Het is vroeg in de herfst. De bladeren zitten nog aan de boom en het is vroeg donker. Dus lopen we in het duister de Emma-pyramide op. Gelukkig heeft trainer W. de zaklamp-app op zijn mobiele telefoon die ons de weg wijst. En anders is er nog de witte streep midden op de weg als houvast. Kortom het gaat.
Met E.R. (bankdame E. en trailer R.) ren ik naar boven. De benen hebben macht, we worden zelfs een paar keer teruggefloten. Uit de achterhoede horen we wat gesputter en gemopper.Eenmaal beneden beleeft trainer M. zijn momentje. Het was te donker. Hij zag geen ene moer. Wij lieten hem achter. Kortom, hij liep in 'één groot zwart gat. Hij maakt er een gracieus gebaar bij waarbij zijn handen elkaar ontmoeten boven zijn hoofd, een zwaai naar beneden maken en elkaar weer teder ontmoeten ter hoogte van de navel. Daarna loopt hij wat ontdaan weg in het donker. Wij blijven wat verbouwereerd achter in het licht van de lantaarnpaal.
Gelukkig heeft trainer M. een reset-knop (ctrl-alt-del) en weet zijn vriendin J. die feilloos te vinden. Zij gaat achter hem aan. En het moet gezegd worden, eenmaal opnieuw opgestart zal hij even later zijn draai vinden en loopt hij als vanouds voorop wanneer hij weer los mag bij kasteel Rozendaal. Voorop is waar hij hoort. Stampend en sterk in de voorhoede.Ik klim met E.R. (ze zijn physiek ook kleiner dan ik, scheelt heel wat kilootjes) naar boven en wederom pakken we een koppositie en worden we een paar keer teruggefloten. Daarna zetten we koers naar de stoplichten op de Schelmseweg. Ik klok ruim boven de 12 omhoog richting rotonde in Rozendaal. Ik klok 14,5 km per uur richting de stoplichten. Vriendin J. is dan mijn haas en we naderen prof J., alledrie van bouwjaar 1964. '64 loopt sterk vanavond!
'Het is een training, geen wedstrijd', zegt trainer M. even later. Hij heeft natuurlijk gelijk, maar soms heb je daar maling aan.
Zoals op de heenweg onder de lantarenpalen al verbaal en in geuren mijn darmen en buik iedereen in mijn buurt duidelijk maakte dat ik "mien sloerig in de rakkert" was en voelde liep ik snel achteraan. Het verbale van mijn darmen was voor een aantal de bevestiging dat die voor hooguit stinkdieren aantrekkelijke geuren bij mij vandaan kwamen. Niet daardoor maar wel even later bevond ik mij in een zwart gat met ergens voor mij een lichtje. Op vlakke stukken weet ik wat de afstand naar de grond is, niet dat ik het zie. Maar als het omhoog omlaag gaat met bochten wordt het toch wel erg spannend en meer. Hoge voet inzet met continue voorspanning hopen en duimen dat ik niet misstap en verstap. Om hoog is makkelijker dan naar beneden. Naar boven kom je de ondergrond ergens tegen, sneller dan op het vlakke. In tegenstelling tot naar beneden onder mijn normale punt raakt mij voet ergens de grond. Zo de Emmapyramide af met een beeld, herinnering, van keren eerder in mijn hoofd om te redeneren en soms te gokken waar ik was. Het lichtje dat mij zou helpen voor mij uit dwalend als een spooklichtje. Balen dat ik niet bij het lichtje liep en zo tenminste iets meer informatie had over wanneer mijn voeten op de weg terecht zouden komen. En daarbij "sloerig in de rakkert" beneden haalde ik het meegenomen wc papier te voorschijn en liep even weg voor een beetje privacy. Er zijn nu eenmaal zaken die je liever niet in het zicht van de groep wilt doen. Gelukkig was het slechts een gasbel waar een gaskachel minimaal een halve avond op kan branden die eruit vloog. Een "gehurkt privé momentje" bleef mij gelukkig bespaard. Baalde dat ik zelf geen lampje mee had genomen, leermomentje voor een volgende keer. Op de terugweg wel naar het lampje gelopen alsof ik er met een touwtje van twee meter aan vast zat. En beneden na de jachthut lekker de adrenaline uit mijn lijf gelopen.
BeantwoordenVerwijdereno ja: ik had die avond een bod op mijn huis en na aanvaarding van mijn tegen bod is het nu de termijn van de ontbindende voorwaarden afwachten ofwel nu 6 spannende weken.
Super goed een bod op je huis en fijn dat ik 'bovenwinds' liep... (p. Via telefoon m.)
BeantwoordenVerwijderen