Kalmpjes aan en dom bezig

lullig trainingsrondje

Het is dinsdag. Ik wil trainen. Een groep vijf training lijkt niet verstandig. Dus besluit ik om maar een half uurtje voor mezelf te gaan lopen. 'Vijftien minuten, niet meer en niet minder', zegt M. echter beslist. Niks forceren. Om op een zachte ondergrond te lopen neem ik de auto naar het bos. Daar begin ik aan mijn vijftien minuten. Het worden 'ruim' twee kilometer met een gemiddelde van 10 km/uur. Mijn achilles protesteert amper. Dat gaat goed.

Thuis onder de douche vind ik het toch wel een beetje weinig. Hadden we niet nog een roeiapparaat op zolder staan voor blessureperiodes. Ik had dat ding bijna vergeten. Ernaast staat een tv. Die zet ik hard om het roei-apparaat te overstemmen. Er is een programma op over de vierdaagse met Fons de Poel en Erik Hulzebosch. Ik laat het over me heen komen terwijl ik 30 minuten door-roei. Lekker dom bezig op zolder.

En nog steeds meldt de achilles zich amper. Ik neem het besluit de komende dagen iedere dag een kort stukje te lopen. Gaat dat goed dan haak ik alsnog aan bij de Berlijngangers.