Factor drie

Eigenlijk is het helemaal niet leuk. Mijn achilles speelt serieus op en ik moet op een alternatieve training omschakelen. Desalniettemin meld ik me zaterdagochten klokslag negen uur bij Ciko.....met mijn fiets. Fietsen is eventjes beter en ik heb er plezier aan, maar diep in mijn hart ben ik jaloers op de 28 km die de Berlijn-groep wil lopen.

Ik neem mezelf voor om de factor drie te hanteren. Loopt de Berlijn-groep 28 km, dan fiets ik 84 km. Zo gezegd zo gedaan en met mijn nieuwe racefiets is dat ook wel een prettig vooruitzicht. Met wat computergegoochel heb ik een route uigestippeld rondom de Veluwe. Die route staat op mijn Garmin. Een kwestie van het lijntje op het horloge langsfietsen.

Na pakweg een dikke 60 km geeft het horloge echter de geest. Lage batterijspanning, heet het. Door veelvuldig gebruk wordt zo'n batterij lui. Waardeloos horloge ineens als je er niet eens meer dan vier uur mee kunt fietsen. Ik bedoel, mijn eerste marathon zal ik ook niet binnen de vier uur (willen) lopen.

Rondje Veluw, 86 km

Het fietsen is leuk. Ik heb er schik in, al melden de billen en rug zich na kilometer zeventig. Een kwestie van wennen, zo denk ik. Met een combinatie van Biofreeze en bietensap is dat zo verholpen..... Moet ook wel want volgens Roeister J. wil haar P. wel eens met mij fietsen. Ook trainer M. meldt zich 's middags bij ons met zijn nieuwe carbon-velo. Hij wil ook wel een rondje met mij mee.

Dat zijn echter mannen die fluitend naar Zwitserland zijn gefietst of een gemiddelde halen dik boven de 30. Zover ben ik nog niet. Zouden de dames van het Hijgend Hert mij kunnen trainen? Kan ik bij hen aanklampen?