje goed kunt vasthouden. Dan loop je door. En dan klok je dus 1:37:22 bij de finish, anderhalve minuut van m'n pr af. Trots! En daarna snel naar de wc!

Achteraf gezien sluit ik niet uit dat ook een rol heeft gespeeld dat ik daar vorig jaar in Dalfsen aan de kant mijn loopmaatjes stond aan te moedigen, met een heel klein, kwetsbaar kindje in mijn buik. Het mocht helaas niet zo zijn. Maar had gaf me afgelopen vrijdagavond wel extra kracht. Net zoals het Amazone C. (1:45), ondanks haar misselijkheid, extra kracht gaf dat ze voor haar oude oma-tje liep, die de afgelopen week overleed.

En zo liep afgelopen vrijdagavond iedereen z'n eigen succesvolle race, daar in Dalfsen, ieder met z'n eigen 'geheim'. Coach J. (1:42, pillen, rozijnen en vooral Milou), Trainster / Haas N. (1:36, sabbatical), Collega E. (1:35, vakantie), Roeister J. (1:49, kent geen geheimen).

Tot slot: Amazone C. en ik maken ons, als bietensap-adepten, toch wel wat zorgen. Zou er een relatie zijn tussen haar misselijkheid, mijn darmkrampen en onze bietensap-consumptie? Dat zoeken we nog uit.

Loophonger

 Van al dat gefietst komt er ineens iets naar boven wat ik 'loophonger' zou willen noemen. Het is de drang om weer eens vrij en zonder op een blessure te letten wat hardloopmeters te maken. M. is gisteravond gasttrainer ( op de foto komt ze bij van de stress). Ze heeft uitgekiend dat ze de groep laat lopen en zelf op een strategische plek achterblijft.

Dat is wat voor mij. Lekker meehobbelen vanuit Ciko en dan in het bos in eigen tempo een paar kilometer maken. Gewoon rustig, de achilles niet overbelasten. Als ik thuis de hardloopschoenen aantrek valt me ineens op hoeveel demping die dingen geven. Alsof je voet zit ingepakt in watten. Het contrast is groot na de harde zolen van de fietsschoenen. Hoe dan ook, ik hobbel mee, loop rustig kilometers in het bos en hobbel terug. Mijn achilles is aanwezig, maar daar is het ook mee gezegd. En let wel, ik pak bijna 10 km mee!
Bij het opstaan is er van stijfheid niet echt sprake. De rekoefeningen in combinatie met het fietsen zijn een gouden greep. En dat allemaal puur natuur. Geen rozijnen, geen bietensap en geen dubieuze Italiaanse pijnstillers waarover ik teamgenoten hoor spreken. Als ik de marathon van Berlijn moet besluiten niet te lopen, besluit ik hem maar meteen ook schoon niet te lopen. Op zo'n gemoed kun je rustig slapen......