Pre-marathontest

 Links van Apeldoorn ligt een stukje hei. Hoog Soeren heet het. Ik ren daar naar beneden. Omlaag gaat altijd soepeler dan omhoog. Voor mij priemt een winterzonnetje door de blauwe lucht. Een heiïg wolkje schuift ervoor. Prachtig is het.

Het is in het kort voor mij het beeld van de midwinterrun 2012. Het is mijn allereerste 27,5 km wedstrijd ooit. Ik heb vooraf besloten het te zien als een pre-marathontest, gewoon lekker rustig lopen. Heel blijven. Zeker ook omdat een onwillige spier in de knie de voorgaande week opspeelt. De knie meldt zich in de vrieskou voor de wedstrijd. Het is min 8. Pas na na 10 km lopen is de spier warm en de pijn weg.

Toch een negatieve split, mijn eerste ooit

Dan voel ik alleen nog individuele pijntjes. Een spiertje in mijn rechterlies trekt twee kilometer lang. Het gevoel verdwijnt onder mijn rechterzool anderhalve kilometer lang. Een trekkende kuit op km 23. Gewoon de pijntjes die bij een hardloopwedstrijd horen. Ik loop desondanks door. Soepel.

Onderweg zie ik een dame met zwarte tights, dikke billen en een groen broekje daaroverheen. Geen gezicht. Ze valt echter op. Een mooi mikpunt. Een eindje verderop een man in rode wielrenbroek met zwarte tights eronder. Ook niet volgens de laatste mode-inzichten. Dan twee vrienden die gelijktijdig de berm induiken en vervolgens synchroon tegen twee naastelkaargelegen bomen plassen.

En daar loop je dan steeds een eindje mee op.

Zevenentwintigeneenhalve kilometer heeft niks van de pijn van de halve marathon waar je voortdurend tegen de verzuring aandrukt om toch maar snelheid te houden. Die halve marathon is een smal paadje tussen pijn en prestatie, gericht op een steeds snellere tijd. In Apeldoorn dus niks van dit alles. Ik geniet echt. In gedachten loop ik rustig de zaterdagochtendduurloop. Niets hoeft en bijna alles gaat vanzelf.

Op de meet geeft de Garmin 10,9 km per uur gemiddeld aan. Dat is een stevig tempo voor een zaterdagochtendduurloop. Maar in een wedstrijd? Wat stelt het voor? Iedereen van de groep loopt sneller dan ik. Maar die gaan dan ook voor de dagprestatie. Niet voor een pre-marathontest.

Na afloop in de vrieskoude M. (l) en roeister J (r)

'Nou, als je dit doortrekt naar een marathon finish je in 3:45', rekent onze Britse clubgenoot R. mij voor in de auto naar huis. 3:45 op de marathon! Helemaal niet bij stilgestaan. En ja, ik weet dat de marathon pas begint op 35 km. En ja, ik weet niet wat pijn is, echte pijn in een marathon. Maar toch, wat een perspectief voor iemand die tussen de 4 en 4:15 uur wil finishen in Berlijn. Ik kan zomaar een riant halfuur verliezen in de extra vijftien kilometer en dan toch nog mijn doel halen.

'Berlijn is vlakker dan welke marathon ook', voegt M. eraan toe onder het eten. 'Ja, Berlijn is vlak. Moet lukken.' Ik neem nog een hap pasta.