De sneeuw is weg. Het is acht graden. Ik besluit het bos in te gaan. Speuren naar de eerste tekenen van lente. Omdat ik vroeg thuis ben, kan dat, het is nog volop licht. In de verte tikt een specht.
De benen zijn zwaar in de eerste meters. Is ook niet gek omdat het klimmeters zijn. Eenmaal op toeren gaat het best wel goed. Prima. Maar ja, er komen nog een paar traininkjes aan deze week en zaterdag een 35-er. Toch maar op dinsdag en donderdag even de kantjes eraf lopen. Jezelf sparen voor de lange duurlopen.
Hoe dan ook, ik ben in een optimistische mood. Zelfs de pijntjes blijven achterwege. Ook helemaal eens met de opmerking van Roeister J. hier onder het startbewijs. Het is inderdaad 'leuk en spannend' en vooral in die volgorde. Het gekke is, ik heb al weer zin in de volgende training.Endorfine-verslaafd?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten