We lopen een Klontentrail

Extra hoogtemeters. Foto: Jan V.

Aan het Frans moet aspirant-trailer J. zich niet wagen want dan krijg je zoiets als een klontentrail, maar voor de rest is er weinig mis met de uitgestippelde route van vanochtend. Het is pittig en ik loop niet op mijn best, maar het geheel is te doen en weer eens wat anders.

En voor de verandering ga ik ook een keer op mijn plaat. Dat hoort bij een trail. Je verwacht dan dat de groep collegiaal even stopt, je opraapt en weer motiveert, maar omdat ik achteraan loop heeft niemand het in de gaten. Ik vloek een keer, klop het zand van me af, lik mijn wonden en sluit weer aan.

Het is niet de val die maakt dat ik vandaag niet op mijn top loop. De macht is er niet. Mijn analyse zit in de loopbroek. Ik bestelde een L, die was te klein. Toen ruilde ik voor een XL, die is op lengte maar sluit toch wel erg nauw aan op de bovenbenen en kuiten. Niet echt lekker dus. Ik begrijp er ook niets van dat anderen zweren bij nauwsluitende tubes. De volgende keer voor dit soort etappes de ingelopen broek maar weer aan.

En M? Die maakt werk van haar blessure. Als je geen trail kunt hardlopen, dan maar wandelen. Tegen drieën is ze terug. Ze heeft dan de NS wandeltocht Dieren-Arnhem achter de kiezen. Als beloning ligt er een blessurekaartje van de mede-ciko-ers. Die missen haar. Kijk, wandelen en een kaaartje, dat verbetert de sfeer in huis, want een hardloopdame die niet kan hardlopen.................ik wens het niemand toe, brrrrr!

PS. deze keer de foto's van Jan. Ik had mijn fototoestel bij me maar de batterij per abuis in de oplader thuis laten zitten. Probeer dan maar eens een kiekje te maken.