Loophonger

 Van al dat gefietst komt er ineens iets naar boven wat ik 'loophonger' zou willen noemen. Het is de drang om weer eens vrij en zonder op een blessure te letten wat hardloopmeters te maken. M. is gisteravond gasttrainer ( op de foto komt ze bij van de stress). Ze heeft uitgekiend dat ze de groep laat lopen en zelf op een strategische plek achterblijft.

Dat is wat voor mij. Lekker meehobbelen vanuit Ciko en dan in het bos in eigen tempo een paar kilometer maken. Gewoon rustig, de achilles niet overbelasten. Als ik thuis de hardloopschoenen aantrek valt me ineens op hoeveel demping die dingen geven. Alsof je voet zit ingepakt in watten. Het contrast is groot na de harde zolen van de fietsschoenen. Hoe dan ook, ik hobbel mee, loop rustig kilometers in het bos en hobbel terug. Mijn achilles is aanwezig, maar daar is het ook mee gezegd. En let wel, ik pak bijna 10 km mee!
Bij het opstaan is er van stijfheid niet echt sprake. De rekoefeningen in combinatie met het fietsen zijn een gouden greep. En dat allemaal puur natuur. Geen rozijnen, geen bietensap en geen dubieuze Italiaanse pijnstillers waarover ik teamgenoten hoor spreken. Als ik de marathon van Berlijn moet besluiten niet te lopen, besluit ik hem maar meteen ook schoon niet te lopen. Op zo'n gemoed kun je rustig slapen......