LDC M.

Het is haar debuut. M. treedt voor het eerst op als Long Distance Coach (LDC). Nu ken ik haar thuis al veel langer als Short Distance Coach (SDC): 'Nu ruim jij je sloffen op.' Maar dit is van een andere orde. De LDC-er M. zegt dingen als 'En nu gaan we rechtsaf' of 'Niet zo snel daar voorin'. Dat klinkt toch anders als 'Doe het licht uit', 'Poets de badkamer' of 'En nu de vuilniszak legen'. Het valt me wel op: zowel als SDC én als LDC dwingt ze gezag af.

Ik ben er nog niet uit of het een voor- of nadeel is dat ik haar als enige in beide rollen ken.

Het wordt uiteindelijk een tocht van ruim 23 km in een gemiddelde net boven de 10 per uur. Dat is prettig na een stevige trainingweek waarin ik me ook een paar keer van voren heb laten zien. Het bos is nat. Dat er grote machines bomen hebben omgehakt heeft de paden niet goed gedaan. Ergens op kilometer 7 zak ik tot mijn enkel weg in de drab. Zuigend trek ik mijn schoen weer uit moeder aarde, het maakt de tocht een stukkie heroïscher en mijn voet heel veel natter.

En dan gebeurt het! Als een donderslag bij heldere hemel.

In een week waarin er wat afgeblogd is over een open brief en over verjaardagen vinden we ineens een happy birthday-ballon op ons pad, op pakweg kilometer 14. Ik heb in mijn lopersleven honderden kilometers afgelegd over de Veluwe en ik zweer het: nog nooit hebben wij ook maar één snippertje van een happy birthday-ballon aangetroffen. Dit is een teken van boven, iets magisch, veel meer dan toeval. Ja, wat is het?

Ofwel hoe een dom ballonnetje je de resterende ruim 9 km aan het denken zet.

Hinde H. met birthday-ballon