Crisis

Twee kwartalen met krimp en we hebben een officieel een crisis in Nederland. Twee trainingen met pijn, en ik verklaar het officieel tot een blessure. Donderdagavond, de tweede training, ren ik naar voren, naar de trainer. 'Ik ga terug', zeg ik, 'mijn knie'. Hij geeft me een bemoedigend klopje op de onderrug. We zijn dan al ver op de Apeldoornseweg. Ik wandel terug, het is een stekende pijn. Lopen gaat niet eens. Wat is die weg dan ineens lang en donker.

De training donderdag:
meetrainen en terugwandelen.....

Dinsdagavond was ik nog bij de sportmasseur J.. Die trok, duwde, rekte mijn knie alle kanten op. Het was bijna genant want er was geen enkele reactie, geen steekje pijn. Het zit hem echter in het lopen zelf, merk ik donderdag. Met name de landing en het aanzetten is pijnlijk, stekende pijn. De pijn zeurt voort op de vrijdag en nu -zaterdagochtend - zeurt het been ietwat. M. ondertussen is op weg voor een 30 km-loop.

Het zit hem aan de binnenkant van de rechterknie. Geen gewricht, maar een spieraanzet die geirriteerd is geraakt. Al voor de 27,5 km van Apeldoorn, tijdens de 27,5 km van Apeldoorn en daarna tijdens een korte training. Nu ga ik eerst nog een week rust houden, wellicht een afspraak met de podoloog.
Het is als in een goede film. De held leidt een zorgeloos leven, komt in een crisis en overwint op het einde. Happy end! Berlijn is zeker niet uit zicht. Maar ja, dat is de film, he.