Trots....

Ik ben er gepast trots op. De bulk van de marathontrainingen heb ik goed doorstaan. Vandaag weer een 35-er. Vooropgesteld, dat is een enorme afstand. En op het eind ben je er ook wel een beetje klaar mee. Maar een warm bad, veel drinken en in beweging blijven maakt dat het goed te verstouwen is. het gemiddelde ligt zelfs boven de 10 km per uur. Dat is een mooi tempo. Echt kapot gaan wij niet.

Vanuit huis loop ik met trainster N. mee. M. zit met een griepje thuis. Doel vandaag was het Mariakapelleke. Dat is onderhand een soort van traditie in de marathonvoorbereiding hoewel Coach J. en ik de enige katholieken in het gezelschap zijn. Maar trail-adept E. doet niet flauw en steekt er als niet-katholiek een kaarsje op voor alle griepgevallen en blessures om ons heen.

Van Maria komen in Market Gardengebied. We trekken door Wolfheze, we steken een tunneltje onderdoor waar hevig gevochten is in de septemberdagen van 1944. Ergens rechts staat ineens een model van een zweefvliegtuig. Het is oorlogsterrein. Even later lopen we langs de grafheuvels op Warnsborn en springen we dus 3000 jaar terug in de tijd.Mooie omgeving. We steken dan overigens ook het heitje over waar het eerste Nederlandse slachtoffer van de luchtvaart viel.

Bonkige B. merkt op dat ik moeilijk tempo kan lopen. En dat is correct. Ik merk dat ik ongemerkt steeds weer aan kop kom en dan een (te) snel tempo trek. Dan laat ik me maar weer afzakken waarop het geheel zich herhaalt. Ik wil te snel.

Hoe dan ook, of het nu aan Maria ligt, aan de gelletjes of de Spa rood van gisteravond, deze etappe gaat zonder noemenswaardige problemen. Nogmaals, ik ben er trots op dat ik nog steeds heel ben en de echte lange trainingen nu achter me kan laten. Volgende week nog de Venloop en dan afbouwen.

Rotterdam, ik krijg er echt zin in.