Gister zit ik achter in de tuin. Het is een mooie mei avond. Op een gegeven moment horen M. en ik een krolse kat. Klagend, bij het poortje naar onze tuin. M. en ik zijn geen kattenliefhebbers, dat vooropgesteld. Zeker niet als ze poepen naast onze voordeur of hun behoefte doen in onze tuin.
Bij de achterdeur hebben wij een stresballetje liggen. Dat is een knijpballetje gevuld met korrels. Ligt lekker in de hand, kun je goed mee gooien. Iedere kat die we in onze tuin betrappen, besluipen we, drijven we in het nauw en proberen we te raken met dat stressballetje. Tussen de ogen! Het liefst met een ferme trap na.
Een keer leidt dat ertoe dat M. en haar ouders mij vanuit de woonkamer de achterdeur zien uitsprinten. In een beweging gooi ik het balletje, probeer ik vol op de wreef de kat te raken en struikelde ik een paar treden omlaag de heg in. Moeder M. denkt dat het mijn dood is. Vader M. denkt dat ik er geweest ben. M. vindt het voornamelijk dom en onhandig.
Gister besluiten we de krolse kat te grazen te nemen. M sluipt naar de keuken voor het stressballetje. Ik ben al een paar fases verder en grijp twee stukken openhaardhout. Eerst sluip ik, daarna sprint ik naar de kat terwijl ik het stuk hout gooi. Net mis. Mispoes! Het ellendige beest slaat op de vlucht.
Vanavond zit ik thuis met een pijnlijke knie. Die sprint van gister op mijn sokken over de klinkers is in mijn botten getrokken. De hele dag heb ik de knie gevoeld. M. vindt het wederom voornamelijk dom en onhandig. Ze heeft nog gelijk ook. Berlijn missen vanwege een stomme zwarte kat. Als ik hem tenminste nog geraakt had.......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten