Hoe dan ook, ik stond er weer of beter gezegd liep er weer. Met mijn goede vriend Achilles. Hij laat zich voelen, maar pijn doet het niet. En nog mooier, vandaag overdag houdt hij zich buitenngewoon koest, terug in zijn hok. Het gaat dus gewoonweg goed, beter. Drie keer per dag doe ik overigens nog wel mijn traptree oefeningen, ik sta mijn tanden te poetsen op een Kybun-mat en heb me behoorlijk suf gefietst. Ook Trainer W. vertelt mij dat hij een tijdje een Kybun-mat in huis heeft gehad. Hij heeft op de mat staan strijken maar of dat net zo orgastisch was als in het filmpje 'so macht bügeln spass' vertelde hij er niet bij.De heuveltraining gister heb ik door de hitte en Achilless vooral kalm gelopen. Waar de groep de grote heuvel opsprint pak ik de andere kant van het kerkhof bij Roosendaal. Ik ben ineens makkelijker en sneller op het eindpunt. Een paar puffende en hijgende renners kijken me verbaasd aan. Waar komt die vandaan?
Het was ook de avond van even stil zijn voor Otto. Otto was altijd aanwezig op de club, een fijne loper en een fijn mens. Tenminste voor zover je contact met hem had. Hij was doof dat maakte communiceren heel moeilijk. Moeilijk voor ons, maar nog veel moeilijker voor Otto. Nu op 74-jarige leeftijd is hij overleden. Het ga je goed Otto, waar je nu ook uitloopt....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten