Berkelloop

Drie paar trailschoenen en mijn weg-lopers (wit)

Het is de korste dag van het jaar. Wim, Jan, Frans en ik gaan de Berkelloop rennen. Een mannetje met midwinterhoorn blaast het 'startschot' en weg gaan we. Het startveld bestaat uit 110 deelnemers. Frans heeft zich per abuis twee keer ingeschreven dus er zijn 111 startnummers. Ik heb nummer 26.

Het is een trail dus ik schik me in de wetten van de trail. Het is 'genieten' en de tijd doet er niet toe. Ik besluit achter aan de groep te starten en ga dus als allerlaatste over de startstreep. Lekker achterin hangen, zo denk ik. Maar al snel pak ik een ritme wat ik de hele wedstrijd zal vasthouden, zo'n 11,2-11,3 km per uur. Dat blijkt voor de achterhoede redelijk snel te zijn dus ik haal de ene loper na de andere in. Af en toe kies ik een groepje en maak ik een praatje.

Zo ontmoet ik een vader en zoon (zoon liep 1.07 in zevenheuvelen 2012, best goede tijd. Vader hijgt en puft) een dame die er doorheen zit (te snel gestart, haar eerste trail, ze loopt alleen op de weg) en een baardmannetje dat links ineens uit de bosjes schiet. Dat baardmannetje hijgt en puft en steunt en kreunt terwijl hij mij probeert bij te blijven. Ik loop langzaam van hem weg. Neem mijn tijd op de drankpost want dat hoort bij een trail. Een mannetje heeft een jerrycan staan en schenkt de bekertjes vol. Ik wacht rustig af en neem ook een stukje ontbijtkoek. In een trail moet je immers stapelen en door blijven eten, zo lees ik altijd in de stukjes van Edwin. De ontbijtkoek plakt echter aan mijn tanden en ik zal het even later weggooien.

Langs de drankpost komt een loper die schreeuwt 'aangeven' en ik geef hem een bekertje door zodat hij doorkan. Hij rammelt en piept echter als een oude T-ford. 'Die pakken we zo', zeg ik tegen de rustpostman en ik loop inderdaad rustig naar de gestresste loper. Erop en erover, zoals dat heet in wielertermen.

Dan hoor ik achter me weer het puffende baardmannetje. Hij is bijgekomen bij de drankpost. Heel langzaam komt hij dichterbij, maar ik hoor aan zijn ademhaling dat hij stevig in het rood loopt. Dan krijg ik een vileine gedachte. Ik laat hem rustig dichterbij komen en op het moment dat hij aansluit geef ik even gas. Mentaal zetje en hij is erdoorheen.

Even later kijk ik over mijn schouder en zie dat ik de haas ben voor een hele sliert lopers. Dat is net voor een hotsteknotsestuk langs de beek. Het zij zo en ik houd mijn 11,3 km per uur aan. Wat blijkt? Even later ben ik ze kwijt. Dan zit ik al op de 21,1 km maar er is nog geen finishdoek te zien. Ook dat hoort bij een trail, hij is altijd langer dan je denkt. Ik besluit om 'in het moment' te lopen en wel te zien waar de finish is. Geen idee, wanneer die komt. Dat worden dus uiteindelijk ruim 22 km die ik in 1uur58 afleg.

Is dat nu leuk zo'n trail. Het is wat anders. De omgeving vond ik niet echt geweldig maar ja, we zijn de Veluwe gewend. Het lopen op de maaipaden langs de beken is zwaar omdat je niet echt je ritme kunt vinden. Het is daardoor ook niet echt leuk. Verder heb ik natuurlijk geen trailschoenen, dat is een klein nadeeltje op de moddergedeeltes.

Leuk is wel de kleinschaligheid en dat er geen enkele tijdsdruk is. Er is zelfs tijd voor een praatje onderweg. Zo beschouwd vond ik wel weer een plezante loop. Filmpje!