Als ik de Garmin omdoe geeft hij aan 'batterijspanning laag'. Shit, in de kast gelegd terwijl hij aanstond. Gelukkig had ik de batterij van mijn fototoestel wel opgeladen. De hele nacht aan het stopcontact. Die is dus vol. Toch lukt het me niet om te fotograferen. De camera geeft geen sjoege. Thuis kom ik erachter dat ik die batterij dus verkeerd om in het toestel heb gestopt.
Welk bewijs is er dan voor mijn lange duurloop van vanochtend?
 |
| Gedeeltelijke data duurloop |
Gelukkig ontdek ik een bloedende teen. M. vindt later een bloedspoor terug van keuken naar badkamer. In de keuken heb ik inderdaad mijn schoenen uitgetrokken. Dus een bloedspoor, vergeten mijn teennagels te knippen. In zo'n geval klauwt mijn middenvingerteen zich dus in mijn wijsvingerteen. Het vlees hangt er in flarden bij. Batterij omgedraaid en toch nog een foto. Voor zo'n oorlogswond moet je toch minimaal 20 km hebben gelopen. Zoom maar eens in! Niks van gemerkt overigens. Heb je met echte bikkels.
En o ja, loopster J. heeft nieuwe roze loopschoenen. Heel vrouwelijk. En ook wel alsof ze in een plak kauwgum is getrapt. Bubblelicious! Maar daar hebben we het onderweg al uitgebreid over gehad.
Hé P,
BeantwoordenVerwijderenEen duidelijk waarneembaar ongemak. Met die onzichtbare PHPD'tjes weet je het maar nooit.
Lessons learned: teennagels op tijd knippen!
Groet,
Trainer W
Beste P.
BeantwoordenVerwijderenBeterschap met de tenen. Trouwens, heb je het artikel in de Volkskrant gelezen? Ging over voorjaarsmarathons en het gebruik van garmins etc. en kende een mooi advies: laat die horloges thuis en loop op je gevoel...laat je het M. ook lezen?
M. had het gelezen. Net als coach J. Zie zijn blogstukje. Ik in ieder geval ga in Berlijn niet op tijd lopen. Ik ben het helemaal eens met de column.
BeantwoordenVerwijderen