Zoeken naar het gevoel

Zaterdag 17,5 km

Zondag 11,6 km

De zaterdag groep met de amazone als een natural leader

Ik mag dus weer lopen en sluit aan bij de zaterdagochtend groep. Het wordt een route via Beekhuizen en er is sprake van 'grip'en 'single tracks'. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar niet zo'n zin in heb. Ik wil lekker lopen en niet glipperen op te smalle paadjes. Ik neem me dan ook voor om mijn eigen weg te gaan zodra het kan.

We starten voortvarend maar eerlijk gezegd is het nogal druk in mijn hoofd, ik ben bozig en die onvrede plant zich voort in de benen. Conditioneel loop ik dan ook prima maar de moraal is hoekig. Omhoog, net voor de Emma pyramide zeg ik de groep vaarwel, beklim die puist en ga op weg naar huis. Het worden ruim 17 kilometers in 9,5 per uur. Zoals gezegd, mijn boosheid zakt in de benen en dat loopt niet lekker. Het gaat hier te ver om te zeggen waar ik precies boos over ben, maar het bewijs is er eens te meer: lopen is ook een mentaal ding.

Monument voor het onbekende kind

de roos centraal in het monument

Kortom, ik neem me voor om zondag als revanche eens op het gevoel te gaan lopen. Gewoon lekker voortdraven zonder te denken aan start of finish. En dat 10 km lang. Dat is het plan. Ik start op de parkeerplek aan de Schelmseweg en na vijf kilometer ben ik bij het monument van het onbekende kind. Was ik nog nooit geweest. Er staan stenen uit 35 landen en dat vind ik dan wel weer indrukwekkend. Ik leg mijn hand op een steen uit Argentinië en een steen uit Afrika, Uit Frankrijk en Bolivia. Ik denk ook even aan N. Apart. Jammer dat de snelweg zo aanwezig is.

Daarna slof ik nog eens ruim vijf kilometer weg en na bijna 12 km ben ik terug bij de auto. Wat een verschil met gister toen de benen vol boosheid liepen. Toch bijna 30 km in een weekend. Ik neem me voor om volgend weekend puur voor het plezier de Berkelloop te rennen. Ze noemen het een 'trail' ik zie het als een alternatief zaterdagochtendtochtje.