Dat wordt fietsen......

do training

di training

Vrijdag de 13e. We hadden het kunnen weten. Ik lig bij masseur J. op de bank. Toevallig moest M. er zijn voor een vervolgbehandeling van haar Ischias. Ze was zo aardig om wat van haar tijd af te staan aan mij.

 

J. knijpt in mijn achilles, die is verdikt. Vocht, constateert hij. Warm, zegt hij. Verdikking, voelt hij. Het zou wel eens een ontsteking kunnen zijn. Als ik dat laat lopen dan kan het uitmonden in een serieuze ontsteking en dat betekent geen Berlijn. Shit.

Maar, we zijn nog niet zo ver. Het advies is om de trainingsintensiteit omlaag te schroeven. De eerste drie, vier dagen niks doen. Is het vocht weg, dan rustig weer beginnen. Met een paar inleghakverhogers fiets ik naar huis.

Tuurlijk voelde ik dit aankomen.Dinsdag een lange duurloop die toch behoorlijke klimmetjes blijkt te hebben. Conditioneel voel ik me goed. De achillespijn loop ik die avond weg. Zie je wel niks aan de hand, houd ik mezelf voor de gek. Donderdag laat ik de hellingtraining schieten, een te grote belasting, heb ik al door. Ik loop voor mezelf rustig 13 km in 9,5 km/uur. De achilles meldt zich echter continu tijdens de tocht. Dus lig ik vanavondop de bank bij masseur J. met vocht op de achilles.

Ik heb het idee dat de zwelling wel weer wegtrekt. Dinsdag was immers een forse (over-)belasting, dus dat moet goedkomen. Als er over drie dagen geen vocht meer is, dan blijft zeker Berlijn in zicht. Het klinkt als 'Parijs halen' in de tour.

Dit weekend dan maar een fiks eindje fietsen.........ach, had ik maar een dikke kaak. Hoewel je kunt natuurlijk ook op je tandvlees lopen, dat doet dan dubbel pijn, denkt mijn verwrongen geest. En eerlijk gezegd, coach J. verdient sympathie. Zo'n antibioticakuur moet toch ook in je lijf trekken. 

 Het is geen periodiseerweek, maar een serieuze ziekenboegweek.