Overmoedig....

Ldc-er M. is geblesseerd en ldc-er (long distance coach) J. moet op vrijdagavond de kroeg in om op zaterdag zijn ouders te kunnen helpen met hun verhuizing. Overmoedig schrijf ik op facebook de volgende reactie: 'Ik ga wel van start en wil ook best de ldc-ers vervangen.' Het lijkt zo simpel. Een groepje 20 km leiden, daarheen en weer terug. Ik kom van een koude kermis thuis.

Als aspirant ldc-er zak ik toch gigantisch door het ijs deze zaterdagochtend. Mijn beginnersfouten op een rijtje:
1. Ik heb geen mobiele telefoon bij me. Dat is wel standaard basis-uitrusting voor een ldc-er wil je op een verantwoorde manier 'iemand met een gelletje achterlaten in het bos'. Kan dus niet.
2. Ik besluit naar het Maria-kapelletje te lopen. Mijn loopmaat trainer W. en ik hebben het ding echter niet kunnen vinden. We raken nog net niet verdwaald.
3. Als ldc-er moet je het niveau van de groep aankunnen. Na 25 km de vorige zaterdag, een stevige fartlek op dinsdag en de Emma op donderdag, zit ik er na 20 km ineens 'doorheen'. De macht is weg en ieder hellinkie is een helletje. W. sleept me erdoorheen maar het gaat erg moeizaam. Ik wandel zelfs stukjes.

Bij deze dus veel respect voor M. en purist J. (al kan ik het woord purist niet in overeenstemming brengen met zijn opvatting over roze pil-vriendjes). 

W. en ik brengen het er desondanks goed vanaf. We lopen bijna 23 km in een net gemiddelde van 10 km per uur. We zien het monument voor de luchtbevoorradingstroepen rondom Oosterbeek en de herfst is echt prachtig.