M. en de amazone stappen in de auto op weg naar de zaterdagochtend duurloop. Ik blijf achter met een kan koffie en de krant. Het geeft wel rust. Normaal is de zaterdag hectischer, maar mijn blessure houdt me even aan de kant.
Ik scharrel wat door de kamer. Het internet ligt er hier ook nog steeds uit. Lezen is lastig met mijn oogblessure. Ik pak Baudelaire erbij, Les Fleurs du Mal. Grappig dat zo'n bundel dan lekker wegleest. De oude student Frans in mij is nog niet weggevaagd:
Quand le ciel bas et lourd pese comme un couvercle sur l'esprit gemissant en proie aux longs ennuis et que de l'horizon embrassant tout le cercle il nous verse un jour noir plus triste que les nuits (Spleen)
Ik weet zeker dat Baudelaire nooit aan hardlopen heeft gedaan. Anders kon hij niet zulke trieste gedachten zo mooi schrijven. Het is 1861. Tijdloos.
Ik word er bijkans vrolijk van!
Hé P, sterkte met je oogblessure. Hopelijk kan je snel weer meelopen.
BeantwoordenVerwijderenDe franse zin is me net even te heftig met mijn Havo frans (35 jr geleden). Ik wacht op de vertaling.
Wanneer de lage en zware hemel als een deksel drukt op het zwaar gemoed ten prooi aan diepe zwartgalligheid en wanneer die hemel vanaf de horizon het gewelf omspannend over ons een zwarte dag uitstort, triester dan de nacht
BeantwoordenVerwijderenVolgens M. moet ik eraan toevoegen dat het goed gaat met mij. Ik zit hier voor de open haard. Straks gaat er een biertje in en wat olijven. Kortom, Baudelaire is dichtbij maar raakt me niet op een verkeerde manier :-)
BeantwoordenVerwijderenGut hemel wat een treurnis tekst. Ik ben meer voor wat luchtigheid! Het komt allemaal heus wel weer goed..
BeantwoordenVerwijderen.http://m.youtube.com/watch?v=b2WWA0SHeQA