Virusje

M. 's spieren doen pijn. Ze heeft hoofdpijn. Lichte verhoging. Ik herken de signalen. Ik heb het zelf ook. We trekken ons terug op de bank. Vandaag niet lopen. Rust is de training voor vanavond.

Schrikken van de snelheid

Het is een heuveltraining voorafgaand aan de bekendmaking van de recreant van het jaar (zie hieronder). M. drukt me wederom op het hart om langzaam te lopen, achterin de groep te hangen. Dat doe ik dan ook trouw. Totdat we op de Apeldoornseweg richting Dudok benzinestation omhoog klimmen.

Dan gaat heel even de rem ervan af. Ik klok een gemiddelde van 15,4 km per uur helling op. Geen moment het idee gehad zo snel te stijgen....... (zie blauwe pijlen).

Coach J. recreant van het jaar

We hebben op hem gestemd en het is hem van harte gegund. Coach J. is opvolger van M. als recreant van het jaar. De yassootjes gaven bij de jury de doorslag.........

Een goede serie

In voetbaltermen spreken ze van een 'goede serie' als een team in de winning mood is en een aantal wedstrijden achter elkaar wint. Voor mij geldt dat op dit moment voor het lopen. De 35-er van zaterdag is goed verstouwd en van vermoeidheid in de benen is geen sprake. Ook zijn de spieren niet stram bij het opstaan of de kuiten hard bij het traplopen. Kortom, P. begint in vorm te raken. Vanavond werk ik een 9,1 km af in een gemiddelde zelfs van 10,8 km. Dat is erg snel voor mijn doen.

'Er heerst op het werk een gemene griep', zegt M. na het eten tussen neus en lippen door,'eentje waar je zo twee weken mee zoet bent.'

Sinds deze uitspraak loop ik met een klein boogje om haar heen. We nemen geen risico!

 

Diep de Veluwe op

Ik zit in een stevige trainingsperiode. Vorige week 30, dit weekend 35 en volgende week 30 km wedstrijd in Vorden. En het moet gezegd worden, het gaat steeds beter.

Het is koud. Min vijf lees ik op de thermometer achter het huis vanochtend als we vertrekken. Haas N., amazone C. en mijn M. lopen met mij de 1,8 km heuvel op naar Ciko. Ik weet dat het een 35-er wordt, dus ik druk achter in de tuin op mijn Garmin om de eerste meters te pakken.

Daarna stevig stijgen om de rest van de groep bovenop Valkenhuizen op te pikken. Onherkenbaar onder mutsen, sjaals en andere kou-werende zaken. De eerste kilometers zijn altijd wat stram. Maar de diesel gaat vol aan na pakweg 20 km. Het is juist op dat moment dat Trainer W. onderuit gaat. Erg vervelend voor hem maar het gaf me net dat stukje rust waarna de motor aansloeg.

Ik loop top, en dat is super voor een 35-er. Met een brede grijns kom ik zelfs af en toe 'achterblijvers' ophalen. Het is een mooie groep onder leiding van mopperman Jan. M. draaft rustig mee. Haas N. is lichtvoetig. Zo zit er achter iedere loper een verhaal.

foto: B.

Bonkige B. heeft een bijzonder verhaal. Hij had tot twee uur nachtdienst, was in slaap gevallen op de bank en wordt wakker. Ziet trainer M. en zijn J. langs de woning lopen, schiet een loopbroek aan en draaft ruim 28 km mee (of zoiets) vanuit slaapstand! Echt een topprestatie.

Extra rondje om 35 km vol te maken

Terug 'breng' ik mopperman Jan naar huis - de laatste keer dat ik hem zo noem, hij moppert al een stuk minder. M., met amazone C., haas N., trainer W en zijn J. onderstutten ondertussen trainer W. aan alle kanten. Na zijn val was het niks meer behalve wat tandvlees waarop hij moet lopen. Zo heeft iedereeen wel eens een off day. Domme pech.

Bij J. thuis tel ik 32 km en dus plak ik er een rondje Presikhaaf aan vast. Ik eindig in 35,1 km in een gemiddelde van 10,2 met 225 klimmeters. Ik voel me top en heb heerlijk gelopen. Heb alweer zin in het maandagrondje!

Zo'n nare hobby is dat hardlopen dus toch niet. (zie ook hier voor een mooi verslag)

35 kilometer

Eerst tegen de wind in beuken. Koud. Terug de wind in de rug. Dat is weer een voordeel. Ik vind het wel hele een afstand vandaag......

 

M. schiet voorbij

Het is zaak me wat te sparen voor zaterdag. Dan staat er een 35 kilometer duurloop op het programma. Na de 30-er van vorige week en voor de 30-er van volgende week zit ik dan op de top van de physieke inspanning voor de marathonvoorbereiding.

Het is het testrondje: 3,5 km knallen. Dat is gunstig. Het is immers maar 3,5 km en knallen doen we dus niet om het gunstig te maken al loopt het tempo inderdaad op richting het einde, boven de 13 per uur. In totaal telt de training nog geen 10 km en dat is prima.

Ergens op de Schelmseweg komt M. voorbijdraven. Zij doet in tegenstelling tot mijn groepje met de hondenliefhebster, mopper J. en Cuba-ganger J-A wel haar best en het is een mooi gezicht. Achter haar komt trainer H. stampend en puffend voorbij. De olifant rent de lichtvoetige muis achterna (je moet wat doen om uit de konijnbeeldspraak te blijven hier en hier.)

M. geeft een flink aantal van de mannen gewoon weer klop. Top! Met haar wint ook een stukje mijn trots.

 

 

Marathonner

We jakkeren het rondje Koningsweg af. Althans dat gevoel heb ik een beetje. Bij Ciko staat er gemiddeld 10,9 km per uur op de teller. Dat is een gemiddelde. Gedeeltes lopen we in rustige duurloop en daarna versnellen we hele stukken enn dan gaan we echt hard..

Ik loop bij de eersten. Gaat eigenlijk best wel goed. Totdat M. mij keihard terugroept. Ik ga volgens haar veel te hard. Mijn kuit. Verstandig zijn. Dat zijn haar woorden. Ik reageer narrig maar ze heeft gelijk en dat is een onhebbelijke eigenschap van haar waar ik me overigens dan maar in schik.

Maar natuurlijk moet ik heel blijven. Ik raak verzeild in de achterhoede ofwel de dinsdagavondmopperclub. We gaan te hard (doen we ook), last van de darmen, zaterdag een luttele 50 gelopen. Iedereen zingt zijn eigen mopper-couplet. De club doet zijn naam eer aan. En in al dat gemopper zit ook een kern van waarheid in.

Trainer W. verdedigt zich door te zeggen dat hij een training geeft voor iedereen en niet alleen 'voor de marathonners' die 'op andere dagen ook al veel kilometers maken'.

Verrek, een marathonner. Dat ben ik! Ik groei een stukje van trots. Waar wat gemopper al niet toe kan leiden.

Het bos in...

De sneeuw is weg. Het is acht graden. Ik besluit het bos in te gaan. Speuren naar de eerste tekenen van lente. Omdat ik vroeg thuis ben, kan dat, het is nog volop licht. In de verte tikt een specht.

De benen zijn zwaar in de eerste meters. Is ook niet gek omdat het klimmeters zijn. Eenmaal op toeren gaat het best wel goed. Prima. Maar ja, er komen nog een paar traininkjes aan deze week en zaterdag een 35-er. Toch maar op dinsdag en donderdag even de kantjes eraf lopen. Jezelf sparen voor de lange duurlopen.

Hoe dan ook, ik ben in een optimistische mood. Zelfs de pijntjes blijven achterwege.  Ook helemaal eens met de opmerking van Roeister J. hier onder het startbewijs. Het is inderdaad 'leuk en spannend' en vooral in die volgorde. Het gekke is, ik heb al weer zin in de volgende training.
Endorfine-verslaafd?

Post uit Rotterdam

Post uit Rotterdam. Startnummer is 1485, startvak E. Eindtijd: vooralsnog onbekend.

Top- en flopdagen

Als loper heb je top- en flopdagen. Vandaag was weer eens ouderwets top. Regelmatig meld ik me met enig gemak bij de voorste groep met trainer W., (H)aas N. en stille P. Op het programma staat 30 km. Thuis tik ik met een extra rondje ruim 29 km af. Dat vind ik genoeg zeker ook gezien het zware parcours van smeltend sneeuw en stevige klimmetjes zoals de Apeldoornseweg, de Tonnekesweg, de muur van Aalbers op de Emmapyramide en de Schelmseweg naar Moscowa. Klimmen (en dalen) hoort bij Arnhem en we hebben er profijt van heb ik gemerkt zoals in Apeldoorn tijdens de Asselronde.

Als gemiddelde schrijf ik 10,5 km. Dat is (net geen)  marathontempo voor mij en dat op zo'n zwaar parcours. Al met al zeer tevreden. En de kuit? Die loopt vandaag gewoon mee. Geen centje pijn meer. Het gaat weer lekker en ik heb nu al zin in de 10 km maandag, de extra marathontraining. Het worden zware weken met volgende week zaterdag 35 km op het programma en de week erop nog eens de 30 van Vorden. De doordeweekse trainingen lopen ook door. Maar ik heb er ontegenzeggelijk heel veel plezier in. Eerst maar eens morgen uitgebreid op de bank een boek lezen......en de badkamer poetsen. Corvee!

Het dal door

Het sneeuwt in Arnhem. Vijf tot tien centimeter sneeuw ligt er. Bij Ciko is het rustig. Eén voor één druppelen de lopers binnen. Inderdaad lopers, geen enkele vrouw vanavond. Waar zijn ze als het weer even tegenzit?

Wij lopen ruim 12 km over besneeuwde fietspaden. Soms nat. De hoogtegrafiek is grappig ondat hij precies het tegengestelde aangeeft van de training van dinsdag. Toen beklom ik een berg en daalde af. Nu ga ik door een dal om weer omhoog te klimmen.

Ik heb de wijze raad van M. goed in de oren geknoopt. 'Je moet je kuit als een pijntje beschouwen. Niet als een (potentiële) blessure. Pijntjes horen nu eenmaal bij een marathonvoorbereiding.'

En inderdaad het loop ineens heel anders met zo'n pijntje. Ik maak zelfs ff vaart op de Schelmseweg terug.Nu niet overmoedig worden.

Serieuze test, goed teken

Het is een serieuze test na de amper 2 km zondag en het wandelingetje gister. Vandaag stap ik naar buiten voor een rustige 10 km. Na pakweg 5 km kom ik de groep tegen. Ze zijn bezig met een warming up. Ik sluit aan en loop langs de Schelmseweg met ze op.

Het tempo ligt dan hoger dan ik eigenlijk zou willen.

In Rozendaal buig ik af met J. (mede-kneus), de hondenliefhebster G. en loopster B. Met een boog lopen we terug richting Angerenstein. Thuis heb ik ruim 10 km op de teller in 10,2 km per uur. Als ik een blik op de hoogtegrafiek werp, schrik ik even. Ik heb een flinke berg beklommen (en ben hem weer afgedaald).

Een behoorlijke klim en dan weer omlaag, tempo constant

Dat is veel werk voor een gekwetste kuit. De kuit laat zich dan ook voortdurend voelen onderweg zonder echt heel erg pijnlijk te worden. Ik beschouw dat laatste maar als een goed teken. 10 km lopen is al weer heel wat. 79 klimmeters erbij is eigenlijk behoorlijk veel. En dat dan in 10,2. Mag niet mopperen.

Nu weer een paar dagen rust voor de benen.

Onderbroekprobleem is opgelost

Het onderbroekprobleem is opgelost! Het wordt dus de rode!

 

100 procent meer

zondag 2 km

maandag bijna 4 km - 100 procent meer!

De kuit is stram maar hervat zich. Het is te vroeg in de belasting om te rennen. Toch wil ik bewegen. Dan zit er maar één ding op. Een fikse wandeling na het eten. Bijna vier kilometer wandel ik weg. De kuit voelt daarna een stuk beter. Goed warm en soepeler. Deze week ben ik vooorzichtig. Zaterdag probeer ik de training te hervatten. Dertig kilometer met doorsteekjes naar huis. Niks forceren.

Park in winter

 

Testloopje in het park

Masseur J. Is vol vertrouwen dat de dertigers later deze week kunnen. 'Wel kalm aan doen tot zaterdag', voegt hij eraan toe. Mijn zelfvertrouwen is wat minder. In overleg stap ik vanochtend naar buiten voor een kleine test. 'Niet hardlopen, eerder bewegen', was het advies van J.

Ik loop net boven de twee kilometer in het park. De kuit speelt te veel op. Ik besluit terug te gaan. Hij krijgt nog rust. Morgen maar weer eens testen........

 

Van de baan gestapt......

zelfs een stukje op de fiets terug op de Garmin

De preventieve onderhoudsbeurt bij masseur J. pakt toch iets anders uit als ik denk. De benen zijn prima in orde, hij heeft ze wel fors aangepakt. Ik mag trainen maar bij een pijntje er meteen het bijltje bij neer gooien.

De training is een baantraining: 200-400-600 en dat vier keer. De massage maken de benen stram. De baan maakt me blessuregevoelig. Dus na een rondje kazerne om in te lopen, twee inlooprondjes op de baan, een warming up en een eerste sessie van 200-400-600 schiet het in mijn kuit. Ik strompel de baan af. Het lijkt verdacht veel op mijn gps-blessure rechts. Nu is echter het linkerbeen aan de beurt.

De volgende dag is traplopen pijnlijk. Ik bel J. Morgen weer een afspraak. Hij gaat de kuit 'toneren'. Even geen duurloop morgen. Ik zit in een periodiseerweek dus veel conditie mis ik zo wie zo niet. Er stond slechts een 15 op het programma.

afgebroken baantraining

Dan zondag 'rustig bewegen' zoals J. het noemt. De maandagtraining is geschrapt in overleg met M. Dinsdagavond moet ik er dan weer staan. Tref ik lotgenoot coach J. Terugschakelen is belangrijk. Morgen over een week staat er een dertiger, de week erop een vijfendertiger en de week daaarna nog een dertiger. De benen moeten dus wel in goede conditie zijn.

Komt goed.........houd ik me voor.

Het voelt als een film. De held begint blijmoedig, krijgt op driekwart serieuze tegenslag en overwint uiteindelijk. Maar ja, dat overwinnen is het moeilijkste deel.

Periodiseerweek en blauwe pleistermaffia

hersteltraining

M. heeft deze week een periodiseerweek voor mij ingelast. Ze heeft het over 'actieve rust'. Dat is een mooi begrip waaar je alle kanten mee uitkunt. Een ding is zeker, aan de hoeveelheid km deze week is een limiet gesteld. De maandagochtend training is geschrapt.

Gisteren een hersteltraining van 11,3 km, vond ik overigens behoorlijk pittig. De benen zijn aan wat rust toe, met name de kuit. Gister was de rechter GPS-kuit (gaspedaalspier) wat stram. Na de hersteltraining was het de linker.

Maar het lijkt me een logisch gevolg van de zondag.

Voor de zekerheid is er morgen een 'onderhoudsbeurtje' ingelast bij masseur J. Die gaat de boel weer lostrekken. Daarna een lichte training. Zaterdag volgt er dan nog een rustige 15 km en dan beginnen de weken met de dertigers. Ik vind het nog steeds erg leuk, die voorbereiding en het lijf houdt het goed.

Jammer dat Coach J. ff aan de kant staat. Ik hoop dat hij zijn hart volgt (Rotterdam lopen) en niet zijn hoofd (ik sla eens een marathon over). Het is toch leuker om als groep je voor te bereiden en hij hoort daar bij. Voorlopig is hij echter even slachtoffer van de blauwe pleistermaffia.

 

The day after

Collega coach J. - die met de krampkuit - komt 's middags aan mijn bureau. 'Nee, ik heb eigenlijk nergens last van', zeg ik met enige schroom. Ik heb dan ook goed gelopen gisteren. Een aantal dingen zijn mij bijgebleven.


Negatieve split: Als ik de grafiek erop nalees heb ik een mooie negatieve split gelopen.Niet te snel van start, overhouden en dan de laatste kilometers snel. Overigens wel geholpen door de afdalinkies op het eind.

Finishen met reserve: Dat is een fijn gevoel. Ik wilde finishen met het idee dat ik dit nog anderhalf uur kon volhouden. Voor een tijd onder de vier uur moet ik gemiddeld 10,6 km per uur lopen. Ik liep 11,3, fors sneller dus. Zelfs met deze snelheid had ik wat over.

mooie negatieve split

Pijntjes: Mwoah. Niet zo erg als het geklaag van de club na afloop in Orpheus. Geen noemenswaardige pijntjes. Sterker nog, ik ben van de finish gejogd naar Orpheus. Gewoon ff lekker uitlopen.

De finish: Ik finishte praktisch gelijk aan de eerste marathon-loper. Dat moment heb ik natuurlijk op film geschoten. Zie hieronder.

Wat betreft de film. Het productiehuis heeft zich gewaagd aan zijn eerste sensuele film. Niks onoirlijks. Niks pikant. De muziek is geleend van een roemruchte serie films uit de jaren zeventig. Daarin werden veel calorieën verbrand, maar weinig echt hardgelopen vrees ik. En de film eindigt met een oerkreet passend bij de winnaar van de marathon. Wij wachten de recensies af:

Missie geslaagd

Mooie tijden. Trainer M. 2:01 en M. 2;14, voor zover de toppers. Zelf gemiddeld 11,3 km/uur en 2:26. Beter dan streeftijd en gezien de inspanning behoorlijk ontspannen. Niet kapot. Maar om dit nog 14 km door te trekken...... Hoeft ook niet. 11,3 gemiddeld betekent ruim onder de vier uur op de marathon. Heb dus nog speling.....

Via mobiele telefoon

Met de rem erop?

Moet ik morgen met de rem erop lopen? Dat is de vraag die mij dit weekend bezighoudt. Morgen is de Midwinter Marathon, en ik teken voor 27,5 km. Volgens M. moet ik op marathontempo lopen. Daar zit wel iets in. Nu heb ik een vergelijk, vorig jaar liep ik hem ook al een keer. Gewoon lekker vrijblijvend en kalm. Het leidde tot onderstaande prestatie:

 

Ik liep de Asselronde, want zo heet dat ding, in gemiddeld 10,9 kilometer per uur. Net geen 11 dus. Nu gebruik ik vaker de Collineo Atletiek Calculator. Als ik daar 10,9 gemiddeld invoer op de marathon kom ik op het volgende uit. Ik moet immers op marathontempo lopen:

Dat is dus 3 uur 52 minuten. Voer ik 4 uur in kom ik op een gemiddelde van 10,6 km per uur. Dat betekent dat ik ofwel ga voor een marathontiijd van 3:52 met het gemiddelde van vorig jaar ofwel een eindtijd van 4 uur in een gemiddelde van 10,6 km. Daarbij was het vorig jaar wel windstil en lekker vrieskoud. Als het morgen waait en regent is er een andere koers.

Wat een cijfergefröbel eigenlijk. Ik ga gewoon lopen op gevoel net als in Egmond. Lekker tempo, niet in de verzuring en rustig uitlopen met in het achterhoofd dat ik straks in Rotterdam dan nog 1,5 uur moet gaan, de zwaarste 1,5 uur. Ik heb er in ieder geval zin in. Voor de liefhebbers het verslag van een jaartje terug.

De aanloop

Het is de aanloop naar de Asselronde zondag in Apeldoorn. 27,5 km staat daar op de teller en het doel is om het in marathontempo rustig af te werken. Dat wordt pakweg 10,6 km per uur gemiddeld. Tweede doel: gelijkmatig lopen zoals in Egmond. Het doel is immers binnen de vier uur eindigen in Rotterdam en dat is voor mijn niveau en mijn eerste marathon behoorlijk pittig.

Gister lopen we dus rustig, nog niet eens 10 km op de teller en ik hobbel vrolijk achteraan. Deze week heb ik bewust gas teruggenomen na de horrortraining van afgelopen donderdag en de heroische sneeuwtocht langs dood en verderf van afgelopen zaterdag.

Morgen en vandaag qua lopen een rustdag. Morgen maar eens duiken in de Asselronde. Ik liep hem namelijk al een keer eerder. Even gluren naar het parcours en de tijd van toen. Ook toen zag ik het als een pre-marathontest. Een reaguurder vond mij zelfs 'slim'. We zullen zienn.

 En lekker uitslapen morgen natuurlijk.