Er is me een reclamecontract aangeboden

Infographic training gister (voor de datafreaks)

Trappetjes en klimmetjes

De datafreaks zullen zich teleurgesteld en verbitterd tonen. Mijn horloge telt 'slechts' 7,47 km deze dinsdagavond met een gemiddelde dat de 8 km per uur niet haalt! Overigens nadat ik de Garmin 500 meter te laat heb aangezet, maar dat terzijde.

Ondanks die korte afstand voelt het goed. Het is een fartlek-training in park Klarenbeek. Trappetjes en klimmetjes, dat is het motto. Het is ook nog bloedheet, boven de 30 graden. Veel komt dan aan op korte krachtinspanningen en herstel. Dat ligt me goed.

Misschien heb ik wel meer sprintvermogen dan duurvermogen........is er een mooie 800 meter loper verloren gegaan in mij.

Op weg naar huis,
fiets ik rustig
door een bulderend onweer.
Heerlijk koel......

Warming up in de regen.........

24 km op de zaterdagochtend...........

We kijken even naar links. Geen idee waar ik op de landkaart ben, maar we lopen langs het huis van de voormalige weduwe Rost van Tonningen. Een mooie villa tegen de bosrand. Ik stel me voor hoe hier pubers met nazi-sympathieën een kopje thee drinken in de kelder. De weduwe onverzettelijk in hun midden.

Het is zomaar een beeld tijdens de 24 km die we deze zaterdag weer eens wegstiefelen. Het miezert, er zit zuurstof in de lucht, het is niet koud en de benen willen vooruit alhoewel ze ook wel weer aan een onderhoudsbeurtje toe zijn. Masseur J. zit echter in Zwitserland en komt pas volgende week terug.

P. heeft een primeur op zijn site!

Coach J. loopt onrustig. Eerst denkt hij een vuilniszak te moeten dragen, daarna denkt hij een prullenbak te zien voor zijn vuilniszaak die er echter niet blijkt te zijn.

Gevalletje bezuinigingen gemeente Arnhem. Daarna ziet hij inderdaad een vuilnisbak. Een eind verderop rommelt hij aan zijn schoen om bij de brandtoren ineens weer een P-pauze in te lassen. Al die momenten wachten we even op hem.

Coach J. ruikt wellicht Amsterdam. Wekt dat zijn onrust op?

Nog een aardig weetje van deze zaterdagochtend. Eén van de dames geeft toe zich eerst op te maken alvorens zich aan de 20 km duurloop op zaterdag te wagen. Ze voelt zich anders 'bloot'. Ik doe mijn uiterste best, maar kan me er niks bij voorstellen.Voor de liefhebbers: ik heb haar verstopt in bijgaande QR code. Zo heeft ze toch nog een beetje privacy.........

En zo plakken we weer een stukje innovatie aan de blog............

Actiefoto Groot Ginkelseloop (buikje!)

En waar is haas Nancy?

Heupen en hindes

Het is een baantraining en ik kom terecht in een damesteam. Met drie vrouwen draaf ik mijn rondjes. Potsierlijk lopen we vooraf een heupenloopscholing. Trainer P. (groep 7) legt ons uit ons dat je ook met je heupen loopt. Bij iedere stap moet je de linker of rechterzijpunt van je heup naar voren werpen. Scheelt je vijf centimeter per pas. 'Reken maar eens uit wat dat op een halve of de tien scheelt in tijd', houdt hij ons voor. Zou het zo simpel zijn?

Volgens M. heb ik soepele heupen. Ze hint wel vaker dat ik met haar op dansles zou moeten gaan. Maar ja, mijn heupen zijn weliswaar soepel maar mijn maatgevoel is omgekeerd evenredig en daarmee valt het sommetje negatief uit, vrees ik

De baantjes zijn een verrassingsloop. Steeds een andere opdracht vanaf een te trekken papiertje. Best wel leuk eigenlijk. Zo draven we 200 intensief en dan ineens 800 extensief om te vervolgen met een 600 wisselloop om de 200 meter.

Als ik met toch ietwat strakke phpd-kuiten de baan verlaat, zegt H. dat hij heeft gelopen als een hinde. Ik kijk even opzij naar hem, maar kan me er bar weinig bij voorstellen.

Voor de datafreaks: toch nog 12,83 km

Heimelijke genoegens

Dinsdagavond. Terwijl M. op de club met medelopers mijn ideale trainingsaanpak bespreekt, zit ik thuis op de bank met een frietje speciaal van de Saks. Met een frikandel speciaal en een nasibal.........

We gaan Amsterdam lopen.....

En ondertussen schrijft M. ons ook in voor de halve marathon Amsterdam. Gaaf om te finishen in het Olympisch Stadion.
'Wat voor eindtijd moet ik opgeven, vraagt ze?'.
'1uur45', antwoord ik. Ik weet na gister immers weer waar ik sta.

Strategisch plan Groot Ginkelse Loop 2012

fotocredits: Ultra F.



Groot Ginkelse 2011 in 1:51:58



Groot Ginkelse 2010 in 1:46:57



Kastelenloop Vorden in 1:42:34 (PR)



Halve van Egmond in 1:47:19










Om te beginnen met het goede nieuws. Tactisch heb ik gisteren goed gelopen. Door trainster N. als haas bij mij te houden, hebben we mijn M. een mooie twee podiumplaats weten te geven. Iets wat M. van harte met me eens is. Trainster N. is in beginsel sneller. Verder wat lessen uit de toch zwakke prestatie van gisteren. Overigens, de oranje lijn is een tempo van 12 km/per uur goed voor een eindtijd van 1:45.

Voor de liefhebbers - ter vergelijk - M.
loopt 1:39:08

1. Niet te snel van start
Ik ben, denk ik, niet te snel van start gegaan. Weliswaar wat sneller dan de Groot Ginkelseloop in 2010 maar de eerste vijf kilometer is zeker in lijn met de halve van Egmond en mijn PR-race in Vorden. In Vorden loop ik zelfs een vier achtentwintig in de eerste kilometer.

2. Te groot verval
Het is de kernconclusie. Het verval is te groot. In de Groot Ginkelseloop 2010 weet ik dat verval te beperken. In 2011 lukt dat niet. Ik moet denken aan wat N. me tijdens het hazen verteld. 'Niet wandelen, het kost meer energie om weer op gang te komen'. Dat is niet mijn ervaring. Een korte drinkpauze drukt de harstlag en haalt de verzuring uit de benen. Daarna kom ik weer - op kracht - op gang. Dat is in ieder geval in de GGL 2010 zo geweest. Zelfs in Vorden heb ik een zwak moment gehad met wandelen.

3. De vorm
Het is te makkelijk om het op de vorm van de dag te gooien. Toch, ik was gisteren gewoon niet goed. Heeft wellicht ook te maken met het hazen. Als iemand je haast op een voortreffelijke manier, namelijk in één strak tempo, dan kun je minder op je gevoel lopen. Ik weet dat ik in Vorden af en toe, terug schakelde als het net te snel ging. Dan houd je wel je tempo vast, maar duw je jezelf niet over een (psyschologische?) verzuringsdrempel.

4. Ademhaling en looppas
Dit is het leuke van het 'haas'- experiment. Onder alle omstandigheden blijft N. rustig en geeft feedback. Ademhaling is iets waar ik meer aan moet werken. M. heeft het mij ook meermalen gezegd. Als ik moe wordt, wordt de ademhaling opppervlakkiger. Dat versterkt de vermoeidheid. N. voegt eraan toe dat ik rechtop moet blijven lopen en mijn pas moet blijven maken. Die twee dingen knoop ik in mijn oren.

5. Gewoon doorgaan
Ik weet het nog donders goed. Ergens tussen km 10 en 15 neem ik een besluit. Ik loop geen halve marathons meer. De verwachtingen zijn hoog, ik ben de minste loper van de groep en ik stel mezelf teleur. Bovendien is het een nare ellendige hobby waarbij je jezelf vreselijk pijnigt.

Vandaag een dag later, ziet de wereld er weer anders uit. Ik moet hoe dan ook 'de halve kraken'. Ik blijf hard werken en nieuwe aanvliegroutes verzinnen. De volgende wordt Dalfsen. Ik ga daar eens experimenteren met een rustige start op 12 km per uur de eerste 5 km. Daarna versnellen naar een mooie negatieve split. Die 1:40 is ver. Eerst wil ik maar weer eens onder de 1:45 lopen.

Tot slot, ik kan het niet genoeg benadrukken, trainster N. ontzettend bedankt, je bent een tophaas!

PR voor M., P. gaat stuk

M. wordt de tweede vrouw (en C. trouwens ook in haar leeftijdscategorie) en M. loopt een fantastisch PR van 1:39 laag! Mijn jacht op een PR mislukt en ik eindig in 1:51, behoorlijk stuk.

Overigens ligt het niet aan Haas N. die haar werk voortreffelijk doet. Nogmaals dank vanaf deze plek.

Het is ook de eerste keer dat een EHBO-dame bezorgd vraagt of het weer gaat nadat ik na de finish op zijn Jan V. in de hekken hang.

Later meer.......

Generale en een mysterieus tentje.....

Tussen km 3 en 4 het tentje...

Het is de generale voor zaterdag. Ik loop voortdurend met de handrem erop omdat ik mijn hartslag niet te veel wil laten oplopen. De route is prachtig, ik loop midden door de stad maar voortdurend in de bossen. Bij het viaduct bij de Apeldoornseweg ontdek ik een trap, nieuw en met treden vol grind. Te mooi om te laten liggen.

Boven aan de trap is er echter niets. Geen pad of niks, dus baan ik me een weg door de struiken. Ineens zie ik een tentje, groen en weggestopt tussen de takken. Is het een hippie? Een dakloze? Een marinier op training die niet ontdekt mag worden? Een verliefd stelletje dat de spanning zoekt? Ik zal het nooit weten, heb ook het lef niet om even 'aan te bellen'.

Even verderop grote opgeworpen zandheuvels, met paden van schoon zand eromheen. Ze zijn deze winter duidelijk bezig geweest in dit bos. Ik zie zelfs een gloednieuw bankje. Kort daarop kom ik op een vertrouwd pad richting de executieplek Waterberg, de warming-up plek om zo maar te zeggen.

Hoe spannend kan het zijn in een bos....

Voor de datafreaks: 13 km in 10,4 gemiddeld

Opstarten

 Na een heel Pinksterweekeinde niet gelopen te hebben, is het een kwestie van opstarten. De benen zijn stijf, het lijf ietwat stram, het loopritme is nog niet te pakken. We rennen een DL1, dat staat voor een rustige duurloop. In groep vijf is dat gewoon snel.

Pas op het eind kom ik in een soort van ritme. Op de Beukenlaan, zet ik nog even aan tot aan Ciko, gewoon om even snelheid te testen. De rest is dan aan het uitlopen. Bij mij duurt het inlopen echter al bijna 13 km lang.

'S middags bel ik J. de masseur. Hij blijkt in Zwitserland te zitten. Geen massage dus voor de Groot Ginkelse. Pech. Hoe dan ook, ik ga daar echt mijn best doen, heb ook vertrouwen in haas N. Mijn doel: in een stevig tempo doorlopen en als het haalbaar is te eindigen tussen de 1:42 en 1:40.

PR-tje dus.

Gastblog M.: Hardlopen zonder hard te lopen

 Een weekend zonder hardlooptraining of wedstijd: het komt bijna nooit voor. Vanwege een druk weekend voor deze ene keer wel. En toch waren onze dagen vol hardlopen. Afgelopen zaterdag was er sprake van een familiedag in het noorden des lands. Tijdens speurtocht, auto-puzzel-tocht en pannenkoeken etend in het Grote Kabouterbos te Dronten - als je zelf geen kinderen hebt voel je je daar toch een beetje ongelukkig - moesten we steeds denken aan trainer W.

W. deed met een team van zijn werk 'de Waterlopers' mee aan de Roparun, een estafetteloop van ongeveer 520 kilometer van Parijs naar Rotterdam waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Waar zou W. nu lopen? Zou z'n knie het houden? We kwamen er niet los van.

Zondag genoten we van wereldmuziek bij de Music Meeting in Nijmegen. Fietsend er naartoe, om dit weekend dan toch nog de broodnodige beweging te krijgen. En midden in de nacht fietsend - na de nodige Mongozo biertjes - weer terug. Dat viel nog niet mee. Maar ach, W. was nog steeds aan het rennen ergens tussen Parijs en Rotterdam, dan mochten wij niet zeuren over onze nachtelijke fietstocht.

Tijdens de Music Meeting leefde we natuurlijk mee met mental-coach J., die - geassisteerd door turbo N. en ultra F. - een strijd aanging met de jongere generatie op de 5 km. van de Keppelrun. Terwijl ik stond de swingen bij een optreden van de Malinese Super Rail Band, kwam P. met het bericht dat J. de strijd had verloren. Al swingend leed ik met hem mee ......

Vanmiddag gingen we op weg naar de Achterhoek voor een verjaardag één van P. 's vele broers. Op weg er naartoe vroegen we ons af of W. al bijna op de Coolsingel zou arriveren. Als alles volgens planning zou verlopen, zou dat rond  3 uur gebeuren. Bij thuiskomst vanavond meteen gecheckt: ze waren er al even voor half 3! Super!

Bij deze feliciteren wij trainer W. en zijn team 'de Waterlopers' van harte met deze geweldige prestatie. En mental-coach J. wensen wij veel sterkte met alle hoon die hem thuis de komende weken te wachten staat. Houdt moed, J., volgende week, bij de halve marathon van de Groot Ginkelse Loop, zijn we weer gewoon onder ons, hardlopers van middelbare leeftijd. En één zekerheid heb je dan: P. zal als laatste eindigen. Hij draagt zijn lot met verve.

Euthanasie

Vanochtend worden we wakker bij een euthanasie praatprogramma op de radio. Zo komen we op mijn begrafenis.

'Het moet een katholieke begrafenis worden met alles erop en eraan. De zes dragers moeten de kist binnen 1uur45 van kerk naar graf brengen, precies een halve marathonafstand. En een hond moet kunstjes doen', zeg ik tegen M.

Nu maar hopen dat ze mijn laatste wens zal respecteren.......

Nieuwe hardloopbril, een verjaarscadeautje

Bikkel

Ik ben vandaag in de bikkelmodus. Om kwart over zes (!) sta ik naast mijn bed en om half zeven (!) ren ik het huis uit voor een hardlooptraining. De agenda zit vol met een haringhapparty en de avondtraining red ik niet. Maar toch, om die reden ultra-vroeg opstaan en rennen, dan ben je een bikkel.

Nu is daar wel wat tegenin te brengen. Ik ren uiteindelijk gezien de tijd maar 8,77 km, daar staat tegenover dat ik mijn gemiddelde heb opgeschroefd naar 10,6 km per uur (!) en de douche op het eind op ijskoud (!) zet.

Ik ben vandaag toch echt een bikkel!

Six word story: Drankgordel

Six word story:

Hij heeft dorst, zij heeft drinken.

of

Hij zwoegt verder, zij vlindert voort.

Zorgen........

De reactie is duidelijk. Ik kan op trainster N. rekenen toen ik in een overmoedige bui schreef voor de 1:40 te willen gaan: 'Beste P. Ik sluit me aan bij de actiegroep. Op de barricaden! We zullen dat treintje eens lekker laten rijden. N.'

Het beloofde treintje van de 18e juni baart me echter zorgen. Trainster N. is een goede loopster. Ik ga me toch niet kapotlopen in de eerste kilometers op de Ginkelse? Ze zal met de rem erop moeten beginnen anders loop ik me over de kop. Ook twijfel ik aan de 1:40. Best wel een stevige tijd gezien mijn capaciteiten en gebrek aan looptalent. M. loopt goed, beter dan ik, haar PR is 1:41. Ik bedoel maar, het is een grote uitdaging.

De startnummers zijn ondertussen binnen. M. heeft 833, ik 832. Wordt vervolgd........

Punt aan de horizon

Achteraf bedenk ik pas wat er dit keer anders is. Dat is natuurlijk het ontbreken van het zinnetje 'voor de mensen die willen'. We lopen namelijk een pittige duurloop met daarin 4 keer vijf minuten in een hogere versnelling. Normaal is die versnelling facultatief, 'voor de mensen die willen', maar gister viel dat zinnetje niet. Ik versnelde dus gewoon vier keer mee.

Vijf minuten in een hogere versnelling binnen een duurloop van 17,8 kilometer, dat is behoorlijk pittig. Het gaat dan ook stroef, de eerste keer. Althans zo voelt het. Bij de tweede keer denk ik dat vijf minuten pakweg een kilometer is, misschien iets meer. Ik zoek dan ook een punt op de horizon, een km ver weg. Daar is het vervolgens relatief makkelijk naartoe lopen.

Een andere keer denk ik 'het is maar twee rondjes op de baan en iets meer'.

Pas als de vier keer vijf minuten erop zitten loop ik wat vrijer. Dan gaat het ineens ook soepeler. Trainer W. en ik hebben zelfs de aandrang om nog even te versnellen. Hij omdat hij zaterdag de Roparun loopt van Parijs naar Rotterdam. En ik.....waarom ik eigenlijk? Nou gewoon, omdat de benen dan pas goed voelen en zijn ingelopen.
Voor de datafreaks: maximale snelheid 14,3 km per uur

Zaterdagochtend: dame met dubbel hek

Tropenrooster

Het is warm en we hebben het deze zaterdag druk. Dat is een dubbele reden om een tropenrooster in te voeren.

M. en ik vertrekken dan ook al om 8.00 uur vanuit huis. We kiezen voor het bos richting Warnsborn. Het zullen uiteindelijk ruim twintig kilometer worden.

Lopen op het landgoed Warnsborn is altijd mooi. Ook hier weer veel historie. Zo is er een monument voor het eerste slachtoffer van de luchtvaart in Nederland: Clément van Maasdijk.

Een eindje verderop liggen honderden jaren oude grafheuvels, een aantal op een rijtje. In het landgoed zelf logeerde ooit Anne Frank maar ook de Duitsers betrokken het als recreatie-oord. Daarmee is het een schuldige en onschuldige plek.

Als we op het heitje voorbijrennen vliegt een kraai op. 'Rotbeest', zegt M.

Voor de datafreaks: 20,47 km in 10,2 gemiddeld

Oosterbeek zomerrondje

Rondje Oosterbeek associeer je meer met de winter. Ik loop hem echter deze Hemelvaartsdag. Geen zin om na te denken en hier ontvouwt de route zich vanzelf.

Bij Mariendaal haal ik twee fietsers in. Ik ben er zelf een beetje verbaasd over. Blijkbaar is hardlopen helling op efficiënter dan fietsen. Je moet er natuurlijk wel een beetje voor in vorm zijn. Dat ben ik blijkbaar weer.

Het voelt ook goed. Alleen de volgende keer toch maar wat drinken meenemen. Zon en 15,5 kilometer in 10,3 per uur is geen goede combinatie als je je drankgordel thuis hebt laten liggen. Of is het drinkgordel, dat laatste klinkt wel beter.