Het ging van knerpende pijn naar stekende pijn, naar pijn, naar zeurende pijn en nu naar een stevig pijntje. Ik hoop het binnenkort onder controle te hebben tot een phpd-tje (pijntje hier, pijntje daar). Hoe dan ook, er zit schot in en groep vijf komt - ik hoop spoedig - weer in zicht.
Natuurlijk heb ik daarbij niet op de bank gezeten. Dat kan ook niet met een Nederlands kampioene in huis als M. die met één geringschattende oogopslag mijn veelal zwakke tegenwerpingen de grond in kan boren en mij steevast weer naar buiten weet te jagen. Om de andere dag tik ik aldus vijf kilometer weg rondom het eigen huis.
Op het plaatje hierboven is linksonder de knerpende pijn. Dat hield ik een hele kilometer vol. Daarna echt niet meer.
Ik heb me bij de wijkloopjes geheel vrijwillig geworpen op wat andere Jan het zogenaamde 'actief herstellen' noemt. Daar had hij een heel plastisch verhaal bij over een irritatie achter zijn knieschijf. En hoe hij door 'actief herstel' zijn knieschijf als het ware heeft bijgeslepen. En dat het nu geen pijn meer doet. Tja, bot op bot en zo je knieschijf al hardlopend van achteren polijsten. Een bikkel, die andere Jan, maar 'actief herstel' werkt blijkbaar wel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten