Ik sleep me ijlend naar huis. Eenmaal over de drempel volg ik het spoor van zakdoekjes. M., een ellendig hoopje mens, zit diep weggekropen in een hoek van de bank. Knieën omhoog, armen eromheen geslagen. Ik kruip bibberend tegen haar aan en zie een klein vonkje ontvlammen in haar ogen.
Ze herkent me!
Daarna wachten we weerloos wat de nacht ons brengt..........
Samen uit samen thuis, naar je kan overdrijven met samen verkouden en samen ziek ;-) Beterschap!
BeantwoordenVerwijderen