Vogelpoep

We buigen ons over de kruin van amazone C. Ze voelt een druppel op haar hoofd. Het blijkt vogelpoep. Verbaasd kijk ik om me heen. Ik zie huizen, daken, een weiland, bos en in de verte hoor ik de snelweg. Kortom, heel veel ruimte. Eén vogel, één poepje en dat landt dan uitgerekend op het hoofd van C. Coach W. is een heer en offert wat drinkwater uit zijn flesje om de haren vogelpoepvrij te maken. M. dept met een papieren zakdoekjes.

Ik weet dat er in Engeland een boek is geschreven. Het boek staat vol foto's van autoruiten met poep erop. Aan de hand van je eigen bepoepte ruit en een foto die 'past' kun je dan uitzoeken welke vogel je ruit besmeurt heeft. Een soort van omgekeerde ornithologie. Nu rijdt een auto en trekt die voorruit als het ware een streep door het landschap. Dat maakt poep vangen makkelijker omdat de ruit in korte tijd relatief veel ruimte bestrijkt.  Of je bent een sukkel en parkeert onder een roekenkolonie. Daar neem je weinig ruimte in beslag, maar is er wel weer veel poep. Ook het hoofd van C. trekt al rennend een streepje, maar het blijft een verbazingwekkend toeval.

Ik heb mijn fototoestel niet bij me.

Er is ook een beroemd kinderboek. Dat gaat over een mol die zijn hoofd buiten zijn molshoop steekt en dan een drol op zijn kruin geserveerd krijgt. Pagina's lang gaat hij langs allerlei dieren om te vragen of het hun poep is. Pas op het laatst blijkt het van de boerderijhond te zijn. De mol poept dan terug.

Shit happens.

 En o ja, er is na het 'poep-incident' ook nog verder gelopen. M. en ik tellen vanuit huis 23,4 km. Coach W. loopt ook terug naar huis. De anderen lopen nog geen twintig. Vooral coach J. is na zijn testosteronstukje van donderdag nu een beetje pré-marathonmoe.