We jakkeren het rondje Koningsweg af. Althans dat gevoel heb ik een beetje. Bij Ciko staat er gemiddeld 10,9 km per uur op de teller. Dat is een gemiddelde. Gedeeltes lopen we in rustige duurloop en daarna versnellen we hele stukken enn dan gaan we echt hard..
Ik loop bij de eersten. Gaat eigenlijk best wel goed. Totdat M. mij keihard terugroept. Ik ga volgens haar veel te hard. Mijn kuit. Verstandig zijn. Dat zijn haar woorden. Ik reageer narrig maar ze heeft gelijk en dat is een onhebbelijke eigenschap van haar waar ik me overigens dan maar in schik.
Maar natuurlijk moet ik heel blijven. Ik raak verzeild in de achterhoede ofwel de dinsdagavondmopperclub. We gaan te hard (doen we ook), last van de darmen, zaterdag een luttele 50 gelopen. Iedereen zingt zijn eigen mopper-couplet. De club doet zijn naam eer aan. En in al dat gemopper zit ook een kern van waarheid in.
Trainer W. verdedigt zich door te zeggen dat hij een training geeft voor iedereen en niet alleen 'voor de marathonners' die 'op andere dagen ook al veel kilometers maken'.
Verrek, een marathonner. Dat ben ik! Ik groei een stukje van trots. Waar wat gemopper al niet toe kan leiden.
De marathon, de finish halen, kent het fenomeen 'de man met de hamer!' De voorbereiding op een marathon, of de start halen ken het fenomeen 'de vrouw met de hamer'. Die heb je nog niet ontmoet dankzij jouw eigen vrouw. Zij snapt het, ze heeft ook een hamertje. Waarschijnlijk eentje van rubber.
BeantwoordenVerwijderenGelukkig was er nog genoeg energie in de groep voor gemopper. Ik maakte me bijna zorgen..
BeantwoordenVerwijderen