De week staat in het teken van heel blijven. Dat heeft alles te maken met de baan. Een baantraining is een leuke training. Het gaat altijd soepel, ik loop harder dan ik denk en de warme kantine is mooi dichtbij, dus ook de thee na afloop.
De baan is echter wel een aanslag op het beengestel. De onderlaag is hard, daarop zit een verende laag die nog eens versterkt wordt door de zolen van de schoen. Kortom, iedere stap op de baan is een extra elastieken klap op de knie. Wie daar niet aan gewend is, moet dus rustig aan doen.
Dinsdag lopen we 10 keer 400 meter. Na afloop nog eens 8 keer 100 meter. In de laatste honderdjes voel ik de knie, een pijntje, meer niet, maar toch.......... De training is prima, conditioneel lekker.
Zondag is de zevenheuvelenloop. Gister staat op het programma een duurloop met versnellingen. Dat lijkt me iets te veel van het goede na de baan. Ik besluit de lichte hersteltraining van M. mee te gaan lopen. Maar ach, het werk loopt uit. Beiden zijn wij tegen half zeven thuis en dus zitten we tegen half acht in restaurant Sugar Hill aan een wild zwijn.
Rust is ook een goede training en dan pikken we toch ook nog wat van de Veluwe mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten